آفرینش/ « رفتار منطقی متحدان، و عبرت های بی فایده! » عنوان سرمقاله روزنامه آفرینش به قلم حمیدرضا عسگری است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

گام اول تحریم های ترامپ علیه ایران به طور رسمی در هفته گذشته آغاز شد. کشورهای مختلف برای در امان ماندن از تهدیدات آمریکا، ارتباطات تجاری خود با ایران که مشمول تحریم ها می شد را قطع کردند. برخی کشورهای دیگر نیز از هم اکنون درحال کاهش مراودات تجاری خود و جایگزین کردن کشورهای دیگر به جای ایران هستند، تا در گام بعدی تحریم ها دچار ضرر و زیان و خشم آمریکا نشوند.

امروز در روابط بین الملل، بسیاری از قواعد و عرف هایی که شاید در گذشته موجب وابستگی و تعهد اخلاقی کشورها به یکدیگر می شد، از بین رفته است. امروز تکثر قدرت جای خود را بر تمرکز قدرت داده و کشور ها به جای گسترش نفوذ فراملی، به سمت تحقق دولت ملی حرکت می کنند. درچنین الگوی دیگر بحث گسترش و تعمیق نگرش سیاسی رنگ باخته و تعاملات با محوریت منافع ملی جایگزین آن شده است.

همین مسئله در تغییر معنا و مفهوم اتحاد و همکاری و حتی خصومت و دشمنی نقش داشته است. امروز متحد بودن دولت ها بایکدیگر براساس منافع فی مابین(اغلب اقتصادی) شکل میگرد و دشمنی میان کشورها نیز به جای برخوردهای سخت و هزینه آور، به سمت تقابلی از جنس اقتصاد و فشار بر منافع ملی در جریان است.

امروز مشاهده می کنیم که کشورهای مختلفی که روابط خوبی با ما دارند و حتی آنهایی که به عنوان همپیمان و متحد ما قلمداد می شوند(البته ما آنها را متحد تصور می کنیم!)، به صورت کاملا جدی و به تعبیری منطقی، ایران را در میان تحریم ها قرار می دهند و با اعلام دراولویت بودن منافع ملت و کشورشان، رسماً خود را مقید به اجرای تحریم ها می دانند.

شاید در دل این شکوه و گلایه را داشته باشیم و مثلا بگوییم چرا عراقی که یک سال پیش اگر ایران به دادش نمی رسید، امروز در بغداد باید پرچم های داعش را بر در و دیوار مشاهده می کرد، به حلقه تحریم ها پیوسته است؟!. درپاسخ به این سئوال باید بازگردیم به توضیحات ابتدایی که پیرامون تغییر روابط بین الملل و الگوی «دولت ملی» مطرح شد. با این الگو می توان دریافت که کشورهای مختلف و همسایگان نزدیک ما قدمی در راستای دشمنی یا خصومت با ایران برنداشته اند، بلکه تنها به جای اینکه امنیت اقتصادی مردم ایران اولویتشان باشد، منافع و امنیت اقتصادی کشور و ملت خود را ملاک قرار داده اند و این امری منطقی است.

حال ما باید دراین وانفسا چه کنیم، آیا باید برخلاف آب شنا کرد و هزینه پرداخت، یا باید با تغییر الگو و روش در راستای تحقق منافع ملی و تقویت نهادهای داخلی گام برداریم. مسلماً با این تغییر نگرش می توان ارتباط بسیار بهتری با دنیا برقرار کرد. چرا که با تحقق و تقویت الگوی «دولت ملی»، چشم اندازهای کوتاه و بلند مدت خود را برپایه منافع ملی داخلی سیاست گذاری خواهیم کرد و در ارتباط با همسایگان و دیگر کشورها با منطق منافع ملی عمل می کنیم.

این سبک و مدل رفتاری نه تنها باعث از دست دادن عمق نفوذ استراتژیک ما در منطقه نخواهد شد، بلکه باعث می شود تا دولت ها و حکومت های مختلفی که ما با آنها اتحاد، تعامل یا رابطه داریم، چارچوب و اصول رفتاری خود را به گونه ای تنظیم کنند که هیچ گاه منافع ایران را نادیده نگیرند، چرا که قطعاً برخورد تهران با آنها مقابله با مثل خواهد بود و در عرصه های مختلف ممکن است منافع آنها از سوی ما نادیده گرفته شود!

البته ما در طول تاریخ تجارب و ضررهای تلخ و سنگینی از بابت اجرای این الگو توسط کشورها و قدرت های مختلف داشته ایم، اما هیچگاه نخواستیم یا نتوانستیم و یا نگذاشتند که ما به سمت تحقق یک دولت ملی با اولویت سیاست و منافع داخلی برویم. اما امروز رشد بینش و آگاهی افکارعمومی باعث شده تا مردم این الگو را از مسئولان مطالبه کنند و آنها در سبک رفتار و سیاست خارجی کشور تجدید نظر داشته باشند.

قطعاً ما دست و پا بسته نیستیم و گوی گرد تحولات جهانی درحال چرخیدن است و نوبت به ما خواهد رسید، اما باید خود را به گونه ای آماده و محیا کنیم تا در آن زمان موعود اگر قرار است حمایت، دخالت یا مشارکتی در امورمنطقه ای و فرامنطقه ای داشته باشیم، درحد لازم به منافع ملی خود دست یابیم و رفاه و امنیت سیاسی و اقتصادی ملت ایران را اولویت تصمیمات قرار دهیم.


همراهان عزیز، آخرین خبر را بر روی بسترهای زیر دنبال کنید:
آخرین خبر در سروش
http://sapp.ir/akharinkhabar
آخرین خبر در ایتا
https://eitaa.com/joinchat/88211456C878f9966e5
آخرین خبر در بله
https://bale.ai/invite/#/join/MTIwZmMyZT
آخرین خبر در گپ
https://gap.im/akharinkhabar