اعتماد/ « توسعه امید درمانی » عنوان سرمقاله روزنامه اعتماد نوشته غلامرضا ظریفیان است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

جلساتی که میان دانشـجــویــان و رییس‌جمهور در دانشگاه برگزار می‌شود معمولا نمادین است و به همین دلیل روسای جمهور در چنین جلساتی با توجه به آنکه مخاطب صحبت‌ها جامعه دانشگاهی هستند، تصمیم می‌گیرند صحبت‌هایی مطرح کنند که خاص پسند باشد. اگر نگاهی به حضور رییس‌جمهور در دانشگاه‌ها از سال 92 داشته باشیم، شاهد خواهیم بود همواره ایشان مطالب مهمی را متناسب با شرایط و جو حاکم بر دانشگاه‌ها و جامعه دراین جلسات مطرح کرده‌اند. یکی از کانون‌های مهم مورد رجوع مردم دانشگاه است. شاهد این مدعا هم بزنگاه‌هایی مانند انتخابات است. در بزنگاه‌های مختلف ما شاهد بوده‌ایم هرزمان که دانشگاه وارد میدان شده به واسطه جمعیت نخبگانی که شامل می‌شود، توانسته جامعه را باخود همراه کند. رییس‌جمهور نیز به این ظرفیت دانشگاه آگاه است به همین دلیل همواره کلیدی‌ترین موضوعاتی که مدنظر دارد را در جمع دانشگاهیان مطرح می‌کند زیرا می‌داند اگر نخبگان با او همراه شوند، جامعه نیز همراه دولت خواهد شد. در این میان مطالبات و خواسته‌های جامعه دانشگاهی نیز نباید نادیده گرفته شود زیرا یکی از عوامل اصلی پیروزی رییس‌جمهور هم در سال 92 و هم در سال 96 دانشگاهیان بودند و همین عامل سبب می‌شود تا رییس‌جمهور نگاه ویژه‌تری به مطالبات دانشجویان که عبارت است از توسعه علمی، ایجاد فضای باز و دوری از شکل‌گیری فضای امنیتی، داشته باشد. یکی از موضوعات مهمی که رییس‌جمهور روز گذشته در جمع دانشگاهیان مطرح کرد، امید درمانی است. دلیل مطرح کردن این مهم در جمع دانشجویان آن است اگر دانشگاه نقش فعالی در امید بخشی به جامعه ایفا کند، قطعا تاثیر بیشتری در جامعه در مقایسه با مسوولان بلندپایه کشور دارد. دلیل تاثیرگذاری دانشگاه بر جامعه ظرفیت‌های بی‌شمار این نهاد، حضور در هسته اصلی هرخانواده ایرانی و اعتماد بیش از حد به این قشر است. اگر ظرفیت دانشگاه در راستای امید بخشی حقیقی و نه امیدبخشی واهی بازوی کمکی دولت شود، جامعه به امیددرمانی مدنظر دولت اعتماد خواهد کرد و همچنین نیاز اصلی امروز کشور که امید است، تامین خواهد شد. در این میان باید توجه داشته باشیم اگر دولت چشم انتظار کمک جامعه دانشگاهیان است، باید مقدمات فعالیت دانشگاه برای امیدبخشی فراهم شود. دانشگاه باید احساس کند که این نقش در عمل و نه در حرف از سوی حاکمیت و دولت به آن محول شده است. ظرفیت دانشگاه از مردم و ظرفیت مردم از دانشگاه است. هرچند دولت کمی برای رسیدن به این نتیجه مهم فرصت‌سوزی کرده است اما نباید قافیه را باخت بلکه باید از این گام بلند دولت استقبال کرد و به کمک دولت شتافت اما تا زمانی که مقدمات عملی امیدبخشی به جامعه در اختیار دانشگاهیان قرار نگرفته و میدان عمل به آنها واگذار نشود، کاری از دست دانشگاهیان برنخواهد آمد بنابراین دولت باید شرایط را برای فعالیت عملی دانشجویان مهیا کند.



ما را در کانال «آخرین خبر» دنبال کنید