قدس آنلاین/ « ﻛﺎﺭﺕ ﺑﻨﺰﻳﻦ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺮﺩﻡ » عنوان ستون "مشت بر سندان" روزنامه قدس به قلم محمدحسین جعفریان است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

ﺁﻳﺎ ﻛﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺣﻜﻮﻣﺘﻰ ﻭ ﺩﻭﻟﺘﻤﺮﺩﺍﻥ ﻣﺎ، ﻣﻌﻨﺎ ﻭ ﻋﻤﻠﻜــﺮﺩ ﺗﻮﺭﻡ ﺭﺍ ﻧﻤﻰﻓﻬﻤﻨﺪ؟ ﺁﻳﺎ ﺭﻭﺯﻯ ﻛﻪ ﺑﻨﺰﻳــﻦ ﺭﺍ ﺗﻚ ﻧﺮﺧﻰ ﻭ ﻛﺎﺭﺕ ﺳــﻮﺧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﭙﺮﺩﻧﺪ، ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺥ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻨﺰﻳﻦ ﻣﻨﺎﺳــﺐ ﻧﻴﺴﺖ؟ ﺧﺎﻃﺮﺗﺎﻥ ﻫﺴﺖ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻫﻴﺎﻫﻮﻳﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻣﻰﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻤــﻪ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻪ ﺧﻼﻳﻖ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻣﻰﻛﺮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﺎ ﮔﺮﺍﻥ ﺷــﺪﻥ ﺑﻨﺰﻳﻦ ﻧﻪ ﺗﻨﻬــﺎ ﻗﺎﭼﺎﻕ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﻤﺎﻟﻚ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻛﻪ ﺣﺘﻰ ﻗﺼﻪ ﺑﺮﻋﻜﺲ ﺷﺪﻩ ﺍﺳــﺖ. ﺁﻳﺎ ﻳﻚ ﻛﺎﺭﺷﻨﺎﺱ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘﻮﻟﻴﺎﻥ ﺷﺮﺡ ﺩﻫﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﻴﻤﺖ ﻧﻈﺮ ﺑﻪ ﺗﻮﺭﻣﻰ ﻛﻪ ﻫﺪﻳﻪ ﺷﻤﺎﺳــﺖ، ﺩﻭ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻭﻝ ﺑﺎﺯﻣﻰﮔﺮﺩﺍﻧﺪ، ﻛﻪ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ! ﭼــﺮﺍ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻭ ﺗﻼﺵ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﻭ ﺑﻮﺩﺟﻪ ﺻﺮﻑ ﺷــﺪ ﺗﺎ ﻛﺎﺭ ﺕﻫﺎﻯ ﺑﻨﺰﻳﻦ ﺭﺍ ﺣﺬﻑ ﻛﻨﻨﺪ ﻭ ﺣﺎﻻ ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻛﻠﻰ ﻭﻗﺖ ﻭ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻭ ﺑﻮﺩﺟﻪ ﻭ ﺍﻣﻜﺎﻧﺎﺕ ﺻﺮﻑ ﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﻤــﺎﻥ ﻛﺎﺭﺕﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻨــﺪ؟ ﻣﮕﺮ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻤﻠﻜﺖ، ﺑﺎﺯﻯ ﺁﺯﻣﻮﻥ ﻭ ﺧﻄﺎﺳﺖ؟ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻪ ﺷﻴﻮﻩ ﻣﻤﻠﻜﺖﺩﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ؟
ﺁﻥﻫﺎ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻓﻜﺮ ﻣﻰﻛﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﺣﺬﻑ ﻛﺎﺭﺕ ﺑﻨﺰﻳﻦ ﻭ ﺗﻚ ﻧﺮﺧﻰ ﻛﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻣﺸﻜﻞ ﻗﺎﭼﺎﻕ ﺳﻮﺧﺖ ﺭﺍ ﺣﻞ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺣﺎﻻ ﻛﺠﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻃﺒﻖ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻛﺸﻮﺭ ﻛﻒ ﻭ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﭼﺎﻕ ﺍﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﻣﻤﻠﻜــﺖ ﻻﺍﻗﻞ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ 10 ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﻟﻴﺘﺮ ﻭ ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺳﺎﺩﻩﺗﺮ، ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ 510 ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻭ ﻛﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﺭﻗﺎﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺻﻮﻻً ﺍﻳﻦ ﺭﻗﻢ ﺭﺍ ﺑﺴــﻴﺎﺭ ﻛﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻗﺎﭼﺎﻕ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺳــﻮﺧﺖ ﻣﻰﺩﺍﻧﻨﺪ، ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻗﻢ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻣﺎﻩ ﻭ ﺳﺎﻝ ﺿﺮﺏ ﻛﻨﻴﺪ، ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺍﺭﻗﺎﻡ ﻫﻨﮕﻔﺘﻰ ﻣﻰﺭﺳــﻴﺪ. ﺍﻳﻦ ﭘﻮﻝ ﺑﺮ ﺍﺛﺮ ﻳﻚ ﺳﻴﺎﺳــﺖ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻏﻴﺮﻛﺎﺭﺷﻨﺎﺳﻰ ﻫﻤـﻪ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﺟﻴﺐ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺳــﺮﻗﺖ ﻣﻰﺭﻭﺩ. ﺍﻧﺸﺎﺍﷲ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﺤﺎﺳــﺒﺎﺗﻰ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﻛﺎﺭﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤﻠﻜﺮﺩ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﻔﻮﺫﻯ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻛﻨﻨﺪ، ﻧﻈﻴﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖﻫﺎﻯ ﺍﺭﺯﻯ ﺭﺥ ﺩﺍﺩ، ﺣﺘﻰ ﻣﺴــﺌﻮﻻﻥ ﺩﻟﺴﻮﺯ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﻴﺮﻯﻫﺎﻯ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺳﻮﻕ ﻣﻰﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻟﺒﺎﺱ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻛﺎﺭﺷﻨﺎﺳــﻰ ﻫﻢ ﻣﻰﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻧﺪﻛﻰ ﺗﺄﻣﻞ ﻛﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﻃﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﭼﻨﺪ ﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﻗﺎﭼﺎﻕ ﺳﻮﺧﺖ، ﺁﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷــﺮﺍﻳﻂ ﻧﺒــﺮﺩ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ، ﺑﻪ ﺗﺎﺭﺍﺝ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳــﺖ. ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﺰﻳﻨﻪﻫﺎﻯ ﻛﻤﺮﺷﻜﻦ، ﺗﺼﻮﺭ ﻛﻨﻴﺪ ﭼﻨﺪ ﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺷــﺪ ﺗﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻓﺮﻭﺵ ﻛﺎﺭﺗﻰ ﺳﻮﺧﺖ ﺩﺭ ﻣﻤﻠﻜﺖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺭﻳﺰﻯ ﺷﺪ. ﻣﻴﻠﻴﻮﻥﻫﺎ ﻛﺎﺭﺕ ﺗﻮﺯﻳﻊ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻋﺮﺿﻪ ﺳــﻮﺧﺖ ﺑﻪ ﻧﺎﺯﻝﻫﺎﻯ ﻛﺎﺭﺗﺨﻮﺍﻥ ﻣﺠﻬﺰ ﺷــﺪﻧﺪ. ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺻﺮﻑ ﺧﺮﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻬﻴﺰﺍﺕ ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ. ﺩﻩﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻋﺖ ﻭﻗﺖ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻔﺮ ﺗﻠﻒ ﺷــﺪ ﺗﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺩﺍﺭﻯ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺳﺎﻣﺎﻥ ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ ﺍﺩﺍﺭﺍﺕ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺷﺪﻧﺪ. ﭼﻄﻮﺭ ﻭﻗﺖ ﻭ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥﻫﺎ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻠﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺗﻠﻒ ﺷﺪ ﻭ ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺗﺸﻜﻴﻞ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﻛﺎﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ... ﺑﺎﺭﻯ ﺑﻌﺪ ﻣﺪﺗﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸــﮕﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﻗﺎﭼﺎﻕ ﺳﻮﺧﺖ، ﻛﺎﺭ ﺕﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﻫﺰﻳﻨﻪﻫﺎﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ، ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ ﺷــﻮﻧﺪ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺑﻌﺪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﻗﺎﭼﺎﻕ ﺳﻮﺧﺖ ﺑﻴﺸــﺘﺮ ﺷــﺪﻩ ﻭ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺍﺭ ﻭ ﻧﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻰﺷﻮﺩ. ﺍﻛﻨﻮﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻣﻰﮔﻮﻳﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻛﺎﺭﺕﻫﺎ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ. ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﻩﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻛﻨﻴﻢ.
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺩﺍﺭﻯ ﻛﺎﺭﺕ ﺳﻮﺧﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻮﻝ ﻣﻠﺖ ﺗﺠﻬﻴﺰﺍﺕ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ ﻛﺎﺭﺕﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﺮﻳﻢ ﻭ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ ﻭ... ﻣﮕﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺷــﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﻣﮕﺮ ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺗﻼﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﻜﻞ ﺳﺨﺖ ﺑﻮﺩ؟ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻧﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﻴﺮﻯ ﺑﻪ ﻋﻮﺍﻗﺐ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻰﺁﻭﺭﺩ ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻰﻛﻨﺪ؟ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻓﻜﺮ ﻣﻰﻛﻨﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻰﺧﺒﺮﻳﻢ!



ما را در کانال «آخرین خبر» دنبال کنید