سازندگی/ متن پیش رو در سازندگی منتشر شده و انتشار آن در آخرین خبر به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست

با ناکامی عراق در نفوذ از مرکز، آنها چاره ‏ای جز انتقال توپ به کناره ‏ها نداشتند. با انتقال توپ به کناره میدان دید وینگرهای عراق رو به عقب بود و چرخش مناسبی را می ‏طلبید. با وجود میلاد محمدی چنین چرخشی برای بازیکنانی چون حسین‏ علی سخت می ‏شد و عراق به هدف خود نمی‏ رسید.

زمانی که اولین سری از فیلم ‏های «اونجرز» یا همان «انتقام‏ جویان» ساخته شد، سوالی در ذهن بیننده به وجود می‏ آمد. چرا انتقام‏ جویان؟ نابغه ‏ای که با ربات می‏ جنگد و سربازی که با سپر خود از مظلومین دفاع می‏ کند؛ از چه کسی می‏ خواهند انتقام بگیرند؟ به این سوال تا آخرین لحظه از فیلم «انتقام جویان - جنگ بی ‏نهایت» پاسخ داده نشده بود. اکنون همه به دنبال انتقامِ «اونجرز» از «تانوس» هستند. همان انتقام و فرصتی که ایران در بازی چهارشنبه داشت ولی در آن ناکام ماند. گویا حق با «تونی استارک» است. «اند گیم» (End Game) در آن بالا اتفاق می‏ افتد و ایران تیم ‏های رده پایین را می ‏تواند سال‏ ها در هم بکوبد. اما آن بالا در مراحل حذفی چه خبر است؟ همه چیز فرق دارد و کی ‏روش باید از بازیکنان یک «جارویس» واحد بسازد. همان هوش مصنوعی که استارک برای مقابله با بیگانگان در حال ساختن آن بود.

نحوه‏ ی پرس عراق
هر چه رو به جلو حرکت می‏ کنیم گل زدن برای ایران سخت ‏تر می ‏شود. سیر نزولی گل زدن ایران در مرحله‏ ی گروهی نشان از نیاز تیم ملی کشورمان به یک دگرگونی بزرگ دارد. تغییری که شاید بهترین مهره ‏ها را کنار بگذارد یا تفکراتی که کی‏ روش فکر می‏کند درست است. برخلاف ویتنام، عراق در مرکز زمین فضاها را بسته بود. به همین دلیل جهان‏بخش و قدوس در «هاف ‏اسپیس‏ ها» کمتر صاحب توپ می‏ شدند. طارق مراقب چشمی بود و یاسین، ابراهیمی را می‏ گرفت و نیم‏ نگاهی هم به وریا داشت.

امید ابراهیمی، هیبرید هافبک و مهاجم
با ناکام ماندن ایران در استفاده از هاف ‏اسپیس‏ ها ابراهیمی گاهی در نقش دژاگه ظاهر می ‏شد و در کناره ‏ی زمین توپ ‏های عمودی را ارسال می ‏کرد. اما با دفاع نفر به نفر عراق در پرس بالا بهترین راه به هم ریختن خط دفاعی آن، تغییر مکان امید ابراهیمی بود. او بارها جلو می ‏رفت و «گاهی» فضای زیادی را برای در هاف ‏اسپیس ایجاد می‏ کرد. دقت کنید که گاهی این اتفاق می ‏افتاد چرا که مدافعین عراق یار خود را در منطقه جابجا می ‏کردند. یعنی با تعویض منطقه‏ ی بازیکنان ایران، مدافعین عراق یار خود را رها کرده و در منطقه ‏ی خود باقی می‏ ماندند.

چشمی، برنده در جدال سایه‏ ی پوشش
در مقابل ساختار دفاعی محکم عراق، ایران هم دست روی دست نگذاشت و کی‏ روش دوباره نشان داد که دفاع کردن را خیلی خوب بلد است.۳ کلین شیت در ۳ بازی، آماری که این ادعا را تحقق می ‏بخشد. با گماردن چشمی در ترکیب انتقاد‏ها به سمت کی‏ روش باز هم شلیک شد. اما روزبه به خوبی ثابت کرد که دلیل اعتماد کی‏ روش چیست. طارق و رسن هر دو بازیکنان پا به توپی هستند. حال در مواجهه با چنین بازیکنانی چه چیزی بهتر است؟ بستن فضای پشت آنها یا جلوگیری از رسیدن توپ و قطع مسیر پاس با استفاده از پوشش سایه؟ فلسفه‏ ی کی ‏روش گزینه ‏ی دوم را انتخاب می ‏کند.در طول بازی و خصوصاً در نیمه‏ ی دوم طارق و رسن با قرارگیری در نقطه‏ ی کور هافبک ‏های ایران، سعی در دریافت توپ داشتند. اما گاهی فاصله زیاد آنها با ارسال‏ کننده‏ ی توپ، سرعت پاس زیادی را طلب می ‏کرد. سرعتی که هافبک ‏های عراق در تخمین آن ناکام بودند. بین دقایق ۵۰ تا ۷۰ طارق یک بار و رسن دو بار کنترل نامناسب توپ داشتند. با ناکامی عراق در نفوذ از مرکز، آنها چاره‏ ای جز انتقال توپ به کناره‏ ها نداشتند. با انتقال توپ به کناره میدان دید وینگرهای عراق رو به عقب بود و چرخش مناسبی را می‏ طلبید. با وجود میلاد محمدی چنین چرخشی برای بازیکنانی چون حسین ‏علی سخت می‏ شد و عراق به هدف خود نمی‏ رسید؛ یعنی انتقال توپ از کناره به طارق (یا رسن).

«کی‏ روش – امیری» مثل «ساری – همشیک»
استفاده‏ ی چشمی از پوشش سایه و پرس شدید امیری که مسیر پاس ایمن به رسن یا طارق را مختل می‏ کند. پرسی شبیه به پرس «ساری» در ناپولی فصل ۲۰۱۸-۲۰۱۷. جایی که «همشیک» یا «الن» همانند امیری به سمت بازیکن یورش می‏ بردند تا «جورجینیو» با خیال راحت‏ تری از پوشش سایه استفاده کند. دیدیم که تاکتیک ایران نسبت به دو بازی قبل کمی تغییر کرده است. این تغییرات خوب است. چرا که آنالیز تیم ملی کشورمان را سخت می‏ کند. در هر صورت همه چیز فعلاً آرام است. ایران به عنوان صدرنشین بالا رفته است. ولی باز هم باید یادآوری کنیم که EndGame همان بالاست و «تانوس» منتظر حذف ایران.


   
                            دقت کنید که اگر امجد ابراهیمی را رها می ‏کرد تا یار قبلی خود (جهان‏بخش) را بگیرد، هافبک شماره ۹ ایران چه فضایی داشت!

          
                همه چیز در سمت چپ دفاعی عراق انجام شده است. دقت کنید که امجد، جهان‏‏بخش را در «هاف ‏اسپیس» یارگیری کرده است. همانطور که در آنالیزهای ایران - یمن و ایران - ویتنام گفتیم، یکی از تاکتیک‏ های ایران در هنگام حمله استفاده از وینگر‏های خود در هاف ‏اسپیس‏ها است. با این اوصاف تعجبی ندارد که می ‏بینیم هافبک‏ های دفاعی عراق، در هاف‏ اسپیس دفاع منطقه‏ ای انجام می‏ دهند.

 
           پرس ۱-۳-۲-۴ باریک (narrow) تیم عراق، حسین‏علی مسیر پاس به میلاد محمدی را بسته است. البته این نحوه‏ ی پرس به زمانی مربوط می‏ شود که توپ در سمت چپ زمین است. با حرکت افقی توپ به سمت راست، خطوط پرس عراق به شکل آونگ و درست در همان فرم قبلی ایجاد می‏ شد.

 
                    پس از رسیدن توپ به امیری، قدوس رو به جلو حرکت می‏کند تا با عقب کشیدن هادی، مسیر پاس به میلاد محمدی را باز کند.

   

     البته این تنها حرکت مفید امیری نبود. هنگامی که ابراهیمی در پرس جلو می‏ رفت، وحید امیری گاهی عقب می‏آمد تا پس از بازپس‏ گیری توپ در سمت راست خط دفاعی ایران،توپ را به راحتی به سمت چپ، جایی که میلاد محمدی در آنجا حضور داشت، انتقال دهد.


ما را در کانال «آخرین خبر» دنبال کنید