شرق/ متن پیش رو در شرق منتشر شده و انتشار آن در آخرین خبر به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست

اسمش را می‌شود هر چیزی گذاشت؛ از رؤیای نیمه‌تمام گرفته تا حسرت بزرگ یا شاید ناکامی بزرگ. هرچه باشد، داستان حضور کارلوس کی‌روش در ایران و ماجرای خداحافظی‌اش از تیم ملی ایران اتفاق بزرگی است؛ اتفاقی که حالا باید گفت اتفاق بزرگی «بود». مرد پرتغالی و چهره سرشناس دنیای مربیگری، دست‌کم در عرصه رساندن تیم‌های مختلف به جام جهانی، سرانجام پس از قریب به هشت سال حضور در فوتبال ایران و تغییر سبک نسبی این فوتبال، ایران را ترک کرد تا بزرگ‌ترین خداحافظی سال را از آنِ خودش کند. کارلوس که سال 1390 برای هدایت تیم ملی ایران با محوریت اصلی صعود بی‌دردسر به جام جهانی پایش به تهران رسید، سرانجام در بهمن ماه همین امسال پس از اقامتی چندروزه در هتل فرودگاه امام خمینی و پس از اتمام قراردادش با فدراسیون فوتبال ایران، این کشور را ترک کرد و راهی لیسبون در پرتغال شد. هرچند اقامتش در پرتغال هم فقط برای چند روز بود، چون کارلوس بلافاصله راهی بوگوتا در کلمبیا شد تا از این پس با هدایت «کافتروس‌ها» به راهش در دنیای مربیگری ادامه دهد.


2 رئیس‌جمهور و 3 وزیر و رزش
حضور کارلوس کی‌روش در فوتبال ایران مصادف با اتفاقات ریز و درشت زیادی بود؛ او ایران را بدون دغدغه و بدون اماواگر راهی جام جهانی کرد؛ آن‌هم نه یک بار بلکه دو بار. کلی رکورد به نام خودش زد و بسیاری از آمارهای فوتبالی را جابه‌جا کرد. کی‌روش طولانی‌ترین حضور به عنوان سرمربی را در ایران داشت و بالاتر از خیلی‌ها قرار گرفت؛ البته باید داستان حسین صدقیانی، اولین سرمربی تاریخ فوتبال ایران، را مستثنا کرد؛ کی‌روش در حالی نزدیک به هفت سال و 10 ماه هدایت ایران را بر عهده داشت که پس از صدقیانی که 10 سال سرمربی بود، بیشترین تعداد سال‌های حضور در نیمکت ایران را داشت ولی با این تفاوت که صدقیانی در طول 10 سال چیزی نزدیک به پنج بازی ملی برای ایران داشت و کی‌روش در این مدت تقریبا صد بار روی نیمکت ایران نشست؛ اینکه چرا تقریبا صد بازی هم داستان جداگانه‌ای دارد؛ در آمارها اختلاف نظر وجود دارد؛ عده‌ای تعداد بازی‌های کی‌روش را نزدیک به 106 بازی، عده‌ای از جمله AFC تعداد حضور کی‌روش به عنوان سرمربی ایران را صد بازی و عده‌ای از جمله خود کی‌روش هم تعداد حضورش به عنوان سرمربی ایران را 97 بازی می‌دانند. هرکدام از این اعداد که درست و صحیح باشد، یک چیز را در پی دارد: کی‌روش طولانی‌ترین حضور را روی نیمکت سرمربیگری ایران داشته است. البته حضور تقریبا هشت‌ساله او در ورزش و دنیای سیاسی ایران هم با اتفاقات زیادی همراه بود؛ او در عصر محمود احمدی‌نژاد به عنوان سرمربی ایران معرفی شد؛ در همان دوره‌ای که محمد عباسی سکاندار وزارت نوپای ورزش ایران بود. کی‌روش از همان روزها هم با مجموعه‌های سیاسی و وزارتی اختلاف نظر داشت؛ از گلایه‌ها نسبت به محمود احمدی‌نژاد گرفته که می‌گفت فقط می‌آید، عکس می‌گیرد و می‌رود تا گلایه از وزیر ورزش دولت روحانی که اعتقاد داشت از او حمایتی نمی‌کنند. کی‌روش با هر دو وزیر ورزش دولت روحانی اختلاف داشت؛ ابتدا با محمود گودرزی و بعد هم با مسعود سلطانی‌فر. هرچه بود، کی‌روش در عصر حضور در فوتبال ایران دو رئیس‌جمهور و سه وزیر ورزش را تجربه کرد و هر بار هم به هر دلیلی نشان داد که از عدم حمایت‌های مسئولان دولتی و سیاسی رضایتی ندارد.

حسرت بزرگ
کارنامه کی‌روش در فوتبال ایران از جهات زیادی قابل بررسی است ولی هر سمت و سوی این بررسی‌ها یک چیز را نشان می‌دهد: کی‌روش فوتبال ایران را در حسرت قهرمانی باقی گذاشت. او که آمده بود تا به حسرت‌های 39ساله و 43ساله فوتبال ایران در رسیدن به عنوان قهرمانی آسیا پایان دهد، هر دو بار ناکام ماند؛ یکی را به داور استرالیایی و بخت بد در بازی با عراق در جام ملت‌های عراق 2015 ربط داد و دیگری را هم به بازی احساسی و بی‌منطق شاگردانش به‌ویژه مدافعان خط دفاعی‌اش در بازی با ژاپن باخت تا هر دو بار نتواند به حسرت فوتبال ایران در راه رسیدن به قهرمانی در جام ملت‌ها پایان دهد. کی‌روش با وجود ثبت آمار بسیار دقیق و شفاف که البته آمار مثبتی هم بودند، نتوانست فوتبال ایران را صاحب عنوان قهرمانی کند. البته او در این مدت کارهای بزرگی انجام داد؛ برای اولین بار در تاریخ، تیم ملی را به صورت متوالی به جام جهانی برد و برای چندین سال پی‌درپی فوتبال ایران را صدرنشین رنکینگ آسیا کرد. او تیمی را که در رنکینگ فیفا شصت‌وپنجم بود، تحویل گرفت و با قراردادن این تیم در رتبه 22 برترین تیم‌های دنیا از ایران رفت.


ما را در کانال «آخرین خبر» دنبال کنید