اعتماد/ متن پیش رو در اعتماد منتشر شده و انتشار آن به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست

علی ولی‌اللهی| از روزی که مشخص شد یک داور زن مهم‌ترین مسابقه پیش فصل اروپا یعنی سوپرکاپ را قضاوت خواهد کرد، دغدغه‌ای بزرگ در ذهن هواداران فوتبال در ایران شکل گرفت. یک سوال ساده: آیا صداوسیما این بازی را زنده پخش خواهد کرد یا نه؟ پاسخ مخاطبان فوتبال به این سوال با توجه به تجربه حسی و تاریخی‌شان، یک نه قاطع بود. در ادامه جای خالی پخش فینال سوپرکاپ اروپا در کنداکتور شبکه ورزش در روز چهارشنبه، نشان داد حق با آنهایی است که نگاهی بدبینانه به ماجرا دارند. اما چند ساعت قبل از شروع مسابقه و با وارد شدن پخش مسابقه مذکور در برنامه‌های شبکه ورزش، برخلاف پیش‌بینی‌ها، معلوم شد که این بازی پخش می‌شود. در اینجا سوال دیگری پیش آمد: اینکه آیا قرار است یک بازی سراسر سانسور را مشاهده کنیم یا نه؟ آیا قرار است هر بار که داور یا کمک‌داورها در مرکز زمین رویت می‌شوند، کات بخورد به تصاویر آرشیوی از هواداران دو تیم؟ تمام این دغدغه‌ها تا لحظه سوت شروع بازی وجود داشت اما با آغاز فینال سوپرکاپ اروپا آنچه در قاب شبکه ورزش نقش بست، با تمام پیش‌بینی‌ها متفاوت از آب درآمد. شبکه ورزش به راحتی و با خونسردی بازی بین لیورپول و چلسی را تقریبا مثل تمام بازی‌های رایج در فوتبال جهان به تصویر کشید و هیچ اتفاق بدی هم نیفتاد غیر از دو،سه صحنه هیچ حرکت خاصی از کارگردان و ناظر پخش که نشان‌دهنده حساسیت روی این بازی باشد به چشم نخورد. حتی در تصاویر بسته از داور اصلی و کمک‌هایش هم شبکه ورزش واکنشی نشان نداد. در نهایت بازی به اتمام رسید و لیورپول قهرمان شد. بعد از بازی اما بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی با رویکردی مثبت نسبت به اقدام صداوسیما و شبکه ورزش واکنش نشان دادند. مخاطبان از اینکه احساس کردند رسانه ملی به شعورشان احترام گذاشته، احساس رضایت داشتند.

رویکردی کاملا متفاوت نسبت به عملکرد صداوسیما هنگام پخش بازی‌های تیم ملی والیبال یا بسکتبال خارجی یا بازی‌های فوتبالی که در آن چند تماشاچی زن در میان هواداران حاضر در استادیوم‌ها به چشم می‌خورد. معمولا در حین یا بعد از پخش هر کدام از این بازی‌ها، مخاطبان از عملکرد صداوسیما در سانسور بیش از حد بازی که باعث می‌شد روند مسابقه و تماشای آن خدشه‌دار شود، انتقاد می‌کردند یا برایش جوک می‌ساختند. شاید گفته شود که پخش مسابقه‌ای که یک داور زن آن را قضاوت می‌کند، وظیفه صداوسیماست. شاید گفته شود لباس‌های داوران آنقدری پوشیده بود که ناظر پخش را نگران نکند. اما همه می‌دانیم حساسیت‌های مدیران تلویزیون به چه شکلی است. واقعیت این است که صداوسیما و شبکه ورزش می‌توانست بر سبیل گذشته از پخش این بازی چشم‌پوشی کند یا با سانسور بیش از حد، لذت تماشای بازی را برای مخاطب زهر کند. در نهایت هم چند انتقاد و چند جوک دیگر را به جان بخرد و غائله تمام شود، مخاطبان هم بروند سراغ شبکه‌های ماهواره‌ای یا تلویزیون‌های اینترنتی و بازی را از آنجا نگاه ‌کنند. اما حرکت مثبت صداوسیما در پخش بازی فینال سوپرجام اروپا باعث شد میلیون‌های بیننده به صداوسیمای کشور خودشان اعتماد کنند و به جای شبکه‌های خارجی، با خیال راحت شبکه ورزش را نگاه کنند. احتمالا رویکرد تازه و جالب صداوسیما در پخش این بازی، از پاسخی واقع‌بینانه به یک سوال ساده نشأت می‌گیرد. پاسخ به این سوال که هدف مخاطب فوتبال و در کل ورزش، از تماشای یک مسابقه ورزشی چیست؟ احتمالا مدیران سازمان توانسته‌اند به خودشان و به ناظران پخش بقبولانند که وقتی کسی پای تلویزیون می‌نشیند تا فینال یک مسابقه مهم فوتبالی را ببیند، کمترین اهمیتی برای اینکه داور مسابقه زن است یا مرد قائل نیست. علاقه‌مندان به ورزش یک مسابقه ورزشی را نگاه‌ می‌کنند چون خود مسابقه و اتفاقاتی که در میدان رخ می‌دهد، جذاب است و مهم. این همان جایی است که مدیران سازمان صداوسیما تصمیم گرفتند به شعور مخاطبان خود احترام بگذارند. در ایام جام جهانی و هنگام پخش اختتامیه جام و توزیع مدال‌ها شاهد نگاه باز مدیران سازمان صداوسیما بودیم. حالا با پخش بدون حساسیت سوپرجام اروپا این احساس در ما به وجود آمده است که خطوط قرمز سخت و محکم و غیرقابل نفوذ تلویزیون کمی جابه‌جا شده است و این روند مثبت و مشروعیت‌آفرین، می‌تواند به همین شکل ادامه پیدا کند. مطمئنا هیچ کس انتظار ندارد تلویزیون هر چیزی را پخش کند، اما احترام به درک و قدرت تصمیم‌گیری مخاطب آن چیزی است که بیننده‌ها از مدیران سازمان صداوسیما انتظار دارند. احترامی که نشانه‌های آن را به وضوح می‌توان دید.

ما را در کانال «آخرین خبر» دنبال کنید

فناورد
فناورد آگهی