صبح نو/ متن پیش رو در صبح نو منتشر شده و انتشار آن به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست

امیر محب ملکی / تیم ملی فوتبال ایران دور رفت از مرحله دوم انتخابی جام‌جهانی‌2022 قطر و جام ملت‌های‌2023 چین را با شکستی تلخ برابر عراق به پایان رساند تا کارش برای صعود مستقیم به مرحله بعدی این رقابت‌ها، به اما و اگر کشیده شود. شاگردان مارک ویلموتس که در فاصله زمانی یک ماه (از 23‌مهر تا 23‌آبان) دو باخت متوالی مقابل بحرین و عراق را تجربه کردند، حالا با قرار گرفتن در رتبه سوم گروه‌C این مسابقات، برای رسیدن به مرحله انتخابی جام‌جهانی، کار بسیار سختی را در دور برگشت این رقابت‌ها پیش‌رو خواهند داشت.
مطمئناً ضعف در مدیریت فدراسیون فوتبال، نخستین و مهم‌ترین دلیل این ناکامی‌ها محسوب می‌شود و پس از آن باید عملکرد نامطلوب کادرفنی تیم ملی و بازیکنان ملی‌پوش را به‌خاطر دو باخت دردآور اخیر مورد بررسی قرار داد؛ نتایجی که باعث سقوط تیم ملی در دیدارهای اخیر شده و می‌تواند تیم ملی را خیلی زود از رسیدن به جام‌جهانی بعدی و حتی صعود به مرحله بعدی جام ملت‌های آسیا محروم سازد.

ضعف در انتخاب و مدیریت
شکست‌های اخیر تیم ملی فوتبال ایران، بیش از همه صدای موافقان کارلوس کی‌روش را درآورد؛ نفراتی که معتقد هستند فدراسیون‌نشین‌ها نباید اجازه می‌دادند مربی پرتغالی پیشین تیم ملی به این راحتی عطای حضور در ایران را به لقایش ببخشد. البته کی‌روش مربی و مدیر توانمندی بود و تیم ملی دوران خوبی را با این مربی پرحاشیه سپری کرد اما هرچند آن مربی از نظر نتیجه، کارنامه قابل دفاعی را از خود در تیم ملی برجای گذاشت اما سبک خاصی را به فوتبال ایران تزریق نکرد تا پس از جدایی‌اش، مجدداً فوتبال کشورمان دچار خلأ بزرگ تاکتیکی شود.
مدت‌ها بعد از جدایی کی‌روش، درحالی هدایت تیم ملی به مارک ویلموتس سپرده شد که به‌نظر می‌رسد، باز هم مشکلات قدیمی وجود دارد، یعنی نه تنها گزینه خوبی برای هدایت تیم ملی انتخاب نشده، بلکه مسوولان فدراسیون فوتبال، توان مدیریت این مربی را هم ندارند. این معضل درحالی رقم خورده که فوتبال‌دوستان انتظار داشتند فدراسیون‌نشین‌ها از همکاری بلند مدت با کارلوس کی‌روش درس گرفته و پس از تجربه کار کردن با آن مربی، در صدد استفاده از مزایا و جلوگیری از معایب کار کردن با این مربی پرتغالی در همکاری با ویلموتس بر آیند، اما این اتفاق رخ نداد زیرا به قول قدیمی‌ها «از کوزه همان برون تراود که در اوست...»
این مربی بلژیکی نیز در مدت حدود 6‌ماه همکاری خود با تیم ملی، مانند کارلوس کی‌روش، به‌خوبی مدیریت نشده و ضعف ناشی از این اتفاق، گریبان تیم ملی را گرفته است. اگر فدراسیون‌نشین‌ها می‌توانستند به خوبی این مربی و دستیارانش را مدیریت کنند و از یکسو از دانش و تجربه او برای پیشرفت و موفقیت تیم‌های پایه ملی و یا پیشرفت باشگاه‌ها استفاده می‌کردند و از سوی دیگر زمان حضور این مربی را در ایران بیشتر می‌کردند تا با تماشای بازی‌های لیگ برتر، نفرات شایسته‌تری را به تیم ملی دعوت کند، وضعیت تیم ملی امروز این‌گونه نبود. مطمئناً وقتی مسعود شجاعی در ترکیب تیم ملی به میدان می‌رود و به قول علی پروین این بازیکن عصبانی باید بعد از دریافت کارت زرد و در دقیقه 60‌تعویض می‌شد تا با اخراجش، برای تیم ملی دردسر ایجاد نکند، نشان‌دهنده عدم شناخت کامل ویلموتس از وضعیت فوتبال ایران و بازیکنان شاغل در تیم ملی و فوتبال باشگاهی کشور است؛ مسائلی که در مجموع به فوتبال ملی ایران ضربه زده و می‌زند.

آقایان! ویلموتس مربی پروازی است...
رییس فدراسیون فوتبال در آخرین نشست خبری خود با رسانه‌ها، در مواجهه با این پرسش که آیا مارک ویلموتس مربی پروازی است، گفت: «نه، اصلاً، این موضوع را به‌شدت تکذیب می‌کنم. ویلموتس نه تنها مربی پروازی نیست بلکه در قرارداد او این نکته درج شده که باید تمام بازی‌ها را از نزدیک تماشا کند.»
البته بهتر بود مهدی تاج به‌جای ناراحت شدن و تکذیب کردن این موضوع، با نگاهی آماری به این پرسش پاسخ می‌داد یعنی با صراحت اعلام می‌کرد، از تاریخ 25‌اردیبهشت‌ماه سال جاری که این مربی به‌صورت رسمی هدایت تیم ملی را برعهده گرفت، یعنی تا به امروز (25‌آبان‌ماه) که 185‌روز می‌شود، وی چند روز در ایران حضور داشته است. خب پاسخ به این مساله آن‌هم به‌صورت آماری، چندان سخت نیست اما آقایان فدراسیون‌نشین، به‌جای رفع ابهام‌ها، بیشتر دوست دارند که یا یک مسأله را کلاً تکذیب کنند یا با سرعت، به‌جلو فرار کنند. مطمئناً اگر بخواهیم به پرسش پروازی بودن یا نبودن آقای سرمربی و دستیاران خارجی‌اش پاسخ دهیم، باید بگوییم از آغاز سرمربیگری ویلموتس، تیم ملی ایران 2‌بازی دوستانه با تیم‌های سوریه و کره‌جنوبی انجام داده و در 4‌بازی رسمی برابر هنگ‌کنگ، کامبوج، بحرین و عراق به میدان رفته است.
در این زمینه اگر این مربی نروژی یک هفته برای هر بازی در ایران بوده باشد (که بعید است)، در مجموع وی حدوداً 42‌روز از 195‌روز در کشورمان بوده است؛ این یعنی حدود یک‌پنجم از این مدت زمان (زمان عقد قرارداد رسمی تا به امروز) را در کشورمان حضور داشته است. نکته مبهم در همکاری ویلموتس و فدراسیون فوتبال نوع توافق دو طرف است. اگر طبق قرارداد و در این 185روز، این مربی در هر ماه یک هفته مرخصی هم داشته (که این زمان هم زیاد
به نظر می‌رسد)، باید او حدود 140‌روز در ایران به‌سر می‌برد اما آقای تاج و آقایان فدراسیون‌نشین، آیا واقعاً این مربی چنین زمانی را در کشورمان بوده تا اقدامات لازم برای ساختن تیمی آماده برای مقابله با حریفان آسیایی را انجام دهد؟ ای کاش فدراسیون فوتبال، به‌جای تکذیب کردن و فرار رو به‌جلو، زمان‌های حضور مارک ویلموتس در ایران و بندهای قراردادش را به‌صورت کامل شفاف و رسانه‌ای می‌کردند تا مردم دقیقاً متوجه شوند که آیا این مربی پروازی هست یا خیر؟

و دوباره اما و اگر...
تیم ملی فوتبال ایران با داشتن چنین کادرفنی و مدیرانی، در پایان دور رفت مرحله دوم انتخابی جام‌جهانی‌2022 قطر و جام ملت‌های‌2023 چین، مقابل عراق شکست خورد تا سرنوشت صعودش پیچیده شود. ایران 6‌امتیازی، پس از عراق 10‌امتیازی و بحرین 8‌امتیازی در رتبه سوم جدول گروهش قرار گرفته تا برای صعود به جام‌جهانی شرایط پیچیده‌ای داشته باشد.
در دور برگشت، تیم ملی ایران چهار بازی مقابل هنگ‌کنگ، کامبوج، بحرین و عراق برگزار می‌کند، دیدارهایی که نتیجه‌ای جز پیروزی در آن‌ها، ایران را راهی جام‌جهانی نخواهد کرد و معادله صعود را پیچیده‌تر می‌کند زیرا ملی‌پوشان ایران در صورت پیروزی در هر چهار مسابقه برگشت و کسب 12‌امتیاز، 18‌امتیازی خواهند شد. این در صورتی است که تیم عراق با وجود شکست احتمالی مقابل ایران و کسب سه پیروزی مقابل دیگر رقبا، با 19‌امتیاز به صورت مستقیم راهی مرحله بعدی می‌شود.
با این حال اما و اگرهای زیادی برای صعود ایران به مرحله بعدی جام‌جهانی‌2022 قطر وجود دارد. ما باید امیدوار باشیم که عراق و بحرین، در دیدار هفته آینده به تساوی برسند یا بحرین پیروز مسابقه باشد. در صورت تساوی عراق 11‌امتیازی و بحرین 9‌امتیازی خواهند شد و در صورت پیروزی بحرین، این تیم با 11‌امتیاز صدرنشین می‌شود و عراق 10‌امتیازی باقی می‌ماند. در این صورت تیم ایران با کسب چهار پیروزی در دور برگشت، 18‌امتیازی خواهد شد.
اگر این پیش‌بینی‌ها به درستی پیش برود، در حالت اول و مساوی عراق مقابل بحرین، این تیم نهایتاً 17‌امتیازی خواهد شد و بحرین نهایتاً به امتیاز‌15 می‌رسد. در حالت دوم و پیروزی بحرین مقابل عراق، بحرینی‌ها می‌توانند با پیروزی مقابل هنگ‌کنگ و کامبوج خود را 17‌امتیازی کنند و عراق در نهایت بتواند خود را به امتیاز‌16 برساند. (این حالت‌ها در صورتی است که ایران در دور برگشت موفق به پیروزی مقابل تمام رقبا شود.)
در صورتی که عراق موفق به پیروزی مقابل بحرین شود، حتی با وجود شکست احتمالی مقابل ایران و پیروزی احتمالی مقابل هنگ‌کنگ و کامبوج 19‌امتیازی می‌شود و تیم ایران شانسی برای صعود به‌عنوان تیم نخست نخواهد داشت. در این صورت تیم ملی باید تلاش کند تا به‌عنوان یکی از بهترین تیم‌های دوم هفت گروه خود را به مرحله بعدی برساند، چراکه هشت تیم نخست گروه‌های A تا H به صورت مستقیم راهی مرحله بعدی خواهند شد و چهار تیم برتر دوم نیز خود را به مرحله بعدی می‌رسانند، مگر اینکه تیم ملی امیدوار به از دست دادن امتیاز از سوی تیم‌های عراق و بحرین در دیدار مقابل هنگ‌کنگ و کامبوج باشد که روی کاغذ این حالت بسیار سخت خواهد بود.


ما را در کانال «آخرین خبر» دنبال کنید