5858 3 نظـــــــر  

خراسان/ منصور ضابطيان مجري سابق برنامه راديو هفت از سفرش به هند در سفرنامه اش آورده است:
فعاليت هاي طبيعي انساني، کار هايي مثل دستشويي رفتن يا حمام کردن، در هند، بسيار طبيعي تر از آنچه ما در زندگي مان مي پنداريم، تلقي مي شود. از همين روست که به کرّات مي توان صحنه هايي را در کنار خيابان ديد که به خاطر رعايت ادب ترجيح مي دهم درباره آن ننويسم.
کنار فشار هاي آب احتمالاً مي توانيد يکي دو نفر را ببينيد که مشغول کف مالي خودشان هستند، بر سر هم آب مي ريزند و به نظر مي رسد از زندگي، لذتي عجيب مي برند. اولين بار که چنين صحنه اي ديدم، در شهر «جيپور» بود. پيرمردي خشکيده، پارچه اي به کمر بسته بود و با تکه صابوني خودش را مي شست. پسر جواني هم چند قدم آن طرف تر، تن و بدنش را به آب سپرده بود. سوژه خوبي براي عکاسي بودند. خودم را به کوچه علي چپ زدم که يعني نديدم تان. بعد پشت درختي کمين و شروع کردم به عکس گرفتن. چند فريمي گرفته بودم که پسر جوان متوجه شد. منتظر بودم که فرياد اعتراضش بلند شود يا به سراغم بيايد و شروع کند به دعوا، اما ناگهان لبخندي صورتش را پوشاند و دست تکان داد. جرات کردم و جلو رفتم و کار را ادامه دادم. پسرک به پيرمرد هم اشاره کرد تا متوجه دوربين باشد، او هم لبخند زد و کارش را ادامه داد. يکي دو گدا هم خود را به ما رساندند و سعي کردند آن ها هم در کادر باشند. وقتي کار تمام شد، پسرک اشاره کرد که پول مي خواهد. گدا ها هم براي آن که توي کادر دوربين قرار گرفته بودند، طلب پول کردند. همان جا بود که فهميدم در هندوستان براي هر کاري بايد سر کيسه را اندکي شل کرد. هيچ الزامي به پرداخت آن پول نيست، اما چنان با اعتماد به نفس از آدم پول مي خواهند که چاره ديگري جز پرداخت پيدا نمي شود!


برگرفته از کتاب «مارک و پلو» اثر منصور ضابطيان



با کانال تلگرامي «آخرين خبر» همراه شويد

5858 3 نظـــــــر