آخرین خبر/ پوریا تابان با انتشار این عکس نوشت: قهرمانى همیشه شیرین است
در زندگى ام قهرمانى را در فوتبال، در دوچرخه سوارى و در کارتینگ تجربه کرده ام.
مثل اینجا که سال ١٣٨١ است و سرباز بودم،
هم تیم قهرمان شد و هم من آقاى گل،
شانزده سال از آن روز گذشته است،
همیشه لباسهایم در فوتبال به عشق پرسپولیس قرمز بود.
سال ٨٣ و ٨٤ که عضو تیم فوتسال بزرگسالان پرسپولیس تهران شدم لذتى داشت وصف ناپذیر.
در تستها توسط "محمود خوراکچى" سرمربى آن روزهاى تیم محبوبم قبول شدم؛
اما جعفر سعیدى که بجایش سرمربى شد راه لجبازى را پیش گرفت.
یک نیم فصل مرا بازى داد و آخر قراردادم را در نیم فصل امضا کردم،
پرسپولیس رویاى من بود براى همین سفید بستم آنهم بدون قید هیچ رقمى.
وقتى در ابتداى فصل دوم که قرار بود در لیگ برتر بازى کنم با خطاى کاپیتان وقت پرسپولیس سعید عبدالله نژاد در تمرینات زانویم داغون شد و ادا بازیهاى سرمربى را پشت سرم ناگهان و بصورت اتفاقى دیدم که به حمید مشیرى تدارکات تیم مى گفت نمى خواد ببریدش بیمارستان با زانوى ورم کرده ساکم را برداشتم و براى همیشه رفتم پى کارم.
من رفتم و آخر آن فصل، فوتسال پرسپولیس با جعفر سعیدى سقوط کرد لیگ دسته یک.
راستش چوب خدا صدا ندارد و...
هیچوقت بازى دوستانه سالن مخابرات ستارخان تهران را فراموش نمى کنم،
روزى که با پیراهن شماره ١٢ پرسپولیس گل زدم،
تنها گل من براى تیم محبوبم که خبرورزشى نوشت: اولین گل تابان براى فوتسال پرسپولیس.
بازى درون تیمى قبل از دربى با استقلال هم برایم شیرین بود؛ سه گل به تیم اصلى زدم و سه بر سه مساوى شد اما به دستور سرمربى جاى من شد سکوههاى ١٢ هزار نفرى آزادى.
حالا تیم محبوبم فینالیست لیگ قهرمانان آسیاست،
بازى رفت را دو بر صفر باخته.
اما یه حسى در دلم مى گوید این پرسپولیس است که جام را بالاى سر مى برد.
نائب قهرمانى هم براى این تیم محروم از نقل و انتقالات با کلى مصدوم و محرومى که دارد یعنى قهرمانى،
اما نمى دانم چرا حس مى کنم این پرسپولیس است که در پایان بازى برگشت جام قهرمانى را بالاى سر مى برد.
من حق دارم در زندگى شخصى ام طرفدار تیمى باشم همانطور که حق ندارم در جلوى دوربین تلویزیون به عنوان یک مجرى نقش هوادار را بازى کنم.
پوریا تابان هجدهم آبان ١٣٩٧

ما را در کانال «آخرین خبر» دنبال کنید