حوزه/ ریاست واقعی در دنیا قرار داده نشده است، چه اینکه اکنون جز یاد زشتی از همه زورمداران جهان چیزی باقی نمانده است. ریاست واقعی مؤمن، تنها در سرائی محقق می شود که آدمی خود را مرضی خدا ببیند و خدای هر آنچه بخواهد بی چون و چرا در قبضه خواست او قرار دهد.

«... وَ لَکمْ فِیها ما تَشْتَهِی أَنْفُسُکمْ وَ لَکمْ فِیها ما تَدَّعُونَ»[1]
[برای شما هر چه دوست داشته باشید در بهشت فراهم است و هر چه بخواهید به شما داده می شود.]
ریاست واقعی، خاص آخرت است چنانچه در زبور داود علیه السلام آمده است.
«لَیسَتِ الرِّئاسَةُ رِئاسَةُ الْمُلْک، انَّما الرِّئاسَةُ رِئاسَةُ الآخِرَةِ»[2]
[ریاست واقعی، ریاست مُلک دنیا نیست، بلکه ریاست آخرت است.]

پی نوشت ها
[1] فصلت- 31.
[2] بحارالانوار- جلد 14- صفحه 47.
منبع : غضنفری، علی؛ اخلاق در قرآن و سنت حاوی یکصد مبحث اخلاقی، ج 1، ص: 280


با کانال تلگرامی «آخرین خبر» همراه شوید