خراسان/ کلمه «الرحمن» صیغه مبالغه از رحمت است و بر زیادی رحمت دلالت می کند.
رحمت به وسیله بذل نعمت و به همین جهت مناسب آمد که در این سوره نعمت های عمومی را به رخ بکشد. چه نعمت های دنیایی مؤمن و کافر را و چه نعمت های آخرتی مؤمن را و چون نام رحمان دلالت بر رحمت عمومی خدا داشت، در اول این سوره واقع شد که در آن انواع نعمت های دنیوی و اخروی که مایه انتظام عالم انس و عالم جن است ذکر شده است.
بعضی از مفسران گفته اند نام رحمان از اسامی خاص خدای تعالی است، غیر خدا را رحمان نمی نامند به خلاف نام رحیم و راحم که بر دیگران نیز نهاده می شود.
تفسیر المیزان



همراهان عزیز، آخرین خبر را بر روی بسترهای زیر دنبال کنید:
آخرین خبر در تلگرام
https://t.me/akharinkhabar
آخرین خبر در ویسپی
http://wispi.me/channel/akharinkhabar
آخرین خبر در سروش
http://sapp.ir/akharinkhabar
آخرین خبر در گپ
https://gap.im/akharinkhabar