نت نوشت/ موزه مومیایی (Museo de las Momias) در Guanajuato، مکزیک، مرکز نگهداری بزرگترین کلکسیون مومیایی طبیعی در جهان به حساب می آید. این جسدهای افراد محلی که تعدادشان به ۱۱۱ عدد می رسد، به لطف شرایط غیرعادی خاک تا حد زیادی از فساد محافظت شده و سالم باقی مانده اند. اما این همه جسد به جای اینکه در قبرستان دفن شوند چرا در موزه ی زیرزمینی نگهداری می شوند؟ برای پاسخ به این سوال، بهتر است که ماجرای ناراحت کننده ی ۱۱۱ مومیایی طبیعی که در Guanajuato گرد هم آمده اند را بشنوید!

داستان ۱۱۱ مومیایی طبیعی در GUANAJUATO
در سال ۱۸۶۵، شهر Guanajuato دچار مشکل بزرگی شد. به دلیل شیوع بیماری وبا، قبرستان این شهر مملو از اجسادی شده بود که هر روز هم به تعداد آنها افزوده می شد. بنابراین آنها مقرراتی برای خود وضع کردند که امروزه شاید کمی ظالمانه به نظر برسد. شهروندانی که یکی از اعضای خانواده ی آن ها در این قبرستان دفن شده بود باید یا در ابتدا پول هنگفتی را پرداخت می کردند و یا سالانه مبلغی را به عنوان مالیات می پرداختند. در غیر اینصورت، مسئولین قبرستان آن جسد را از خاک بیرون می آوردند تا فضای خالی برای دفن جسد دیگری فراهم شود. یکی از اولین افرادی که خانواده ی او نتوانستند مخارج دفن جسدش را بپردازند، دکتر Remigio Leroy بود. اما وقتی در ماه ژوئن آن سال جسد او را از خاک بیرون آوردند، با شگفتی مشاهده کردند که جسد تقریبا سالم باقی مانده است!
بعدها جسدهای دیگری هم خارج شدند و با تعجب مشاهده شد که بسیاری از این جسدها سالم باقی مانده اند. سالم ترین جسدهای باقی مانده را در زیرزمینی که مخصوص نگهداری استخوان مردگان بود در زیر این قبرستان نگه می داشتند تا خانواده های آن ها بتوانند پول یک مراسم خاکسپاری دیگر را تهیه کنند. اما با گذر زمان و پس از چند دهه، برخی خانواده ها به دنبال اجساد خود نمی آمدند و بدین ترتیب این کلکسیون مخوف گسترش پیدا کرد، تا اینکه در اوایل قرن بیستم، کارگران این قبرستان به بازدیدکننده ها اجازه ی بازدید از این اجساد را دادند.

محل نگهداری مومیایی ها
امروزه به سختی می توان این اجساد را شناسایی کرد و نام اکثر آنها به دست فراموشی سپرده شده است. اگرچه چندین نام برجای مانده است، هنوز هم می توان جسد دکتر Leroy را از درون اتاق شیشه ای مخصوص به خود با آن ریش بلند و پرپشت شناسایی کرد. اما سرنوشت یکی از این اجساد به جای مانده بسیار وحشتناک تر است. جسد شخصی به نام Ignacia Aguilar هم در این موزه وجود دارد که گفته می شود او را زنده زنده دفن کرده بودند! مشهورترین مومیایی طبیعی این موزه را کسی نمی شناسد، فقط می توان لقب کوچکترین مومیایی جهان را به او داد. این نوزاد قرار بود از طریق عمل سزارین به دنیا بیاید، ولی نه نوزاد و نه مادر از زیر این عمل زنده بیرون نیامدند. حالا اجساد این مادر و فرزند به طرز غم انگیزی در یک اتاق شیشه ای نگهداری می شوند و مثل اکثر مومیایی های موجود در این موزه، می توان آن ها را در لباسی که در هنگام دفن شدن به تن داشتند دید.

زندگی پس از مرگ به عنوان یک تئوری فرهنگی
مالیات برای دفن در این شهر، در سال ۱۹۵۸ برداشته شد و ده سال پس از آن هم زیرزمین این قبرستان تبدیل به موزه شد. از آن زمان تا به امروز، این موزه تبدیل به یک مکان منحصر به فرد از شهر Guanajuato شده که توریست ها را از سرتاسر دنیا مجذوب خود می کند. در سال ۱۹۷۰، فیلم “El Santo Vs. The Mummies Of Guanajuato” درباره ی مومیایی های این شهر ساخته شد. شخصی به نام Ray Bradbury قبل از رسمی شدن این موزه از آن جا دیدن کرد و بلافاصله پس از دیدن اجساد، از آن ها برای نوشتن یک کتاب داستان الهام گرفت. او بعدها گفت: “تجربه ی دیدن این موزه مرا بسیار شگفت زده کرد و البته ترساند، به طوری که برای فرار کردن از مکزیک عجله داشتم! من دچار کابوسی شده بودم که بمیرم و جسدم را در بین این مومیایی های عجیب و غریب در این سالن نگه داری کنند!”