خراسان/ در آیه هفتم سوره رعد می خوانیم:
وَ یَقُولُ الَّذِینَ کَفَرُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَیْهِ آیَهٌ مِنْ رَبِّهِ إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِکُلِّ قَوْمٍ هادٍ
و کسانی که کفر ورزیدند می گویند: چرا از طرف پروردگارش نشانه ای(آشکار و به دلخواه ما) بر او نازل نشده است؟ (ای پیامبر!) تو فقط بیم دهنده ای و برای هر قومی راهنمایی است.

استاد قرائتی در تفسیر این آیه می گوید:
کافران، توقعات نابه جا از خدا و پیامبرش دارند و خواستار نشانه ها و معجزه هایی بر اساس هوا و هوس خود هستند.
انسانِ بهانه جو، لایق خطاب الهی نیست. خداوند در این آیه، گفتار کفار را بی جواب گذاشته و پیامبر را مخاطب قرار داده است.
تربیت، هم به تهدید نیاز دارد و هم به ارشاد.
برای جامعه جاهل غافل، هشدار بیش از بشارت ضرورت دارد.
کار اصلی پیامبران، ارشاد و انذار است، نه برآوردن خواسته های بی ربط مردم و عرضه معجزه در هر لحظه و برای هرکس.