بهانه جویی در پذیرش حق
1399/03/12 - 15:10
6
1399/03/12 - 15:10
خراسان/ در آيه هفتم سوره رعد مي خوانيم:
وَ يَقُولُ الَّذِينَ کَفَرُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَهٌ مِنْ رَبِّهِ إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِکُلِّ قَوْمٍ هادٍ
و کساني که کفر ورزيدند مي گويند: چرا از طرف پروردگارش نشانه اي(آشکار و به دلخواه ما) بر او نازل نشده است؟ (اي پيامبر!) تو فقط بيم دهنده اي و براي هر قومي راهنمايي است.
استاد قرائتي در تفسير اين آيه مي گويد:
کافران، توقعات نابه جا از خدا و پيامبرش دارند و خواستار نشانه ها و معجزه هايي بر اساس هوا و هوس خود هستند.
انسانِ بهانه جو، لايق خطاب الهي نيست. خداوند در اين آيه، گفتار کفار را بي جواب گذاشته و پيامبر را مخاطب قرار داده است.
تربيت، هم به تهديد نياز دارد و هم به ارشاد.
براي جامعه جاهل غافل، هشدار بيش از بشارت ضرورت دارد.
کار اصلي پيامبران، ارشاد و انذار است، نه برآوردن خواسته هاي بي ربط مردم و عرضه معجزه در هر لحظه و براي هرکس.
