خراسان/ طبق یک اصل نانوشته، هم عصرها همیشه با هم مقایسه می‌شوند. براساس همین اصل، می‌توان به سراغ خواننده‌های پاپ‌ رفت که از دهه 80، فعالیت رسمی خود را آغاز کرده اند. بابک جهانبخش، حمید عسکری، احسان خواجه‌امیری، محسن یگانه، محسن چاوشی و با اندکی اغماض، سیروان خسروی را می‌توان جزو خوانندگان معاصر هم دانست که سرنوشت هر کدام در موسیقی، متفاوت رقم خورده است و ما به دنبال چرایی این تفاوت هستیم.
چرا این همه ناکامی؟
احسان خواجه‌امیری از آن دسته خواننده‌هایی‌ است که چند اثر ماندگار در کارنامه خود دارد اما چند سالی‌ می‌شود از روزهای اوج خود فاصله گرفته و آثارش به ورطه تکرار افتاده‌، اتفاقی که برای حمید عسکری و بابک جهانبخش هم، رقم خورده است. خط ربط این سه نفر شاید ادامه روند همیشگی‌شان در خوانندگی باشد. در واقع، اگر چند اثر فعلی و قدیمی از هر کدام از این خواننده‌ها را در کنار یکدیگر بگذارید، هیچ تغییری در صدا و سبک آن پیدا نخواهید کرد و همین موضوع، بزرگ ترین عامل شکست برای خواننده‌ای‌ است که می‌خواهد علاوه بر حفظ مخاطب قدیمی خود، به دنبال جذب مخاطب جدید هم باشد. در طرف مقابل دسته خواننده‌های از رمق افتاده دهه 80، می‌توان اسم خوانندگانی مانند محسن یگانه، محسن چاوشی و سیروان خسروی را ردیف کرد. محسن یگانه در شش و هشت خواندن، چاوشی در پاپ-راک و خسروی در موسیقی الکتریک و پاپ-راک، هر کدام به دنبال شیوه نویی رفتند که در گذر زمان، ظرفیت زیادی برای تکمیل شدن دارد. در واقع سبک‌هایی که در کنار پختگی می‌تواند به صدای هر کدام شخصیت بدهد و به این ترتیب، هر خواننده یک نسخه انحصاری از خود باشد. حتی در این دسته، می‌توان رضا صادقی را هم با وجود این که کار خود را از میانه دهه 70 آغاز کرده است، جای داد. خواننده‌ای که هنوز هم طرفدارهای خاص خود را دارد و خواهد داشت.

ما را در کانال «آخرین خبر» دنبال کنید