نود/ در فصلی که پرسپولیس بازیکنان بازیسازش را از دست داده است، مدافعان این تیم هم در موقعیت‌سازی نقشی داشته‌اند.
پرسپولیس این فصل بیش از هر زمان دیگری شبیه سرمربی‌اش شده است. یک تیمی که با جدایی بازیکنان حاشیه‌سازش آرامتر و جنتلمن‌تر از همیشه به نظر می‌رسد. با این حال بعضی از این بازیکنانی که این تیم خوش‌اخلاق را تشکیل داده‌اند از نظر فنی نتوانسته‌اند عملکرد قابل قبولی داشته‌اند. محمد انصاری و حسین ماهینی نمونه‌ای از این دسته بازیکنان هستند و البته ماهینی بیش از انصاری شامل این قانون می‌شود. بازیکنانی که شاید محبوب هواداران باشد اما انتقادات از عملکرد فنی آنها این محبوبیت را تحت تاثیر قرار داده است.
برای مثال ماهینی، بازیکنی که زمانی محبوب سکوها بود بعد از این که با رفتن رامین رضاییان و صادق محرمی نتوانست جای آنها را پر کند به تدریج از محبوبیتش کاسته شده است. اتفاقی که شاید بخشی از آن هم به دلیل تغییر پست‌های پی در پی او در پرسپولیس باشد. تغییر پست‌هایی که باعث شده که او نه در پست جدیدش بتواند کارایی لازم را داشته باشد و نه یک بازیکن تخصصی سطح بالا باشد.
در تیم برانکو که با دو هافبک دفاعی بازی می‌کند و وظایف دفاعی‌شان بیش از وظایف هجومی‌شان است، مدافعان کناری بیش از همیشه باید وظیفه بازیسازی و شرکت در کارهای هجومی را برعهده بگیرند. وظیفه‌ای که حسین ماهینی و انصاری نتوانسته‌اند در آن موفق باشند. مدافعانی که حالا با رفتن وحید امیری و فرشاد احمدزاده مسئولیت‌شان دوبرابر شده اما نمی‌توانند از پس این مسئولیت به خوبی بربیایند. البته این ناکامی ارتباطی به این فصل یا چند بازی ندارد بلکه به شیوه بازی و توانایی‌هایشان برمی‌گردد. ماهینی به عنوان یک مدافع کنار تخصصی و انصاری به عنوان بازیکنی که دو فصل است حضور در این پست را تجربه می‌کند بازیکنانی نیستند که سانتر کردن را به خوبی بلد باشند و آمار آنها گواه این قضیه است.
حسین ماهینی دو فصل اخیر در ۲۰ بازی لیگ برتر که برای پرسپولیس در دفاع راست و چپ انجام داده یک پاس گل به مهاجمان تیمش داده است. قبل از آن در لیگ شانزدهم هم یک پاس برای طارمی فرستاد که طارمی ضربه را به سمت دروازه زد و در برگشت خودش آن را تبدیل به گل کرد. با احتساب این گل هم در بهترین حالت می‌شود برای ماهینی در لیگ برتر ۲ پاس گل به عنوان مدافع کناری ثبت کرد. محمد انصاری هم در ۲۰ بازی دو فصل اخیر در دفاع چپ عدد صفر در مقابل پاس گل‌هایش دیده می‌شود. آماری که نشان از ناکامی این دو بازیکن در ارسال سانترهای هدفمند و سالم و خطرناک دارد.
این آمار را می‌توان مقایسه کرد با سایر مدافعان کناری لیگ. وریا غفوری در ۲۴ بازی در این پست ۲ پاس گل داده و البته سه گل هم به ثمررسانده است. وریا همچنین توانایی بازی در هافبک راست را هم دارد که آمار او را در این زمینه بسیار بهتر می‌کند. ایرانپوریان در ۳۱ بازی ۶ پاس گل داده که آماری بسیار عالی برای یک مدافع کناری است و با زدن ۷ گل البته این آمار را عجیب‌تر هم می‌کند. فخرالدینی هم در این پست بیش از این که گل ساخته باشد گل زده است. او ۲۲ بازی در این پست انجام داده که یک پاس گل و ۴ گل ثمره آن بوده است.
ظاهرا برانکو هم با آمار مدافعان کناری‌اش مشکل دارد که به دنبال جذب مهدی شیری از پیکان است. بازیکنی که اگرچه در گلزنی آمار بهتری از مدافعان پرسپولیس دارد اما در پاس گل دادن دست کمی از آنها ندارد و در فصل گذشته نتوانسته گلی را برای تیمش بسازد. با این آمار به نظر می‌رسد که مهاجمان پرسپولیس حداقل تا نیم‌فصل نباید در انتظار پاسی از مدافعان باشند و باید چشم انتظار این باشند که هافبک‌های این تیم دست به کار شوند.

الف مثل اين سو
اين سو آگهی