بانک ورزش/ بی‌رحمی فوتبال؛ این سریع‌ترین کلیدواژه‌ای است که تماشای بازی دوشنبه‌شب پرسپولیس و الاهلی عربستان به ذهن می‌آورد. فوتبال را تیم ایرانی بازی کرد، اما نتیجه را سعودی‌ها گرفتند. نمایشی که پرسپولیس در این بازی ارایه داد، شاید به ندرت از یک تیم ایرانی در مسابقات بین‌المللی دیده شده بود. بازی مالکانه توام با پاس‌های متعدد و کلیدی، باز کردن بازی با ترفندهای مختلف و رسیدن به موقعیت گل با شیوه‌های متنوع، جانمایه بازی پرسپولیس بود. با این وجود فوتبال تصمیم گرفته بود روی بدش را به قرمزها نشان بدهد. بنابراین ساده‌ترین توپ‌ها گل نشدند، دروازه‌بان حریف شبی فوق‌العاده را پشت سر گذاشت و مرتکب هیچ اشتباهی نشد، ریباندها در موقعیت مورد نظر اتفاق نیفتاد و حتی توپ‌های تصادفی هم به مقصد نرسید. البته که نمی‌توان از کم‌دقتی مهاجمان پرسپولیس چشم پوشید، اما منصفانه باید گفت «فوتبال» در این فصل از لیگ قهرمانان با قرمزها خوب تا نمی‌کند. آنها نه از داوری شانس آورده‌اند و نه حوادث مسابقات به سودشان بوده. این شرایط درست برعکس وضعیت پارسال است؛ سالی که پرسپولیس با گل به خودی مرتضی پورعلی‌گنجی السد را برد و قرعه آسان‌تر الجزیره را پیدا کرد، اما همان تیم را هم با بخت و اقبال و در ثانیه‌های پایانی شکست داد تا وارد مسیری شود که آخرش اولین فینال آسیا بود.
فوتبال همین است؛ گاهی مثل پارسال همه چیز جور می‌شود تا تو برنده باشی و گاهی مثل امسال از در و دیوار بدشانسی می‌بارد. اینها را می‌شود درک کرد، اما آنچه هضمش دشوار به نظر می‌رسد واکنش‌ها به باخت پرسپولیس است. یک خبرگزاری تیتر زده: «تیم برانکو نه برنامه داشت، نه طراوت» و روزنامه دیگری با فونت هزار روی جلد نوشته: «نایب‌قهرمان آسیا که می‌گفتند این بود؟» واقعا آیا این قبیل موضع‌گیری‌ها و صرفا تحلیل بر اساس نتیجه نهایی، کمکی به فوتبال ایران می‌کند؟ با همین سبک از بازی اگر پرسپولیس فقط گل دوم را نمی‌خورد و مسابقه با گل لحظات پایانی شجاع خلیل‌زاده مساوی تمام می‌شد، همین رسانه‌ها از کام‌بک قرمزها و انگیزه و جنکجویی بازیکنان تا ثانیه پایانی حرف می‌زدند. حتی اگر شوت آخر سروش رفیعی هم چند سانتی‌متر اینطرف‌تر بود، می‌شد منتظر خواندن تحلیل‌های به اصطلاح کارشناسانه در مورد هنر برانکو و تعویض‌های طلایی او باشیم. این چه مدل کار کردن است؟ این چه مدل نگاه کردن است؟
عجیب است که ما هیچ‌وقت از گذشته درس نمی‌گیریم. آنهایی که امروز قعرنشینی پرسپولیس در گروه آسیایی‌اش را دستمایه شوخی و خنده یا انتقاد و حمله می‌کنند، باید اوایل لیگ پانزدهم را هم به یاد بیاورند؛ روزهایی که پرسپولیس با وجود ارایه نمایش‌های جذاب، برای اولین بار در تاریخ باشگاه به قعر جدول رده‌بندی سقوط کرد. آن روزها هم انتقاد کتره‌ای و چشم‌بسته زیاد بود، اما از دل آن خاکستر ققنوسی به پا خاست که در این سال‌ها همه از تماشای پروازش لذت بردند. امروز هم پرسپولیس در قعر جدول گروه آسیایی است و شاید حتی به مرحله بعد صعود نکند، اما با وجدان بیدار و چشم باز می‌توان تایید کرد که سرخ‌ها حتی از پارسال هم بهتر بازی می‌کنند و دست‌کم دو نمایش این تیم برابر السد در دیدار رفت و مقابل الاهلی در بازی برگشت، فوق‌العاده تماشایی بوده است. این تیم همچنان نشان می‌دهد آینده‌اش حتی می‌تواند از گذشته روشن‌تر باشد. اگر «دشمن» هستید که تکلیف روشن است و کارشکنی مایه تعجب نیست، اما اگر دشمنی ندارید و همچنان با قعر جدول و فینالیست آسیا تیتر می‌سازید، زشت است که فرق دوغ و دوشاب را نمی‌فهمید.


ما را در کانال تلگرامی «کانال ورزش» دنبال کنید

آپديت جديد تو راهه
coming soon آگهی