بانک ورزش/ موفقیت‌های برانکو در پرسپولیس، استقلالی‌ها را بر آن داشت که بعد از یک‌ونیم دهه یک بار دیگر سکان هدایت تیم‌شان را به دست مربیان خارجی بسپارند. در نتیجه آنها وینفرد شفر را آوردند و حالا تقریبا دو سال است که مربی آلمانی روی نیمکت آبی‌ها می‌نشیند. در اردوگاه استقلال تلاش شد با شفر همانطوری رفتار شود که پرسپولیسی‌ها با برانکو تا می‌کنند. در نتیجه شاخه‌ای از ایده «هر چی برانکو بگه» هم در استقلال پدید آمد و هواداران سعی کردند در فراز و فرودها سرمربی آلمانی‌شان را یاری کنند. شفر مربی کارنامه‌داری است و اصل این اعتماد درست بود، اما حالا که زمان نسبتا زیادی از آغاز به کار او گذشته، کم‌کم تردیدها شروع شده است. خیلی از استقلالی‌ها دل‌شان نمی‌خواهد پشت شفر را خالی کنند؛ چون احساس می‌کنند در این صورت مدل رفتاری موفقی که امتحانش را در پرسپولیس پس داده، ناقص خواهد ماند. یک پای این معادله اما می‌لنگد؛ اینکه شفر شبیه برانکو نیست، شبیه برانکو کار نکرده و شبیه برانکو نتیجه نگرفته است.
هدف این مطلب البته زیر سوال بردن توانایی‌های فنی شفر نیست؛ چه اینکه بالاخره کارنامه او نشان می‌دهد مربی شایسته‌ای بوده است. با این وجود گاهی در فوتبال پیوند تیم و مربی جواب نمی‌دهد و این موضوع فقط جنبه فنی ندارد. بعضی اوقات پای محرک‌های انگیزشی در میان است و گاهی هم ممکن است مربی از سال‌های اوجش دور بوده باشد. باز قرار نیست حکم قطعی صادر شود که شفر شکست خورده و باید حذفش کرد، اما این تئوری هم که «پرسپولیسی‌ها از اعتماد به برانکو جواب گرفتند، پس ما هم باید اعتماد بکنیم» چندان منطقی نیست. برانکو بلافاصله بعد از حضورش در پرسپولیس نشانه‌هایی از اثربخشی‌اش را بروز داد. تیم او سر و شکل پیدا کرد، جان گرفت، غربال شد، سنت بازیکن‌سالاری در آن از میان رفت، فصل اول فقط به خاطر تفاضل ذگل قهرمان نشد، دو قهرمانی لیگی به دست آورد، یک نیمه‌نهایی و یک فینال آسیا را تجربه کرد و تازه بدون احتساب سوپرجام لغو شده 4 دربی از 9 دربی را برد. او پرسپولیس را با دو پنجره بسته نایب‌قهرمان آسیا کرد و هرگز، حتی وقتی از طرف رییس هیات‌مدیره طعنه و کنایه شنید، اختلافات داخلی را بیرون نبرد. این فرق می‌کند با شفر که یک بازیکن خاطی زیر 20 سال را سه بار می‌بخشد، دعوایش با خطیر را جار می‌زند و مدام وعده «آینده» می‌دهد.
تصمیم نهایی در مورد شفر با خود هواداران و مسوولان باشگاه استقلال است و البته شاید این تصمیم به نتایج آبی‌پوشان در چند دیدار باقی‌مانده پایان فصل گره خورده باشد، اما همه حرف این است که او را نباید دقیقا معادل برانکو دانست؛ به صرف اینکه هر دو پاسپورت خارجی دارند. البته که ایوانکوویچ هم عیب‌های بزرگی دارد که دامنه آن از حضور برادرش روی نیمکت تا خرید برخی بازیکنان ناکارآمد خارجی را در بر می‌گیرد، اما مسلما خدمات برانکو به باشگاه کاملا متناسب با زمان و بودجه‌ای بوده که صرف این مربی شده است. آیا در مورد شفر هم قاطعانه می‌شود به این پرسش پاسخ مثبت داد؟


ما را در کانال تلگرامی «کانال ورزش» دنبال کنید