خبر ورزشی/ حوادث حین و بعد از بازی‌های فوتبال و برخی حواشی از این دست در ایران، نماد فاصله زیاد ما با جامعه مدنی و معیار‌های صحیح رعایت موازین اخلاقی است.
لذت، شادی، هیجان، تعصب و هواخواهی جای خود را به بی‌احترامی و پرخاشگری داده است، تا جایی که شادی و غم و شخصیت ورزشکاران برای‌مان بی‌اهمیت است.
هواداری‌های ورزشی جنبه احساسی و دور از عقل و اخلاق به خود گرفته است. در استادیوم‌ها تقریباً نیمی از تماشاگران، بازیکنان و داور‌ها را با الفاظ رکیک مورد خطاب قرار می‌دهند. درگیری و نزاع بین هواداران اتفاق می‌افتد و التهاب ورزشی را شدت می‌بخشد.
این معضل ریشه در فرهنگ جامعه دارد. در جامعه‌ای که جوانان آن فاصله زیادی با امید و نشاط دارند. جوانانی که ورزشگاه‌ها را مکانی می‌دانند که بدون ترس در آن داد می‌زنند و فحش می‌دهند.
در همه جای دنیا تماشاگر‌هایی که سعی دارند نظم ورزشگاه‌ها را بر هم بزنند توسط دوربین‌های ورزشگاه کنترل می‌شوند، ضوابط را تا حد ممکن رعایت می‌کنند و آسیب‌های هواداری در بین آن‌ها کمتر است. هوادارن ایرانی نیز باید به سمت حرفه‌ای‌گری بروند و توقع نداشته باشند حرفه‌ای‌گری فقط به باشگاه و بازیکنان مربوط می‌شود، بلکه باشگاه، تیم و هواداران مثلث ورزش و ورزشگاه هستند که حرفه‌ای‌گری در تمام بخش‌های آن الزامی است.
در کشور ما نیز این مشکل یک مشکل فرهنگی است که باید برای آن فکری کرد. راه‌حل‌های فرهنگی و فکری و آموزشی و نه زور و خشونت، برای تحقق ورزشگاه‌های امن و به دور از پرخاشگری.


ما را در کانال تلگرامی «کانال ورزش» دنبال کنید