آی اسپورت/ چه کسی گفته فوتبال سیاسی نیست؟ چه کسی می‌تواند ادعا کند بسیاری بازی‌های تاریخی در سایه‌ی نقار ملت‌ها و خاطره‌های ناخوب بین‌شان رنگِ دیگری نداشته؟ حتا ضدفوتبالی‌ترین آدم‌ها هم می‌توانند مثال‌هایی بزنند. مثل همین عکس که بازی ایران است با اسرائیل در بازی‌های آسیایی و عادل‌خانی با تمام جان خراب‌شده روی خطوط متزلزل دفاعی حریف. این قصه بینِ تیمِ ایران و انواعِ تیم‌های کشورهای عربی نیز وجود دارد. و بی‌شک عمیق‌ترین‌شان با همین عراق است که همیشه و به هر نحوی و هر دوره‌ای تلاش کرده راوی این اختلاف باشد در زمین. مثل نفرت میان آلمان و هلند، انگلیس و آلمان، لهستان و روسیه، شیلی و پرو، آرژانتین و انگلیس و... سایمون‌کوپر در کتابِ «فوتبال علیه دشمن» به درستی انواعِ این تقابل‌ها را روایت می‌کند. هرچه مقامات سیاسی در ایران تلاش کرده‌اند در سال‌های اخیر و به دلایل سیاسی و مذهبی این امر را کم‌رنگ و حتا نادرست نشان دهند، اما واقعیت فوتبال چیزی نیست که با بخش‌نامه عوض شود. خشم گاهی موتور محرکه‌ی این دست فوتبال است و در بازی امروز می‌توان دید عراقی‌ها چه‌گونه و در شکل‌های مختلف این خشم را نمایش دادند. خشمی برآمده از همین پشتوانه‌ی تاریخی. توهین به سرود ملی که قبلن تیمی به نام بحرین؟ نیز انجام داده‌بود، ساختنِ انواع پوسترهای تحریک‌کننده و... مارادونا در خاطرات‌اش می‌گوید زمانی که برای بازی مقابل انگلیس در جام‌جهانی مهیا می‌شدیم، خبرنگاری پرسید آیا اختلاف‌های نظامی میان دو کشور ممکن است تاثیری بر شما داشته باید، من گفتم نه! ما فقط می‌خواهیم فوتبال بازی کنیم! و این درحالی بود که تک‌تک بازیکنان ما می‌خواستند انگلیسی‌ها را بدرند...هشت سال جنگ ما با کشورِ نوساخته‌ای به نام عراق چیزی نیست که فراموش شود و با عکس‌های یادگاری و ساختن پوسترهای احمقانه‌ی برآمده از این فکر نمی‌شود حافظه‌ی تاریخی مذکور را عوض کرد. بی‌شک اگر به جای تیم ایران یک تیم دسته دومی لیگ ایران بازی می‌کرد با عراق، جان‌دارتر و خشم‌گین‌تر بود و احتمالن برنده. من کاری به بازی ندارم و نتیجه‌ی مضحک‌اش، بحث من به همان روحی بازمی‌گردد که مدام تلاش می‌شود انکار شود. همان امری که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود و فوتبال را عرصه‌ی نبردهایی می‌کند که انگار هیچ‌وقت تمام نشده‌اند. نبردهایی که گاه دهه‌ها از تمام‌شدن‌شان در خاکریزها می‌گذرد اما ادامه‌اش شاید همیشه تکرار شود در مستطیل سبز. ایران امشب روح خود را مقابلِ کشور کوچکِ هم‌سایه فراموش کرد. حتا نجنگید. بلکه برای صلح آمده بود و چنین شد که هم بازی را باخت، هم با خشم به گذشته نگاه نکرد.


ما را در کانال تلگرامی «کانال ورزش» دنبال کنید