فرهیختگان/متن پیش رو در فرهیختگان منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست

عاطفه جعفری| نام جواد موگویی در فضای مستندسازی کشور با «تاریخ‌نگاری‌های ملتهب» و «حضور در کانون‌های بحران» گره‌خورده است. او معمولاً مستندسازی نیست که در اتاق‌های در بسته بنشیند و از آرشیوها قصه بسازد؛ دوربین او همیشه جایی روشن می‌شود که حادثه در جریان است یا رد پای یک اتفاق بزرگ تاریخی در آنجا جامانده است. موگویی در جدیدترین فعالیت میدانی خود، در چهارچوب حوادث و پیامدهای جنگ تحمیلی سوم، سراغ یک نقطه جغرافیایی خاص اما کمتر روایت‌شده رفته است؛ شهرستان لامرد در جنوب استان فارس.

لامرد در همان روز اول تهاجم موشکی مشترک آمریکا و اسرائیل به خاک ایران، یکی از اولین و ملتهب‌ترین نقاطی بود که هدف قرار گرفت. در جریان این حمله هولناک، بیش از ۲۰ نفر از هم‌وطنان ما در این شهر جان خود را از دست دادند. حالا با فروکش کردن شعله‌های مستقیم نبرد، موگویی با یک مستند کوتاه سراغ این شهر رفته تا زاویه دید متفاوتی از این فاجعه را جلوی دوربین بیاورد.اهمیت مستند جدید جواد موگویی در این است که بار سنگین فاجعه را در همان ساعات اولیه جنگ لمس کرد. حمله به لامرد نشان داد در جنگ‌های مدرن، جغرافیا و دوری از مرزهای رسمی دیگر معنایی ندارد و عمق خاک یک کشور می‌تواند به هدف مستقیم موشک‌های میان‌برد تبدیل شود. موگویی در این مستند کوتاه، به دنبال پاسخ به یک پرسش کلیدی است: در آن روز اول چه اتفاقی در لامرد افتاد و چرا این شهر هدف قرار گرفت؟ دوربین او با عبور از تحلیل‌های کلان سیاسی و نظامی، مستقیماً به کف خیابان‌ها و خانه‌های آسیب‌دیده لامرد می‌رود. او سراغ بازماندگان آن حمله، خانواده‌های شهدای فاجعه و شاهدان عینی رفته تا جزئیات بی‌واسطه‌ای از ثانیه‌های پس از انفجار را ثبت کند. این مدل از روایت، ارزش آرشیوی و تاریخی بالایی دارد؛ چراکه قصه جنگ را از زبان مردمی روایت می‌کند که ناگهان خود را در قلب یک هجوم بین‌المللی دیدند. کسانی که کارهای قبلی موگویی را دنبال کرده‌اند، می‌دانند که او سبک خاصی در روایتگری دارد. او در این مستند کوتاه نیز با همان لحن مطالبه‌گر، صریح و بدون لکنت همیشگی‌اش ظاهر شده است. دوربین او صرفاً یک ناظر منفعل برای ثبت خرابی‌ها نیست؛ بلکه ابزاری است برای پرسش‌گری.او در لابه‌لای گفت‌وگو با مردم لامرد، به بررسی وضعیت امدادرسانی، مدیریت بحران در ساعت اول حادثه و چگونگی بازیابی روانی شهر پس از آن ضربه ناگهانی می‌پردازد. بررسی این مستند در یادداشت امروز ما، دریچه‌ای است برای فهم بهتر آنچه در ابعاد پنهان این جنگ بر مردم عادی این سرزمین گذشت؛ روایتی که نشان می‌دهد فاجعه چقدر نزدیک بود و روایت آن چقدر حیاتی است.

ریتم پرضرب و مهندسی اطلاعات
مستند جدید جواد موگویی درباره فاجعه لامرد، روی دو بال اصلی حرکت می‌کند که تماشای آن را به تجربه‌ای تکان‌دهنده تبدیل کرده است؛ نخست، ریتم تند و پرضرب کار و دوم، تکیه بر داده‌های دقیق، شفاف و راستی‌آزمایی‌شده. موگویی به‌خوبی درک کرده مخاطب امروز، به‌ویژه در مواجهه با اخبار و آثار پساجنگ، حوصله پرگویی، مقدمه‌چینی‌های طولانی و قاب‌های ساکن را ندارد. از همین رو ساختار تدوین و روایت این مستند کوتاه، بسیار پویا و پرشتاب طراحی شده است. دوربین آرام و قرار ندارد؛ کات‌های سریع، جابه‌جایی‌های به‌موقع میان تصاویر هوایی از نقاط آسیب‌دیده و گفت‌وگوهای ضربتی با شاهدان عینی، فضایی را خلق کرده که مخاطب را از ثانیه اول تا انتهای کار روی صندلی میخکوب می‌کند. این ریتم پرضرب، حس اضطراب و فوریت آن روز کذایی در لامرد را به شکلی کاملاً ارگانیک به بیننده منتقل می‌کند.اما این ریتم تند، به قیمت ازدست‌رفتن عمق محتوا تمام نشده است. برگ برنده اصلی موگویی که به کارش اعتبار یک سند تاریخی را می‌دهد، داده‌محور بودن آن است. در روزگاری که فضای مجازی و رسانه‌های مختلف پر از شایعات، آمارهای متناقض و روایت‌های غلوآمیز از تلفات و خسارات جنگ است، این مستند دست پر به میدان آمده است. موگویی در این کار، صرفاً به غلیان احساسات و نمایش خرابی‌ها بسنده نمی‌کند؛ او اطلاعات دقیقی از نوع موشک‌های شلیک‌شده، مختصات جغرافیایی دقیق نقاط اصابت در لامرد، جزئیات آماری شهدا و مجروحان و حتی خط سیر پروازی موشک‌ها را باتکیه‌بر اسناد متقن ارائه می‌دهد. این بازخوانی دیتامحور به مخاطب کمک می‌کند تا ابعاد پنهان و فنی این جنایت را درک کند. وقتی مستند با آمار و ارقام دقیق نشان می‌دهد که بیش از ۲۰ نفر از شهروندان غیرنظامی در چه ساعتی، در چه موقعیتی و با چه نوع تسلیحاتی هدف قرار گرفته‌اند، راه بر هرگونه تحریف یا کوچک‌نمایی فاجعه بسته می‌شود. در واقع موگویی با تلفیق این دو ویژگی توانسته به یک فرمول موفق در مستندسازی بحران دست یابد؛ او با ریتم پرضرب، قلب و احساس مخاطب را درگیر می‌کند و بلافاصله با تزریق داده‌های درست و کدهای دقیق، عقل و اندیشه او را اقناع می‌سازد. همین ویژگی باعث شده مستند لامرد، فراتر از یک سوگواری تصویری، به یک پرونده حقوقی و رسانه‌ای محکم علیه این تجاوز موشکی تبدیل شود.

ارزش گزارش میدانی در عصر مینیمالیسم رسانه‌ای
بزرگ‌ترین امتیاز ساختاری این مستند، پایبندی متعصبانه آن به اصول یک گزارش میدانیِ واقعی است. موگویی برای ساخت این اثر به بیانیه‌های رسمی یا تصاویر ماهواره‌ای بسنده نکرده، بلکه پیاده‌روها و موج انفجاری که هنوز در کوچه‌های لامرد حس می‌شود را لمس کرده است. این حضور بی‌واسطه در میدان، به مستند وجهه‌ای باورپذیر و باورکردنی داده است؛ چیزی که این روزها در هیاهوی اخبار فیک و روایت‌های پشت‌میزی رسانه‌های خارجی به‌شدت نایاب است. دوربین او سنگ سخنگوی حادثه شده و روایت را از دهان کسانی بیرون می‌کشد که خاک فاجعه بر پیشانی‌شان نشسته است. اما نکته هوشمندانه دیگر در مهندسی این مستند، شناخت دقیق کانال‌های توزیع و رفتارشناسی مخاطب امروز در فضای مجازی است. واقعیت این است در عصر حاضر، دوره مستندهای طولانی، ریتم‌کند و چندقسمتی برای مخاطب عمومی روبه‌پایان است. تماشاگر امروز به‌ویژه در بسترهای مجازی زمان و حوصله اندکی دارد. او می‌خواهد در کوتاه‌ترین زمان ممکن، بیشترین و دقیق‌ترین حجم از اطلاعات را درباره یک شایعه یا حادثه دریافت کند؛ او می‌خواهد سریع بفهمد دقیقاً چه خبر شده است. مستند لامرد دقیقاً با همین متر و معیار ساخته شده است. این اثر با فرمت کپسولی، ضرب‌آهنگ فرز و حذف حواشی فرعی، درست برای مصرف در فضای مجازی بهینه شده است. موگویی قصه شهادت بیش از ۲۰ هم‌وطن و جزئیات آن حمله موشکی را در بسته‌ای خلاصه، پرمحتوا و مینیمال جمع کرده است؛ به‌طوری که مخاطب با دیدن یک ویدئوی چنددقیقه‌ای، هم از ابعاد فاجعه باخبر می‌شود، هم داده‌های درست را دریافت می‌کند و هم پاسخی روشن برای ابهاماتش پیدا می‌کند. این مدل از مستندسازی، همان حلقه‌ مفقوده‌ای است که جبهه رسانه‌ای داخلی برای تبیین سریع روایت‌ها در بزنگاه‌های تاریخی و پساجنگ به آن نیاز مبرم دارد؛ فرمولی که قاب تلویزیون را به صفحه گوشی‌های هوشمند پیوند می‌زند.

وقتی دوربین‌های مداربسته شهادت می‌دهند
یکی دیگر از ارکان اساسی که به این مستند کوتاه، وجاهت یک سند تاریخی و حقوقی را می‌بخشد، استفاده هوشمندانه و اصولی از تصاویر آرشیوی و واقعی زمان حادثه است. جواد موگویی در این پروژه صرفاً به بازسازی خاطرات یا توصیف‌های کلامی بازماندگان بسنده نکرده است؛ او با دست پر سراغ تصاویر مستند رفته تا چشم مخاطب را با عینی‌ترین واقعیت ممکن روبه‌رو کند. در این میان، برگ برنده تصاویری کار، گنجاندن فیلم‌های استخراج‌شده از دوربین‌های مداربسته (CCTV) شهر لامرد در لحظه وقوع فاجعه است. تصاویر مداربسته، یک ابزار کلیدی برای اطلاع‌دهی دقیق به مخاطب است. تماشاگر وقتی ثانیه به ثانیه هجوم را از زاویه یک دوربین بی‌طرف خیابانی یا کارخانه‌ای می‌بیند، اطلاعات خامی را دریافت می‌کند که در هیچ بیانیه نظامی به این عریانی وجود ندارد. مخاطب در این قاب‌ها، زمان دقیق اصابت، تعداد موشک‌ها، قدرت تخریب و موج ویرانگری که در کسری از ثانیه یک محدوده شهری را دربر می‌گیرد، به چشم می‌بیند. این تصاویر به‌وضوح نشان می‌دهند هدف قرارگرفتن لامرد، نه یک خطای محاسباتی یا انحراف موشکی، بلکه هدف‌گیری کور و جنایت‌کارانه‌ای علیه اتمسفر غیرنظامی شهر بوده است. علاوه بر این، در روزگاری که جنگ روایت‌ها در فضای مجازی با تکنیک‌های انکار یا غلو پیش‌می‌رود، این تصویرهای آرشیوی نقش دادرس را بازی می‌کنند. رسانه‌های غربی و صهیونیستی معمولاً در بوق‌های تبلیغاتی خود تلاش می‌کنند ابعاد خسارت به مناطق مسکونی ایران را سانسور کنند یا آن‌ها را به زیرساخت‌های نظامی ربط دهند؛ اما وقتی مستند، فیلم دوربین مداربسته یک میدان شهری یا کوچه ملموس در لامرد را رو می‌کند که ناگهان زیر آتش موشک می‌رود، تمام آن روایت‌های جعلی فرومی‌ریزند. تلفیق این راش‌های آرشیوی با گزارش‌های میدانی موگویی، یک هم‌پوشانی بی‌نقص ایجاد کرده است؛ دوربین مداربسته اصل واقعه را ثبت کرده و دوربین موگویی پس از جنگ، عمق فاجعه انسانی ناشی از آن واقعه را کالبدشکافی می‌کند. این فرمت از مستندسازی ثابت می‌کند تصاویر آرشیوی اگر درست و در جای خود به کار گرفته شوند، تماشاگر را از یک مصرف‌کننده منفعل اخبار، به یک ناظر آگاه تبدیل می‌کنند که می‌تواند ابعاد پنهان جنگ را با متر و معیار واقعیت محض بسنجد.

الگوی نوین رسانه‌ای در عصر پسابحران
در نهایت با کنار هم قرار دادن تمام این ویژگی‌ها؛ از ریتم پرضرب و داده‌های راستی‌آزمایی‌شده گرفته تا گزارش میدانی اصیل و تصاویر افشاگر دوربین‌های مداربسته می‌توان گفت جواد موگویی با این مستند ۱۵ دقیقه‌ای، عملاً یک کپسول رسانه‌ای تمام‌عیار ساخته است. او به‌خوبی فرمول زمانه را فهمیده؛ اینکه در دنیای امروز، اثرگذاری یک پیام رسانه‌ای دیگر در گروی طولانی بودن و پرگویی نیست، بلکه در گروی فشرده‌سازی اطلاعات و شلیک مستقیم به هدف است.این مستند ۱۵ دقیقه‌ای، مصداق بارز یک پکیج رسانه‌ای مینیمال اما فوق‌العاده غنی است. موگویی توانسته بدون هدر دادن حتی یک ثانیه از وقت مخاطب، دو مأموریت بزرگ را هم‌زمان به سرانجام برساند:

۱- انتقال صریح پیام؛ او اتمسفر مظلومیت، صبوری و مقاومت مردم لامرد را در بستر یک فاجعه انسانی به عمیق‌ترین شکل ممکن به رگ‌های مخاطب تزریق می‌کند.
2- بارگذاری انبوهی از داده‌ها؛ مخاطب در این زمان کوتاه، هم با یک اثر حسی و عاطفی روبه‌رو می‌شود و هم حجم بالایی از اطلاعات دقیق، آمارهای مستند و فکت‌های نظامی و جغرافیایی را دریافت می‌کند که تا پیش از این در هیچ‌رسانه‌ای به آن‌ها اشاره نشده بود. مستند «لامرد» نشان داد چگونه می‌توان در کوتاه‌ترین زمان ممکن، یکی از پیچیده‌ترین و تلخ‌ترین پرونده‌های این جنگ را بازخوانی کرد، به شبهات فضای مجازی پاسخ داد و یک سند تاریخی خدشه‌ناپذیر برای آینده ثبت کرد. این کپسول ۱۵ دقیقه‌ای، حالا یک الگوی تجربی موفق برای مستندسازی بحران در رسانه ملی و فضای مجازی است؛ فرمولی که ثابت می‌کند اگر میدان را بشناسی و ابزار آرشیو و داده را به درستی به کار بگیری، ۱۵ دقیقه برای تسخیر ذهن و آگاهی مخاطب کاملاً کافی است.

🔹"آخرین خبر" در روبیکا
🔹"آخرین خبر" در ایتا
🔹"آخرین خبر" در بله