اعتماد/متن پیش رو در اعتماد منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست

طی یک روز گذشته رسانه‌های بین‌المللی به تحلیل بازی ایران مقابل بلژیک و کسب تساوی یوزهای ایرانی پراختند. در ادامه به برخی از این تحلیل‌ها اشاره می‌کنیم.

بلژیک روز یکشنبه در ورزشگاه «سوفای» (SoFi Stadium) به یک تساوی ناامیدکننده صفر-صفر مقابل ایران تن داد؛ دیداری که هم یک کارت قرمز داشت و هم شاید شاهد بهترین مهار توپ جام جهانی ۲۰۲۶ تا به اینجای کار بود. بلژیک که روی کاغذ بااستعدادترین تیم گروه G به شمار می‌رود، نتوانست خط دفاعی سرسخت ایران را باز کند و در ادامه مجبور شد ۲۵ دقیقه پایانی بازی را با ۱۰ نفر سپری کند، چراکه ناتان نگوی، مدافع این تیم، به دلیل سلب موقعیت آشکار گلزنی از زمین اخراج شد. فضای ورزشگاه سوفای در نزدیکی لس‌آنجلس پرشور و نشاط بود و بسیار کمتر از فضای پیرامون بازی افتتاحیه ایران در جام جهانی، رنگ و بوی سیاسی داشت. در این میان، هزاران هوادار ایرانی‌ـ‌امریکایی با کسب این امتیاز غیرمنتظره، تیم خود را تشویق کردند. این نتیجه، وضعیت صدر جدول گروه G را کاملا باز و نامشخص باقی می‌گذارد. هر یک از دو تیم مصر یا نیوزیلند می‌توانند با پیروزی در بازی یکشنبه‌ شب، این جایگاه را مال خود کنند. بلژیکی‌ها اکنون برای سرگروهی -که قبل از شروع تورنمنت، بسیاری انتظارش را داشتند- به پیروزی مقابل نیوزیلند در روز جمعه و البته نتایج بازی‌های دیگر نیاز دارند.

طبق پیش‌بینی‌های نشریه اتلتیک (The Athletic)، این نتیجه بدین معناست که بلژیک ۹۵درصد شانس صعود دارد، اما شانس صدرنشینی‌اش در گروه تنها ۴۵درصد است. در مقابل، ایران اکنون ۵۶درصد شانس حضور در مرحله حذفی را دارد.

تعدادی از کارشناسان رسانه‌های امریکایی این بازی را چنین تحلیل کردند: بلژیکی‌ها اصلا قبراق و آماده نشان ندادند و همان‌طور که آنها در نیمه اول به زحمت افتاده بودند، مسیر ایالات‌متحده برای رسیدن به مرحله یک‌چهارم نهایی به ‌مرور هموارتر به نظر می‌رسید. امریکا که پیش از این صعود خود را به عنوان صدرنشین گروه D قطعی کرده، می‌داند که مسیرش در مرحله حذفی ابتدا از میان یکی از تیم‌های سوم گروه‌ها در مرحله یک‌سی‌ودوم می‌گذرد و سپس در مرحله یک‌هشتم نهایی به مصاف تیم اول گروه G یا یک تیم سوم دیگر خواهد رفت. از زمان قرعه‌کشی جام جهانی در ماه دسامبر، این فرض وجود داشت که حریف مرحله یک‌هشتم نهایی امریکا ممکن است بلژیک باشد، اما بلژیکی‌ها کمتر از حد انتظار ظاهر شده‌اند. آنها اکنون برای اینکه گوی سبقت را از مصر بربایند و صدرنشین گروه شوند، به برد مقابل نیوزیلند و کمک نتایج دیگر نیاز دارند. حتی اگر بلژیک با چنگ و دندان خود را به صدر گروه G برساند، باز هم تیمی زهردار نشان نداده است. آنها دوشنبه گذشته نیز به ‌سختی به یک تساوی مقابل مصر دست یافتند. روز یکشنبه هم در یک‌سوم تدافعی ایران، بی‌دقت و بی‌اثر بازی کردند. نیمی از تیم آنها -یعنی خط هافبکشان- در سطح جهانی است، اما نیم دیگر عملکردی معمولی دارند. نبود یک مهاجم پویا در تیم آنها کاملا به چشم می‌آید. آنها تا حد زیادی کنترل بازی را در دست داشتند، اما در باز کردن گره دفاعی تیمِ از پیش‌باخته ایران ناکام ماندند؛ تیمی که صادقانه بگویم، باز کردن دفاعش آن‌قدرها هم کار سختی به نظر نمی‌رسید. نکته بسیار مهم و توجیه‌کننده در اینجا، غیبت ژرمی دوکو در بازی روز یکشنبه به دلیل بیماری بود. زمانی که بلژیک در ماه مارس امریکا را در هم کوبید، بخش عمده‌ای از آن آسیب توسط دوکو رقم خورد؛ وینگر زیرک و برق‌آسایی که فشار مداومی روی مدافعان حریف ایجاد می‌کند. او یار مقابل خود را به دفاع دو نفره مجبور می‌کند و ساختار تدافعی حریف را به‌هم می‌ریزد. اگر او به آمادگی کامل برسد، کاملا قادر است در تاریخ ۶ جولای در سیاتل، دوباره برای امریکا کابوس‌ساز شود. اما بدون حضور او، بلژیک در یک‌سوم هجومی سردرگم بود. بازیکنان به جای بازی هجومی و نفوذی، مردد و ناهماهنگ عمل می‌کردند. روملو لوکاکو فضاهای مرکزی را شلوغ کرده بود و چندین بازیکن هجومی موقعیت‌ها را هدر دادند.

یکی دیگر از کارشناسان ایران را یک تیم سرسخت معرفی کرد که بار دیگر این سرسختی را نشان داده است: در ظاهر، شاید دشوار باشد که ایران را یک تیم ضعیف و شگفتی‌ساز (Underdog) بدانیم. هر چه باشد آنها در رده‌بندی فیفا در رتبه ۲۲ قرار دارند؛ یعنی بالاتر از نروژ با ارلینگ هالند و مصر با محمد صلاح. هاییتی با رتبه ۸۷، پایین‌ترین رتبه را در این تورنمنت ۴۸ تیمی گسترش‌یافته دارد. با این حال، به نظر می‌رسد آنها تیمی هستند که در این تابستان بیش از همه با مشکلات دست ‌و پنجه نرم می‌کنند. تنش‌های میان ایالات‌متحده (یکی از کشورهای میزبان) و ایران در آستانه تورنمنت، باعث شد که مسائل سیاست جهانی بیشتر از مسائل ورزشی بر اردوی جام جهانی ایران سایه بیندازد. برنامه‌های سفر و زمان‌بندی ریکاوری آنها مختل شده است. ویزای برخی از کادر فنی و همچنین رسانه‌های پوشش‌دهنده مسابقات صادر نشد. شرایط اصلا آسان نبوده است. تمام این موانع ممکن است انگیزه‌ای برای سرسختی و مقاومت ایران در این تورنمنت شده باشد. آنها این ویژگی را در بازی افتتاحیه مقابل نیوزیلند نشان دادند، جایی که دو بار عقب‌افتادگی را جبران کردند تا یک امتیاز بگیرند و روشی که با آن بلژیک را در لس‌آنجلس ناکام گذاشتند نیز تحسین‌برانگیز بود. این تیم آشکارا پیوند و همبستگی خاصی دارد؛ همدلی منحصر به ‌فردی که شبیه‌سازی آن بدون پشت سر گذاشتن چنین شرایطی دشوار است. آنها در دیدار مقابل بلژیک مالکیت توپ بسیار اندکی داشتند (۲۲درصد)، اما سیستم ۱-۴-۵ آنها استوار نشان داد و اتفاقا بهترین فرصت‌های گلزنی را هم به دست آوردند. اینکه این رویکرد تا چه مرحله‌ای می‌تواند آنها را در این جام پیش ببرد هنوز مشخص نیست، اما این روحیه نستوه در زمین فوتبال، شایسته تمجید است. یکی دیگر از کارشناسان بیرانوند را محور موفقیت ایران در کسب امتیاز دانست: جریان بازی درست در حوالی دقیقه ۶۰ تغییر کرد؛ زمانی که بلژیک موج‌وار حمله می‌کرد و در آستانه درهم ‌شکستن دفاع ایران بود. کوین دیبروینه از سمت چپ محوطه جریمه نفوذ کرد و پاسی زمینی را به عرض محوطه شش‌قدم فرستاد. توپ در موقعیتی کاملا تک‌ به ‌تک و در مقابل دروازه خالی به ماکسیم دی کایپر رسید. دی کایپر ضربه پایینی زد که به نظر می‌رسید قطعا گل خواهد شد، اما علیرضا بیرانوند، دروازه‌بان ایران، به شکلی معجزه‌آسا شیرجه زد و توپ را از روی خط دروازه بیرون کشید. پس از آنکه بیرانوند توپ را در آغوش گرفت، هم‌تیمی‌هایش به سمت او هجوم بردند و او را غرق در شادی کردند. این حرکت نه تنها یک مهار آکروباتیک، بلکه حرکتی سرنوشت‌ساز بود. این سیو، بلژیک را در دوره فشار همه‌جانبه‌اش ناکام گذاشت. شش دقیقه بعد، ناتان نگوی از بلژیک اخراج شد و موازنه بازی برای همیشه به‌هم خورد.

🔹"آخرین خبر" در روبیکا
🔹"آخرین خبر" در ایتا
🔹"آخرین خبر" در بله