اعتماد/ «تشییع یک رهبر بدرقه یک حافظه تاریخی» عنوان یادداشت روز در روزنامه اعتماد به قلم علی ربیعی که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:

آیین‌های جمعی و بازخوانی حافظه اجتماعی
در جوامعی که تحولات سیاسی عمیق و تجربه‌های تاریخی پرتنشی را پشت سر گذاشته‌اند، مراسم تشییع چهره‌های سیاسی صرفا رویدادهایی احساسی یا مناسکی نیستند. چنین مراسمی اغلب به صحنه‌ای برای بازخوانی و بازتولید حافظه جمعی تبدیل می‌شوند؛ لحظاتی که در آن جامعه به شکلی نمادین گذشته خود را مرور می‌کند و میان تجربه‌های تاریخی، هویت جمعی و افق‌های آینده پیوند برقرار می‌شود. از این منظر، تشییع «رهبر شهید» را نمی‌توان تنها بدرقه یک شخصیت سیاسی یا بزرگداشت وی دانست. این رخداد در سطحی عمیق‌تر، بدرقه بخشی از تجربه تاریخی نسلی است که تحولات بزرگ سیاسی و اجتماعی ایران را از نزدیک زیسته است. در چنین لحظاتی، جامعه نه فقط با یک فرد، بلکه با لایه‌هایی از خاطره تاریخی خود مواجه می‌شود؛ خاطراتی که در دل آنها آرمان‌هایی مانند استقلال، آزادی و مقاومت در برابر سلطه شکل گرفته‌اند و به بخشی از هویت سیاسی جامعه بدل شده‌اند. در این تشییع، بسیاری از دیدگاه‌های انقلابی، جریان‌های فکری و سیاسی و همچنین چالش‌هایی که میان نظام‌های سلطه‌گر و آرمان‌های استقلال‌طلبانه و آزادی‌خواهانه شکل گرفته بود، دوباره معنا پیدا می‌کنند.از این منظر، بدرقه «رهبر شهید» را باید فراتر از یک رویداد فردی دانست. این مراسم، در واقع بدرقه بخشی از حافظه تاریخی یک جامعه است؛ حافظه‌ای که پر از فراز و نشیب‌ها، تجربه‌های تلخ و شیرین و تلاش‌های پیوسته برای تحقق آرمان‌هاست.
نسلی که استقلال را تجربه زیسته می‌دانست- نسل‌هایی که تجربه‌هایی چون کودتای ۲۸ مرداد، مداخله قدرت‌های خارجی در سیاست ایران و اشکال مختلف وابستگی سیاسی و اقتصادی را لمس کرده بودند، مفاهیمی مانند استقلال و آزادی را صرفا در قالب شعارهای سیاسی جست‌وجو نمی‌کردند. برای آنان، این مفاهیم پاسخی به تجربه‌های عینی و زیسته از فشارهای خارجی و محدودیت‌های داخلی بود. استقلال برای آن نسل نه یک مفهوم انتزاعی، بلکه نوعی مطالبه تاریخی و بخشی از حافظه اجتماعی جامعه محسوب می‌شد. در آن دوران بسیاری از مردم احساس می‌کردند که نه‌تنها منابع و ثروت‌های کشور، بلکه آرزوها و افق‌های زندگی‌شان نیز در سایه نوعی استبدادِ مورد حمایت قدرت‌های خارجی محدود شده است. این تجربه تاریخی، زمینه شکل‌گیری نوعی آگاهی انتقادی در میان بخشی از روشنفکران و فعالان اجتماعی را فراهم کرد؛ آگاهی‌ای که تلاش داشت با طرح ایده‌های تازه و گسترش گفت‌وگوهای اجتماعی، جامعه را به سوی تغییر و بازتعریف هویت سیاسی خود سوق دهد.
پیوند اندیشه، کنش و مسوولیت اجتماعی- در چنین بستری، چهره‌هایی پدید آمدند که میان اندیشه، مبارزه سیاسی و مسوولیت اجتماعی پیوند برقرار کردند. «رهبر شهید» را می‌توان در زمره همین چهره‌ها دانست؛ نسلی از روشنفکران انقلابی که فعالیت فکری را با نوعی تعهد اخلاقی و اجتماعی همراه کرده بودند. آنان نه‌تنها در عرصه نظری به طرح دیدگاه‌های خود پرداختند، بلکه در عمل نیز برای تحقق آن هزینه دادند، زندان را تجربه کردند و کوشیدند ارزش‌های آرمان‌گرایانه را در فضای عمومی زنده نگه دارند. امروز بسیاری از آن چهره‌ها دیگر در میان ما نیستند؛ از مطهری و بهشتی گرفته تا باهنر و طالقانی و بسیاری از فعالان فکری و سیاسی آن دوران. با درگذشت هر یک از این افراد، جامعه در واقع با بخشی از حافظه زنده خود خداحافظی می‌کند؛ حافظه‌ای که نه فقط روایتگر یک دوره تاریخی، بلکه حامل تجربه‌ها، رنج‌ها و امیدهای چند نسل از جامعه است.
افق فرهنگی یک نسل از روشنفکران- یکی از ویژگی‌های مهم آن نسل، گستره فرهنگی و فکری آنان بود. «رهبر شهید» تنها در چارچوب سیاست تعریف نمی‌شد، بلکه با ادبیات و رمان‌های برجسته جهان، سینما و جریان‌های فکری بین‌المللی نیز آشنایی داشت. چنین افق فرهنگی گسترده‌ای سبب می‌شد نگاه او به مسائل اجتماعی از سطح سیاست روزمره فراتر رود و ابعاد انسانی و فرهنگی تحولات اجتماعی را نیز در بر گیرد. در کنار این افق فکری، نوعی دغدغه انسانی نیز در اندیشه او دیده می‌شد؛ دغدغه‌ای که رنج و مظلومیت انسان‌ها را صرف‌نظر از مرزهای جغرافیایی مورد توجه قرار می‌داد. این حساسیت اخلاقی نسبت به بی‌عدالتی و نابرابری، یکی از ویژگی‌هایی بود که بسیاری از روشنفکران آن نسل را به کنشگری اجتماعی و سیاسی سوق داد.
چالش انتقال تجربه تاریخی به نسل‌های جدید- با گذشت زمان، یکی از چالش‌های مهم جوامع، انتقال تجربه‌های تاریخی از نسلی به نسل دیگر است. نسل‌های امروز بسیاری از اضطراب‌ها، نگرانی‌ها و فشارهایی را که نسل‌های پیشین در دوران سلطه خارجی یا استبداد تجربه کرده‌اند، به شکل مستقیم لمس نکرده‌اند.
به همین دلیل، مفاهیمی مانند استقلال یا مقاومت در برابر سلطه ممکن است برای آنان معنایی متفاوت یا حتی انتزاعی داشته باشد. در عین حال، شرایط اجتماعی و اقتصادی امروز و برخی نارسایی‌ها نیز می‌تواند قضاوت نسل جدید درباره گذشته را پیچیده‌تر کند. این فاصله تجربه‌ای، گاه به شکل‌گیری نوعی شکاف نسلی در فهم تاریخ و آرمان‌های آن می‌انجامد؛ شکافی که اگر با گفت‌وگوی تاریخی و بازخوانی انتقادی گذشته همراه نشود، می‌تواند به گسست در حافظه جمعی جامعه منجر شود.
میراث یک نسل در حافظه تاریخی جامعه- با وجود این تفاوت‌ها، واقعیت آن است که بخش مهمی از ساختار سیاسی و هویت ملی امروز ایران، حاصل تلاش همان نسل‌هایی است که برای شکل‌گیری استقلال سیاسی و تثبیت هویت جدید کشور مبارزه کردند. شخصیت‌هایی مانند «رهبر شهید» در این میان حامل نوعی سرمایه نمادین بودند که از دل تجربه‌های تاریخی و اجتماعی چند نسل شکل گرفته است. از این منظر، آیین تشییع او تنها بدرقه یک فرد نیست، بلکه یادآور مسیری است که نسل‌های مختلف برای رسیدن به آرمان‌های خود پیموده‌اند. در چنین لحظاتی، جامعه نه فقط با یک چهره سیاسی، بلکه با بخشی از تاریخ فکری و اجتماعی خود مواجه می‌شود و بار دیگر به بازاندیشی درباره گذشته و میراث آن می‌پردازد.
ما با سوگ، پیکر رهبری را تشییع می‌کنیم که با آرمان‌ها و افکار خود، استقلال سیاسی و تمامیت ارضی این سرزمین را از تعرض و چپاول مصون نگه داشت. او با درایت خود «قدرت ملی» تولید کرد؛ قدرتی که در سایه آن، ایرانِ مقتدر و باثبات، بدون از دست دادن حتی ذره‌ای از خاک خود پا برجا ماند. او نهادهایی را بنیان گذاشت که جوهره اندیشه آنها، عدالت و ثبات است؛ میراثی گران‌بها که برای ما، «ایرانِ پرقدرت و باثبات» را به یادگار گذاشت. در این بدرقه، در واقع بخشی از تلاش‌ها، آرزوها و پویش‌های نسل‌های پیشین نیز به یاد آورده می‌شود؛ نسلی از روشنفکران و کنشگران اجتماعی که دغدغه استقلال، عدالت و دفاع از مظلومان را در مرکز اندیشه و کنش خود قرار داده بودند. میراث آنان، هرچند ممکن است در روایت‌ها و تفسیرهای مختلف بازخوانی شود، همچنان بخشی از حافظه تاریخی جامعه ایران را شکل می‌دهد.

🔹"آخرین خبر" در روبیکا
🔹"آخرین خبر" در ایتا
🔹"آخرین خبر" در بله