کیهان/ متن پیش رو در کیهان منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست

انگار که همین دیروز بود، ساعت ده و نیم شب 13 خرداد 1368 بود که رادیو اعلام کرد، در مسیر درمان حضرت امام خمینی مشکلی پیش آمده و برای سلامتی امام امت دست به دعا برداریم. خیلی‌ها روانه جماران شدند و شبانه پشت درهای بیت امام دست‌ها را به آسمان بردند و.... و صبح زود بود که آوای قرآن همه شبکه‌های رادیویی را دربر گرفت تا ساعت 7 بامداد که آن خبر شوم آمد و گوینده رادیو با بغض گفت:
«روح بلندِ پیشوای مسلمانان و رهبر آزادگان جهان به ملکوت اعلی پیوست»
تازه از یک جنگ 8 ساله خلاص شده بودیم، در حالی که 10 سال پس از انقلاب به جنگ و ترور و کودتا و درگیری‌های تجزیه‌طلبانه گذشته بود. هنوز نفسی تازه نکرده بودیم که امام رفت. شاید در آن روزها اساسا برای بسیاری از یاران و همراهان و مریدان و امت امام خمینی، تصور انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی بدون امام، باور نکردنی بود.
اما نظام و انقلاب باقی ماند و 4 دهه پرتلاطم‌تر از آن دهه نخست را پشت سر گذارد و پیش رفت، این بار به رهبری امامی که خود جانباز انقلاب بود و قربانی ترور مزدوران استکبار و نستوه و مجاهدانه نه فقط این کشور و سرزمین بلکه انقلاب اسلامی و جهان اسلام را در مقابل یک دنیای خبیث و شرور به پیش برد.
و این دیگر برای نظام سلطه تحمل‌ناپذیر شده بود تا آنجا که نتوانست در انتظار بماند یا فقط نوکری دیگر از مزدورانش را به جنگ با انقلاب اسلامی بفرستد، این بار خودش راسا به میدان آمد و با تهاجمی سبعانه و ناجوانمردانه به خانه و کاشانه و بیت ایشان، همه نقاب‌ها را از چهره برداشت و یکی از هولناک‌ترین و وحشیانه‌ترین جنگ‌های تاریخ معاصر را آغاز کرد.

شهادتی که پیروزی را تضمین کرد
این بار امام‌مان را با شروع یک جنگ تجاوزگرانه صلیبی/صهیونی از دست دادیم و اگر امام خمینی بعد از پیروزی در یک دفاع مقدس 8 ساله، رحلت کردند، این بار امام خامنه‌ای در همان لحظات آغازین دفاع مقدس ماه رمضان 1404، به ملکوت اعلی پیوستند و گویی شهادت ایشان در همان زمان، پیروزی سپاه اسلام را اعلام کرد.
این هم از معجزات این جنگ 40 روزه بود که ملت ایران در آغازش پیروز شد و دشمن صلیبی/صهیونی در همان لحظات شروع که موشک‌هایش را روانه دفتر و بیت رهبر انقلاب کرد، شکست خورد و... و بعد از آن خون 168 دانش‌آموز و معلم و مربی مینابی و 21 ورزشکار و کودک و زن لامردی هم بر این شکست از پیش اعلام شده، صحه گذاردند.

4 ماه افسانه‌ای انتظار برای وداع
اگرچه این بار رهبر انقلاب را در همان لحظات نخست جنگ از دست دادیم، اما برای وداع با ایشان بیش از 4 ماه دندان برروی جگر گذاشتیم و بغض‌ها را در گلو فرو بردیم و اشک‌ها را مانع شدیم تا نکند دشمن از آنها برداشت ضعف کند.
بیش از 4 ماه مقاومت در کوچه‌ها و خیابان‌ها و میادین که رزم جانانه رزمندگان را پشتیبان و حامی و نیرو و قوت بود. 4 ماهی که روایتش برای تاریخ مانند یک افسانه است. این عین تعبیر رهبر شهید درباره مقاومت غزه بود که در 3 بهمن 1403 فرمودند: «... مقاومت نشان داد که زنده خواهد ماند. آنچه در مقابل چشم دنیا دارد اتّفاق می‌افتد، شبیه افسانه است...»
و اگر سالها بعد این شب‌های تجمع و مقاومت مردمی برای نسل‌های بعد روایت شود، برایشان بی‌شباهت به افسانه نخواهد بود. همه آن شب‌هایی که قبل و بعد و در کنار تجمعات مردم، دشمن در حال تجاوز و بمباران و فتنه انگیزی بود، اما مردم به انتقام خون امام شهیدشان در میدان بودند و شعار می‌دادند و پرچم می‌چرخاندند. شاید این تعبیر همان جمله امام شهید در طی دفاع مقدس 8 ساله بود که گفتند: «خداوند راه شکست را بر ما بسته است.»
آنچه بنا به تاکید بسیاری از آگاهان و کارشناسان در طول تاریخ بشریت سابقه و همتا و مانند ندارد. مردم پشت به پشت رزمندگانشان در مقابل یک دنیا خباثت و دنائت و شئامت صاحبان بمب‌های اتمی و سلاح‌های کشتار جمعی و شیطانی ایستادند و پیروز بودند و این پیروزی از همان شب اول تجمعات معلوم گردید.
همان شبی که دشمن بی‌محابا مدارس و خانه‌ها و بیمارستان‌ها و... را بمباران و موشک‌باران می‌کرد و مردم بدون آنکه کسی فراخوان بدهد یا دعوتشان به تجمع نماید و یا بیانیه و اعلامیه‌ای صادر کند، خودشان آمده بودند و در میادین و خیابان‌ها جمع شدند.

میدانی که با مردم مبعوث پر شد
این یک تفاوت دیگر وداع با امام راحل با وداع با امام شهید بود که در آن روز، در حالی که هنوز مردم در شوک از دست دادن امام بودند، خبر انتخاب رهبر جدید انتشار یافت. در واقع همان شبی که هنوز مردم از رحلت امام‌شان بی‌خبر بودند، اعضای خبرگان رهبری به پایتخت دعوت شده، از صبح جلسه‌شان را برگزار کرده و تا بعد از ظهر رهبر جدید را انتخاب نمودند.
در آن روزها، به دلیل بیماری امام، رحلت ایشان اگرچه سخت و جانکاه اما دور از انتظار نبود ولی این بار ضربه ناگهانی و غافلگیرانه و شوک حاصل از آن اولا اقدامات پیشاپیش را منتفی ساخت و ثانیا به دلیل شرایط جنگی و توحش دشمن در حمله به هر مکان و محل، هر‌گونه اقدام برای انتخاب رهبر جدید، سخت و بلکه ناممکن شده بود.
چنان‌که رژیم‌های آمریکا و اسرائیل، در اقدامات هماهنگ، هم محل تشکیل اجلاس مجلس خبرگان در تهران را بمباران کرده و هم دفتر مرکزی این مجلس در قم را با موشک هدف قرار دادند و هرگونه امکان تجمع اعضای این مجلس در مکان‌های دیگر نیز به دلیل شرایط سخت امنیتی دشوار نمود.
از همین روی انتخاب رهبر جدید با موانع جدی مواجه گشت، اما در این خلاء حاکمیتی، مردم به میدان آمدند و همان فرمایش رهبر شهید در یکی از آخرین سخنرانی‌هایشان را تحقق بخشیدند که: «... اگر چنانچه حادثه‌ای برای این مرز و بوم پیش بیاید، خدای متعال همین مردم را مبعوث خواهد کرد...»
به جز اینکه امام شهید همه ساختارهای مملکتی را به‌گونه‌ای سازمان بخشیده بودند که در غیاب ایشان و نبود اغلب فرماندهان شهید، کشور به روال و کار خود ادامه داد و ساعاتی پس از تجاوز نظامی دشمن، دهها موشک و پهپاد نیروهای مسلح ایران روانه سرزمین‌های اشغالی و پایگاه‌های آمریکا در منطقه گردید.
علاوه‌بر این، به میدان آمدن مردم مبعوث شده در حالی که داغ بر دل داشتند و بغض در گلو، خلاء رهبری را به مدت 9 روز التیام بخشید. شبه افسانه‌ای که حتی در کشورهای مدعی دموکراسی و ساختار دموکراتیک سابقه ندارد. کشوری تحت تحریم‌های فلج‌کننده 45 ساله و انواع و اقسام توطئه و بعد از جنگ سخت 12روزه و کودتای دی ماه که هر دو اساس نظام را نشانه رفته بودند، توسط مردم اداره شد.

وداع در شرایط جنگی
مردم ناگزیر 4 ماه صبر کرده و داغ رهبر شهید و وداع با او را برای زمانی گذاشتند که حداقل دشمن وحشی را سر جای خود نشانده و به تسلیم وادار کرده باشند.
وداعی که باز هم با وداع سال 1368 با امام راحل بسیار متفاوت است. در آن روزها، جنگ تحمیلی 8 ساله به پایان رسیده بود و دشمن مثل اغلب اوقات با تحلیلی ناقص و الکن و نادرست، بر این تصور و خیال باطل بود که با رفتن امام خمینی، راه و هدف او نیز از این سرزمین و روح و جان این ملت رخت برمی‌بندد و از همین روی تقریبا هیچ خطر خاصی مراسم و برنامه‌های تشییع امام را تهدید نمی‌کرد.
اما امروز ما هنوز درگیر جنگی ناخواسته و ناعادلانه و تجاوزکارانه از سوی دشمن صلیبی/صهیونی هستیم که اگرچه ظاهرا آتش‌بس موقت برقرار شده اما حتی رسانه‌های غربی هم اذعان دارند این آتش‌بس شکننده بوده و علاوه ‌بر آن، بارها سران جنایتکارشان زبان به تهدید و استفاده از زور و ادامه تجاوزاتشان گشوده‌اند بدون آنکه ذره‌ای به اولین بندهای توافق آتش‌بس پایبند باشند.
از همین روی وداع با امام شهید، در شرایط جنگی و در زیر خطر حملات تجاوزکارانه دشمن انجام می‌شود اگرچه همه این تجمعات شبانه هم در زیر همین تهدید مداوم برگزار شد و ملت مبعوث شده برای تداوم آن علی رغم وسوسه خناسان، لحظه‌ای تردید به خود راه نداد.

ملت خونخواه و منتقم
اما یکی از اصلی‌ترین تفاوت‌های تشییع امام راحل با وداع امروز ملت ایران با امام شهید، این است که اگرچه هیچ‌گاه مردم با امام خمینی رحمه الله علیه خداحافظی و وداع نکرده و به همت امام شهید در تمام این سال‌ها، همه اهداف و راه و انقلابش زنده ماند و تداوم یافت، اما عدم وداع با امام شهید از جنس دیگری است.
ملت مبعوث ایران اینک خونخواه و منتقم امام شهید هستند و البته به دنبال انتقام همه مظلومین این جنگ تحمیلی اخیر و جنگ دوازده روزه، از فرماندهان و دانشمندان شهید تا دانش‌آموزان میناب و مردان و زنان و کودکان بی‌گناه و....
ملت ایران هیچ‌گاه با امام شهید وداع نخواهد کرد و پیگیر پرونده‌های «انتقام» است، «انتقامی» که به فرموده رهبر معظم انقلاب حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای: «... فقط مربوط به شهادت رهبر عظیم‌الشان انقلاب نیست؛ بلکه هر عضوی از ملت که توسط دشمن شهید می‌شود، خود موضوع مستقلی برای پرونده انتقام است...»

🔹"آخرین خبر" در روبیکا
🔹"آخرین خبر" در ایتا
🔹"آخرین خبر" در بله