اعتماد/متن پیش رو در اعتماد منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست

تحلیل محتوای توییت‌های چند ماه اخیر محمدباقر قالیباف در پاسخ به دونالد ترامپ، نشان‌دهنده یک تغییر الگوی ملموس در گفتمان دیپلماتیک- نظامی ایران است؛ ظهور میدانی برای تثبیت موقعیت جنگی با ابزارهای دیپلماتیک

شاید یکی از متمایزترین عرصه‌های نبرد بین ایران و امریکا در یک سال گذشته، ظهور میدانی جدید و البته جنگی در پلتفرم ایکس (توییتر سابق) باشد. میدانی که بستر یک شبکه اجتماعی را به صحنه اصلی تقابل‌های شتاب‌زده اما سرنوشت‌ساز میان مقامات ارشد تهران و واشنگتن تبدیل شده است. در این میان، محمدباقر قالیباف، رییس مجلس و از چهره‌های کلیدی تصمیم‌گیر در دیپلماسی و امنیت ملی در حوزه مذاکرات فعلی بین ایران و امریکا، پرچمدار پاسخگویی مستقیم و تند به موضع‌گیری‌ها و تهدیدات دونالد ترامپ بوده است.

بررسی ادبیات، نشانه‌شناسی و الگوی زمانی توییت‌های قالیباف نشان می‌دهد که او برخلاف الگوی سنتی دیپلماسی رسمی، از ابزار توییتر نه فقط برای اعلام موضع، بلکه برای بازدارندگی فعال، بازی با رفتارهای بازارهای جهانی و القای توانمندی‌های میدانی ایران استفاده می‌کند. تحلیل محتوای موضع‌گیری‌های متقابل ترامپ و قالیباف را می‌توان در سه محور کلیدی و نمونه‌های عینی آن خلاصه‌سازی و کالبدشکافی کرد.

تقابل در الگوی مذاکره، نفی تهدید و خروج از گفت‌وگوها
در تحلیل رفتارهای ارتباطی و دیپلماسی دیجیتال کارگزاران ارشد نظام جمهوری اسلامی ایران، بررسی کنش‌های رسانه‌ای محمدباقر قالیباف در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) در مواجهه با پیام‌ها و مواضع دونالد ترامپ، ابعاد تازه‌ای از بازطراحی گفتمان دفاعی-دیپلماتیک کشور را آشکار می‌سازد. یکی از پررنگ‌ترین و حساس‌ترین برهه‌های این تقابل دیجیتال، به جریان مذاکرات و ترسیم مجدد خطوط قرمز ایران در برابر رویکرد «تهدید همزمان با پیشنهاد مذاکره» ازسوی ترامپ بازمی‌گردد. بررسی الگوی رفتاری طرفین در این مقطع نشان می‌دهد که چگونه ابزارهای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی از یک بستر صرفا اطلاع‌رسانی، به نمایه‌ای از بازدارندگی فعال و ابزاری برای تثبیت موقعیت میدانی تغییر کاربری داده‌اند.

در سوی نخست این معادله، دونالد ترامپ با اتکا به ادبیات ویژه و شناخته ‌شده خود در عرصه سیاست خارجی، تلاش کرد تا الگوی «فشار حداکثری» و شرط‌گذاری زیر سایه زور را بار دیگر بر مناسبات دیپلماتیک تحمیل کند. ترامپ در مواضع آنلاین و اظهارات رسانه‌ای متوالی خود صریحا مدعی شد که در صورت عدم دستیابی به توافق مدنظر واشنگتن، «هزینه‌های سنگینی» بر ساختار اقتصادی و زیربنایی ایران تحمیل خواهد شد و به ‌طور همزمان از ابزار تهدید نظامی و گزینه‌های روی میز سخن گفت. این الگوی رفتاری ترامپ، بر پایه محاسبات روان‌شناختی برای ایجاد ارعاب، برهم زدن توازن روانی طرف مقابل و درنهایت کشاندن ایران به پای میز مذاکره از موضع ضعف طراحی شده بود. ترامپ با پل زدن میان تهدید صریح و ادعای تمایل به معامله، می‌کوشید ابزار «تهدید به زور» را به یک اهرم چانه‌زنی مشروع در پروسه دیپلماسی تبدیل کند. در سوی مقابل، واکنش محمدباقر قالیباف به این کنش ترامپ، فراتر از یک موضع‌گیری جناحی یا سیاسی مقطعی، نشان‌دهنده یک «پاسخ استراتژیک» به چارچوب چانه‌زنی واشنگتن بود. رییس مجلس شورای اسلامی با اتخاذ لحنی صریح، بازدارنده و خالی از ابهام، مستقیما کانون محاسباتی طرف امریکایی را هدف قرار داد. او با نگارش توییت‌هایی با مضامین قاطع نظیر «ما تحت تهدید و زور مذاکره نمی‌کنیم» و «تهدیدهای امریکا را به جایی حساب نمی‌کنیم»، مرزبندی آشکاری میان «دیپلماسی عزتمندانه» و «تسلیم تحت فشار» رسم کرد. قالیباف در توییت‌های خود با اشاره مستقیم به گفت‌وگوها و پیام‌های واسطه‌ای، کادر جدیدی برای هرگونه تعامل احتمالی تعریف کرد؛ کادری که در آن «بند اول و غیرقابل‌تغییر هرگونه توافق، نفی کامل ابزار تهدید و توقف ادبیات زورگویانه» تعیین شد. او حتی با صراحت اعلام کرد که در صورت تداوم این الگوی تهدیدآمیز، توقف مذاکرات و خروج کامل از جلسات غیرمستقیم، دستور کار قطعی خواهد بود.

به ‌طور مثال قالیباف واکنش به تهدیدهای ترامپ همزمان با مذاکرات نوشته بود: «با خودشان فکر نمی‌کنند اگر تهدیدهای‌شان نتیجه‌ای داشت، به استیصال امروز نمی‌رسیدند. بهتر است مراقب اظهارنظرهای خود باشند؛ نیروهای مسلح ما آماده‌اند تا به نحو دیگر پاسخ‌شان را بدهند. هرچه حرف بزنند، این ماییم که عمل می‌کنیم.»

نمونه مشخص دیگر هشدار درباره وضعیت منطقه‌ای ادامه تنش بین ایران و امریکا بود. قالیباف هفته گذشته در ترسیم معادله بازدارندگی انرژی و امنیت توییت زد: «معادله این جنگ مشخص است: یا همه یا هیچ‌کس. در منطقه‌ای که ما نفت نفروشیم، کسی نفت نخواهد فروخت. اگر امنیت ما تامین نشود، هیچ زیرساختی ایمن نخواهد بود و امنیت تنگه در نبود نیروهای امریکایی است. بارها گفته‌ایم وضعیت تنگه به قبل از جنگ باز نمی‌گردد.» نمونه مهم‌تر رد «مذاکره زیر سایه تهدید» و خروج از الگوی فشار بود که در توییتی از جانب رییس مجلس ارسال پیام کرد: «ترامپ با اعمال محاصره و نقض آتش‌بس می‌خواهد تا به خیال خود این میز مذاکره را به میز تسلیم تبدیل کند یا جنگ‌افروزی مجدد را موجه سازد. مذاکره زیر سایه تهدید را نمی‌پذیریم و در دو هفته اخیر برای رو کردن کارت‌های جدید در میدان نبرد آماده شده‌ایم.» تحلیل محتوای زنجیره توییت‌های قالیباف در این برهه حساس، افشاکننده نقشی است که او در آرایش جدید گفتمانی کشور برعهده گرفته است: «نقش نگهبان خطوط قرمز و بازتنظیم ‌کننده قواعد بازی دیپلماتیک.» در شرایطی که طرف غربی می‌کوشید با ایجاد دوگانه «جنگ یا توافق اجباری» فضای تصمیم‌گیری را برای محاسبات حاکمیتی در تهران تنگ کند، توییت‌های قالیباف وظیفه خنثی‌سازی این اتمسفر روانی را ایفا کردند. او با بازتعریف خطوط قرمز و هدف قرار دادن مستقیم دونالد ترامپ در فضای زیست دیجیتال، سه هدف تاکتیکی و استراتژیک را به صورت همزمان دنبال کرد:
نخست، انسجام‌بخشی به افکار عمومی داخلی و تثبیت اقتدار حاکمیتی؛ قالیباف با رد علنی و بی‌پرده تهدیدهای ترامپ، این پیام را به فضای داخلی مخابره کرد که ساختار حکمرانی و تصمیم‌گیری در ایران دچار انفعال نشده و تحت سیطره ادبیات ارعاب‌آمیز قرار نخواهد گرفت. این اقدام مانع از اثرگذاری جنگ روانی دشمن بر محاسبات ملی و شکل‌گیری هراس در جامعه شد.
دوم، بی‌اثر ساختن ابزار تهدید به عنوان اهرم چانه‌زنی؛ قالیباف در مواضع خود نشان داد که ابزار «تهدید نظامی و اقتصادی» ترامپ نه تنها امتیازگیری را برای امریکا آسان‌تر نمی‌کند، بلکه عملا به عنوان متغیر مخرب، هرگونه امکان گفت‌وگو را مسدود می‌سازد. این رویکرد، ساختار محاسباتی ترامپ را که برمبنای «امتیازگیری از طریق ارعاب» تنظیم شده بود، با چالش جدی مواجه کرد و هزینه تداوم استفاده از ادبیات زور را برای طرف امریکایی بالا برد.
سوم، تثبیت موقعیت میدانی از طریق ابزار دیپلماتیک است. در گفتمان بازسازی‌شده قالیباف، دیپلماسی دیگر ابزاری منفک از قدرت میدانی یا جایگزینی برای آن نیست، بلکه ادامه منطقی بازدارندگی دفاعی کشور در عرصه گفتمان است. او با خروج از موضع تدافعی و اتخاذ موضع هجومی در توییتر، نشان داد که ایران آماده است همان‌طور که در میدان نظامی از امنیت و اقتدار خود دفاع می‌کند، در عرصه رسانه‌ای و دیپلماتیک نیز هرگونه زیاده‌خواهی را در نطفه خفه کند.
به این ترتیب، تقابل توییتری قالیباف و ترامپ در موضوع الگوی مذاکره، بیش از آنکه یک مجادله لفظی ساده در فضای مجازی باشد، بازتابی از یک دوئل سنگین استراتژیک بر سر تعیین «قواعد مواجهه» بود. قالیباف با نفی صریح تهدید و مشروط ساختن هرگونه تعامل به خروج از سایه زور، موفق شد تصویر یک بازدارندگی منسجم را بازنمایی کند؛ تصویری که در آن، خروج از جلسات و برهم زدن بازی تحمیلی دشمن، خود به عنوان یک ابزار قدرتمند دیپلماتیک برای تثبیت خطوط قرمز کشور به کار گرفته شد.

جنگ اقتصادی و بازار انرژی، ابزارسازی از قیمت نفت
ابعاد مواجهه توییتری محمدباقر قالیباف و دونالد ترامپ، تنها به مباحث نظری الگوی مذاکره و خطوط قرمز دیپلماتیک محدود نمی‌شود، بلکه در لایه‌ای عمیق‌تر، به میدان واقعی «جنگ اقتصادی» و «معادلات امنیت انرژی» کشانده می‌شود. در این جبهه، فضای مجازی به محلی برای رد و بدل شدن دقیق‌ترین شلیک‌های روان‌شناختی تبدیل شد؛ جایی که لغزش در محاسبه پیامدها می‌توانست پایداری بازارهای جهانی را برهم زند. در نمونه‌ای شاخص از این آرایش جنگی، پس از خط‌ و نشان کشیدن‌ها و ادعاهای مکرر ترامپ درخصوص آسیب‌پذیری زیرساخت‌های کلیدی، تاسیسات حیاتی و شریان‌های صادرات انرژی ایران، قالیباف با اتخاذ ادبیاتی محاسبه‌گرانه، تهاجمی و در عین حال تحقیرکننده، مستقیما کانون تصیم‌گیری واشنگتن، مشاوران اقتصادی ترامپ و شریان‌های حساس بازارهای جهانی را هدف قرار داد. در سوی نخست، دونالد ترامپ با اتکا به دکترین ایجاد ارعاب اقتصادی، ادعاهایی جنجالی را درباره احتمال انهدام یا وارد آوردن ضربات سنگین به تاسیسات زیربنایی، پالایشگاه‌ها و چاه‌های نفتی ایران مطرح ساخت. هدف ترامپ از طرح چنین ادعاهایی در فضای مجازی، ارسال سیگنال ضعف به بازارهای مالی، القای ناامنی شغلی و سرمایه‌گذاری در ایران و ایجاد هراس در بدنه حاکمیت و جامعه بود تا نشان بدهد شریان حیاتی اقتصاد ایران کاملا در تیررس ابزارهای نظامی و تحریمی امریکا قرار دارد. ترامپ تصور می‌کرد با مانور روی آسیب‌پذیری صنعت نفت ایران، می‌تواند تهران را در موقعیت انفعال محض قرار داده و نوسانات بازار را به نفع الگوی فشار خود مدیریت کند.
اما در سوی مقابل، پاسخ قالیباف به این ادعاها، یکی از حادترین، پیچیده‌ترین و هوشمندانه‌ترین نمونه‌های اجرای «جنگ روانی معکوس» و «افزایش هزینه برای حریف» را به نمایش گذاشت. او به‌ جای اتخاذ موضع دفاعی، انکار منفعلانه یا صدور بیانیه‌های کلیشه‌ای، بی‌درنگ دست به یک پاتک رسانه‌ای-اقتصادی زد. قالیباف با اشاره مستقیم به ادعاهای ترامپ نوشت: «سه روز گذشت و هیچ چاهی منفجر نشد؛ می‌توانیم این زمان را تا ۳۰ روز تمدید کنیم و چاه نفت را از همین‌جا پخش زنده کنیم! این همان مشاوره مزخرفی است که از امثال بسنت دریافت می‌کنید... قیمت نفت را به بالای ۱۲۰ دلار رساندند. ایستگاه بعدی: ۱۴۰ دلار.» تحلیل محتوای ساختار این پیام و موقعیت زمانی انتشار آن، تغییر فاز ملموس قالیباف را از یک مسوول نظامی- سیاسی به یک «بازیگر فعال و اثرگذار در میدان جنگ اقتصادی» به تصویر می‌کشد. او در این فرآیند چند گام استراتژیک برمی‌دارد:
نخست، تحقیر ساختار محاسباتی و ادعایی دشمن؛ قالیباف با مطرح کردن پیشنهاد طنزآمیز اما نیش‌دار «پخش زنده وضعیت چاه‌های نفت» و یادآوری سپری شدن سه روز از ادعاهای ترامپ بدون وقوع کوچک‌ترین حادثه‌ای، پوچ بودن مانورهای تبلیغاتی طرف امریکایی را آشکار می‌سازد. او با نام بردن مستقیم از مشاوران اقتصادی ترامپ (مانند اسکات بسنت) بی‌کفایتی تیم مشاوران کاخ سفید را به رخ ترامپ می‌کشد و با اتخاذ ادبیاتی تحقیرکننده، اقتدار ادعایی طرف مقابل را در پیشگاه افکار عمومی بین‌المللی خرد می‌کند.
دوم، دست‌گذاری دقیق بر پاشنه آشیل ترامپ یعنی تورم و قیمت انرژی؛ نقطه عطف تحلیلی توییت قالیباف، هوشمندی او در لمس حساس‌ترین متغیر داخلی امریکا و اقتصاد بین‌الملل، یعنی «قیمت نفت» است. ترامپ همواره افکار عمومی امریکا را براساس شاخص‌های اقتصادی و افول نرخ تورم مدیریت کرده و افزایش قیمت سوخت برای دولت او یک کابوس سیاسی-انتخاباتی محسوب می‌شود. قالیباف با خط زدن روی ادعاهای امریکا و نوسان‌گیری از التهاب بازار، صریحا به جهش قیمت نفت به بالای ۱۲۰ دلار اشاره کرده و با عبارت «ایستگاه بعدی: ۱۴۰ دلار» شمشیر داموکلسِ تورم جهانی را بالای سر کاخ سفید نگه می‌دارد. او به طرف امریکایی یادآور می‌شود که هرگونه ماجراجویی یا ادعای بی‌اساس علیه زیرساخت‌های ایران، پیش از آنکه به تهران ضربه بزند، هزینه‌اش را از جیب شهروندان امریکایی و غرب در پمپ‌بنزین‌ها دریافت خواهد کرد.
سوم، تغییر جهت فشار روانی از تهران به واشنگتن و بازارهای جهانی؛ قالیباف با اتخاذ این الگوی گفتمانی، معادله جنگ روانی را معکوس می‌کند. پیام او به بازارهای جهانی این است که امنیت انرژی در منطقه خلیج‌فارس یک‌طرفه نیست و ادعاهای بی‌پروا درباره ضربه به تاسیسات ایران، مستقیما به معنای انفجار قیمت‌ها و بی‌ثباتی عمیق اقتصادی در غرب است. به این ترتیب، قالیباف به‌جای آنکه اجازه بدهد ترامپ ایران را ناامن نشان دهد، خود رفتارها و توییت‌های ترامپ را به عنوان عامل اصلی بی‌ثباتی در بازارهای مالی جهان معرفی می‌کند.
درنهایت، این پاسخ توییتری نشان داد که چگونه قالیباف توانسته است ابزار دیجیتال را به یک «اهرم تنظیم‌کننده در بازار انرژی» تبدیل کند. او با نشان دادن تصویر یک بازدارندگی اقتصادی و پیوند زدن امنیت تاسیسات داخلی به ثبات قیمت جهانی نفت، موفق شد خطای محاسباتی واشنگتن را تصحیح کرده و ابزار تهدید اقتصادی ترامپ را به سالن آینه‌ای تبدیل کند که انعکاس آسیب‌های آن، مستقیما متوجه اقتصاد امریکا و متولیان تصمیم‌گیر در کاخ سفید می‌شود.
تحلیل روان‌شناختی این آرایش گفتمانی نشان می‌دهد که قالیباف چگونه توانسته است منطق «موازنه متقابل» را از عرصه نظامی به سطح روان‌شناسی بازار انتقال بدهد. او به خوبی می‌داند که بازارهای جهانی انرژی بیش از آنکه تابع واقعیت‌های روی زمین باشند، تحت‌تاثیر «انتظارات تورمی» و «احساس خطر سیگنال‌های سیاسی» حرکت می‌کنند. بنابراین زمانی که ترامپ می‌کوشد با شوک‌های کلامی، معادله پرریسک بودن سرمایه‌گذاری در ایران را جا بیندازد، قالیباف با مطرح کردن پتانسیل جهش قیمت به ۱۴۰ دلار، دقیقا همان شتاب‌دهنده ریسک را به سمت اقتصاد امریکا شلیک می‌کند. این تاکتیک، شوک کلامی حریف را به یک بومرنگ اقتصادی تبدیل می‌کند که مستقیما به شاخص‌های بورس و قدرت خرید مصرف‌کننده امریکایی اصابت می‌کند.
ازسوی دیگر، این‌گونه موضع‌گیری‌های فرامرزی و هدف قرار دادن مستقیم مشاوران اقتصادی کاخ سفید، ابعاد تازه‌ای از دیپلماسی عمومی و جنگ رسانه‌ای ایران را روشن می‌سازد. قالیباف در نقش یک استراتژیست ارشد، نشان می‌دهد که فضای توییتر برای او صرفا بستری برای پاسخ‌دهی به افکار عمومی داخلی نیست، بلکه یک «منبر بین‌المللی» برای رخ‌نمایی اقتدار و دستکاری محاسباتی نخبگان تصمیم‌ساز در واشنگتن است. او با افشای عدم تحقق وعده‌ها و ادعاهای ترامپ طی آن مهلت سه روزه، مشروعیت مانورهای تبلیغاتی دشمن را در پیشگاه افکار عمومی جهان و به ‌ویژه تحلیلگران بازارهای مالی مخدوش می‌سازد.
درنهایت این بازتنظیم گفتمانی اثبات می‌کند که در دکترین جدید دفاعی-دیپلماتیک ایران «ابزارسازی از جهش قیمت نفت» به عنوان یک اهرم بازدارنده فعال پذیرفته شده است. قالیباف با گره زدن امنیت چاه‌های نفت ایران به امنیت کل بازار انرژی غرب، پیام روشنی به طرف مقابل مخابره کرد: هرگونه اقدام مبتنی بر محاسبات غلط، تنها به تخریب زیرساخت‌های یک کشور محدود نخواهد ماند، بلکه به شکل زنجیره‌ای، ارکان پایداری اقتصاد جهانی را به لرزه درخواهد آورد.

بخش سوم: بازدارندگی امنیتی؛ تهدید متقابل به «جهنم واقعی» و بازخوانی الگوی جدید گفتمانی
در گام‌های بعدی و با بالا گرفتن جنگ لفظی و رسانه‌ای میان واشنگتن و تهران، مواجهه دیجیتال میان دونالد ترامپ و محمدباقر قالیباف وارد فاز حادتر و سرنوشت‌سازتری شد. در این مرحله، ترامپ با عبور از مانورهای اقتصادی و شرط‌گذاری‌های دیپلماتیک، به صورت علنی و مستقیم از گزینه‌های حملات نظامی، ضربات سخت و هدف قرار دادن مراکز کلیدی و زیرساختی ایران سخن گفت. هدف ترامپ از این دگرگونی لحن، ایجاد موازنه وحشت، القای ناامنی مطلق و فلج کردن اراده تصمیم‌گیری در عالی‌ترین سطوح حاکمیتی ایران بود. با این حال، واکنش قالیباف در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) در برابر این آرایش جدید تهدید، این‌بار کاملا خصلت نظامی، عملیاتی و فوق‌العاده تهاجمی به خود گرفت و نشان داد که ایران آماده است نبرد بازدارندگی را تا عالی‌ترین سطح ممکن در عرصه گفتمانی ارتقا بدهد.
در سوی نخست این معادله، دونالد ترامپ تلاش می‌کرد با مانور مکرر روی قدرت آتش نظامی امریکا، پرواز پهپادها و ماشین جنگی واشنگتن، طرف مقابل را در یک دوگانه انفعالی قرار دهد. ترامپ تصور می‌کرد که با کشیدن خط‌ و نشان‌های صریح نظامی و تهدید به حملات گسترده، می‌تواند ساختار محاسباتی تهران را دچار شوک کرده و مسوولان ایرانی را به عقب‌نشینی از مواضع اصولی خود وادار سازد. این رفتار ترامپ مبتنی بر این فرضیه بود که ادبیات ارعاب مستقیم می‌تواند توازن روانی را به سود امریکا تغییر دهد و هزینه‌های احتمالی هرگونه پاسخ متقابل را در ذهن تصمیم‌گیرندگان ایرانی دست‌بالا جلوه دهد. اما در سوی مقابل، واکنش قالیباف به این تهدیدات مستقیم نظامی، یکی از صریح‌ترین و پرطنین‌ترین جلوه‌های «بازدارندگی فعال» در فضای زیست دیجیتال را به نمایش گذاشت. او به‌ جای اتخاذ لحن دفاعی یا ابراز نگرانی‌های معمول دیپلماتیک، مستقیما کانون محاسباتی دشمن را هدف قرار داد و با صدور توییت‌هایی با مضامین کاملا تهاجمی نوشت: «امریکا را به یک جهنم واقعی بکشید... منطقه خواهد سوخت. هرگونه تجاوزی با پاسخی مواجه می‌شود که محاسبه‌اش دراختیارتان نیست.»
تحلیل محتوای ساختار و کلیدواژه‌های این دسته از توییت‌های قالیباف نشان می‌دهد که پیام اصلی این ادبیات، انصراف قاطعانه طرف مقابل از هرگونه خطای محاسباتی است. قالیباف با به‌کارگیری واژگان استراتژیک و معناداری نظیر «جهنم»، «سوزاندن منطقه» و «پاسخ نامحاسبه‌پذیر» در واقع ادبیات و دکترین بازدارندگی کلاسیک نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران را از میدان نبرد واقعی به فضای مجازی منتقل کرد. هدف اصلی او متقاعد کردن ترامپ و تیم مشاوران امنیتی کاخ سفید به این واقعیت سخت بود که هزینه‌های ورود به یک درگیری نظامی و سخت با ایران، فراتر از توان پیش‌بینی، کنترل و مدیریت امریکا خواهد بود و هرگونه جرقه ابتدایی، به آتشی فراگیر در تمام جغرافیای منطقه تبدیل خواهد شد.

سه ویژگی مهم دوئل‌های توییتری قالیباف
دوئل‌های توییتری در طول چند ماه اخیر اثبات می‌کند که کنشگری قالیباف از سه ویژگی عمده و استراتژیک برخوردار است که الگوی جدید گفتمان دیپلماتیک-نظامی ایران را شکل می‌دهد.
ویژگی نخست، «سرعت بالا در واکنش و تصاحب روایت اول» است. برخلاف روندهای کند، پیچیده و تشریفاتی دیپلماسی سنتی که معمولا با تاخیرهای زمانی در صدور بیانیه‌ها همراه است، قالیباف تلاش کرده تا پاسخ‌های تحلیلی و بازدارنده خود را دقیقا در همان بستر زمانی شلیک‌های کلامی و توییت‌های تهدیدآمیز ترامپ ارسال کند. این سرعت عمل در پاتک رسانه‌ای باعث شد که روایت اول دراختیار طرف امریکایی باقی نماند و فضای ادراکی رسانه‌های بین‌المللی بلافاصله با موضع مقتدرانه ایران مواجهه شود.
ویژگی دوم، «ترکیب لحن مسوول عام و چهره میدانی (ظهور الگوی دیپلمات-پاسدار)» است. قالیباف در این مواجهه به ‌طور همزمان و هوشمندانه از دو اعتبار بهره می‌جوید: از یک‌سو موقعیت حقوقی و رسمی خود به عنوان رییس یکی از قوای سه‌گانه کشور که ابعاد دیپلماتیک و حاکمیتی دارد و ازسوی دیگر سابقه طولانی، شناخته ‌شده و عملیاتی‌اش در سطوح عالی نظامی و دفاعی. این تلفیق هویت، لحنی صریح، پرچالش و اصطلاحا «دیپلمات-پاسدار» به توییت‌های او می‌بخشد که به طرف مقابل یادآوری می‌کند فرد پاسخ‌دهنده، تنها یک سیاستمدار پشت ‌میزنشین نیست، بلکه شناختی دقیق از معادلات میدان و ابزارهای واقعی قدرت دارد.
ویژگی سوم، «سیگنال‌دهی چندلایه و همزمان به مخاطبان چندگانه» است. مخاطب توییت‌ها و موضع‌گیری‌های قالیباف هرگز منفرد و تک‌بعدی نیست؛ او در یک پیام کوتاه، سه جامعه مخاطب متفاوت را هدف قرار می‌دهد: نخست افکار عمومی و جامعه داخلی برای ایجاد انسجام ملی، حفظ روحیه و القای حس اقتدار و امنیت؛ دوم کاخ سفید، پنتاگون و شخص ترامپ برای دستکاری محاسباتی و ایجاد تردید در تصمیم‌گیری و سوم بازارهای جهانی انرژی، فعالان اقتصادی و بازیگران منطقه‌ای برای اعمال فشار غیرمستقیم بر هیات حاکمه امریکا از طریق برجسته‌سازی ریسک بی‌ثباتی.
تحلیل محتوای توییت‌های تند و محاسبه ‌شده قالیباف علیه ترامپ نمایانگر یک تغییر الگوی ملموس و شگرف در گفتمان دفاعی ایران است. در این استراتژی جدید، «فضای مجازی» دیگر یک ابزار تشریفاتی، رسانه‌ای یا صرفا اطلاع‌رسانی نیست، بلکه به عنوان یک «سنگر خط مقدم در نبرد بازدارندگی، موازنه قدرت و جنگ روایتی» به شمار می‌رود؛ بستری که در آن، ابزارهای دیپلماتیک و رسانه‌ای دقیقا در خدمت تثبیت دستاوردها و موقعیت‌های جنگی و میدانی قرار می‌گیرند.

دکترین جدید تبدیل فضای مجازی به اتاق عملیات بازدارندگی
آرایش گفتمانی شکل‌گرفته در دوئل‌های توییتری میان تهران و واشنگتن، رونمایی از یک چرخش ساختاری در الگوی مواجهه هوشمند است؛ نقطه‌ای که در آن رسانه‌های اجتماعی از حالت انفعالی و تشریفاتی خارج شده و نقش یک ابزار تنظیم‌کننده قدرت و موازنه منطقه‌ای را ایفا می‌کنند. این مواجهه نشان داد که ابزارهای دیجیتال در ادبیات جدید امنیت ملی ایران، دیگر صرفا بستر پخش اخبار یا موضع‌گیری‌های متداول نیستند، بلکه امتداد مستقیم بازدارندگی میدانی و بخشی از استراتژی کلان دفاعی کشور محسوب می‌شوند. در واقع، پیامدهای این شیوه از نبرد روایتی و تغییر الگوی رفتاری، ابعاد عمیق‌تری از ارتقای سطح هوشمندی رسانه‌ای در مواجهه‌های استراتژیک را روشن می‌سازد.
تا پیش از این، ادبیات دیپلماتیک در مواجهه با تهدیدهای مداوم واشنگتن غالبا به نفی ادعاها، صدور بیانیه‌های تدافعی یا واکنش‌های پسینی محدود می‌شد. اما رویکرد جدید نشان داد که می‌توان با شناسایی دقیق گسل‌های اقتصادی، سیاسی و روانی حریف، هزینه کلامی طرف مقابل را پیش از تبدیل شدن به اقدام عملی، به‌شدت بالا برد. در این الگو، دست گذاشتن روی پاشنه‌آشیل‌های کلیدی دشمن- ازجمله ریسک جهش قیمت جهانی انرژی و ایجاد حساسیت در بازارهای مالی- به مثابه شلیک پیش‌دستانه‌ای است که محاسبات اتاق نبرد حریف را پیش از هرگونه تصمیم‌گیری دچار تردید می‌کند. این تاکتیک نه تنها قدرت مانور دشمن را محدود می‌سازد، بلکه ابتکار عمل را در مدیریت بحران به طرف ایرانی منتقل می‌کند.
این نوع کنشگری ثابت کرد که گسست میان «میدان» و «دیپلماسی» در مواجهه‌های حاد امنیت ملی به ‌طور کامل ترمیم شده است. ارسال سیگنال‌های قاطع و بدون ابهام ازسوی یک مقام ارشد حاکمیتی که هم‌زمان پایگاه حقوقی سیاسی و سابقه شناخته‌ شده میدانی دارد، هرگونه طمع حریف برای ایجاد شکاف در هرم تصمیم‌گیری و محاسباتی کشور را منتفی می‌سازد. در واقع، این پیام مستقیما به طرف غربی مخابره می‌شود که نهادهای حاکمیتی در مدیریت بحران، ترسیم خطوط قرمز و اجرای الگوی بازدارندگی، از یک نقشه راه واحد، گفتمان هم‌پوشان و انسجام عملیاتی کامل برخوردارند و هرگونه تصور ناهماهنگی در بدنه مدیریتی، محاسبه‌ای کاملا نادرست خواهد بود. از سوی دیگر، رسانه‌های غربی و ماشین تبلیغاتی واشنگتن همواره با اتکا به سرعت بالای بازنشر، تلاش کرده‌اند چارچوب ادراکی جنگ‌ها، تهدیدها و بحران‌ها را به سود خود تعریف کنند. اتخاذ سرعت عمل متقابل و پاسخ‌دهی صریح در کوتاه‌ترین زمان ممکن، این انحصار رسانه‌ای را در نطفه خفه کرد. وقتی شلیک کلامی و ادعاهای طرف مقابل در همان بستر زمانی با یک پاسخ محاسباتی، تحقیرکننده و چندلایه خنثی می‌شود، امکان فضاسازی یک‌طرفه، ارعاب افکار عمومی و القای انفعال طرف مقابل به کلی از میان می‌رود و بستر برای افشای پوچی تهدیدها فراهم می‌گردد.
ادبیات مجازی بین رییس مجلس ایران و رییس‌جمهور امریکا حالا دیگر صرفا یک مجادله آنلاین یا کل‌کل مجازی میان دو شخصیت سیاسی نیست؛ بلکه تثبیت الگویی نوین از «دیپلمات-پاسداری دیجیتال» است. در این چارچوب تازه، ابزارهای رسانه‌ای دقیقا همان کارکردی را پیدا می‌کنند که سامانه‌های دفاعی و موشکی در خطوط مقدم برعهده دارند: خنثی‌سازی تهدیدهای سخت، تثبیت بی‌چون ‌و چرای خطوط قرمز حاکمیتی و حفظ توازن اقتدار در برابر زیاده‌خواهی‌های فرامنطقه‌ای.

🔹"آخرین خبر" در روبیکا
🔹"آخرین خبر" در ایتا
🔹"آخرین خبر" در بله