آخرین خبر/ پخش شدن موزیکهای قدیمی اول مهر همیشه ما را به حالوهوای بوی دفتر نو و نارنگیهای زنگ تفریح و صدای زنگ میبرد! اما امسال این آهنگها و صدای زنگ حس متفاوتی دارند؛ زنگ ها به صدا درمیآیند اما نه آن صدای زنگ هشدار گوشی هوشمند که 5 دقیقه قبل از شروع کلاس مجازی بچههارا از خواب بیدار میکرد، بلکه صدای زنگ مدرسه که بعد از یک دوره طولانی که کلاسهای درس به چهارچوب تبلتها و اتاقهای خواب محدود شده بود، همه را به صف میکند تا به کلاسهای درس نوستالژیک همیشگی برگردند و سال تحصیلی جدید را کنار دوستای قدیمی و جدید شروع کنند.
دوستیها هم دوباره از دکمههای «لایک» و پیامهای متنی به «بازی در حیاط مدرسه» تبدیل میشوند و شور و نشاط جدیدی به کوچه و خیابون ها میبخشند.
با همه این تفاسیر، والدین اما داستان خودشان را دارند.
از طرفی خوشحالند که بار سنگین معلمی در خانه از دوششان برداشته شده، ولی از طرفی دیگر، با چالشهای تازهای روبرو هستند.
یادمان نرفته که سال گذشته، خیلی از خانوادهها بابت سرویسی پول دادند که صدای بوقش را هم نشنیدند و شهریههایی پرداخت کردند که پشت درهای بسته مدرسه معلق ماند! امسال، والدین همزمان با خرید مداد و دفتر، یک «ماشینحساب» و یک «چشم تیزبین» هم با خودشان به مدرسه میبرند تا ضمانتهای محکمی برای شفافیت مالی و خدمات واقعی دریافت کنند.
این وسط اما چند پیشنهاد و راهکار میتوان به والدین و مسئولان مدارس داد که تا حدی دغدغه ها را برطرف کند:
1- درخواست الحاقیه یا متمم در قرارداد: هنگام ثبتنام سرویس یا پرداخت شهریه، بند مشخصی درباره «نحوه محاسبه و عودت هزینه در صورت تعطیلیهای غیرمنتظره» گنجانده شود.
2- پرداختهای مرحلهای: تا حد امکان از پرداخت یکجای هزینه سرویس برای کل سال خودداری شود و تسویهحساب به صورت ماهانه یا فصلبهفصل انجام گردد.
3- انجمن اولیا و مربیان مسئول پیگیری ماجرا باشد و درصورت امکان با تعیین تکلیف هزینههای سال گذشته، مابهالتفاوت آن در شهریه یا سرویس امسال لحاظ شود.
امسال با همه بیم و امیدها، سال تحصیلی جدید را با انرژی تازه و با یاد بچههای معصوم میناب شروع میکنیم. سخت است به مدرسه و نیمکت فکر کنیم و یاد نوگلانی که موشکها رویایشان را به اسمان سنجاق کردند نیفتیم. امسال وقتی زنگ اول مهر میخورد، آنها نیستند تا دفترهای نو را ورق بزنند؛ اما نام و یادشان روی تمام نیمکتهای ایران جاودانه است. یادشان گرامی و روحشان شاد.
خبرنگار: جواد محمدزاده
دوستیها هم دوباره از دکمههای «لایک» و پیامهای متنی به «بازی در حیاط مدرسه» تبدیل میشوند و شور و نشاط جدیدی به کوچه و خیابون ها میبخشند.
با همه این تفاسیر، والدین اما داستان خودشان را دارند.
از طرفی خوشحالند که بار سنگین معلمی در خانه از دوششان برداشته شده، ولی از طرفی دیگر، با چالشهای تازهای روبرو هستند.
یادمان نرفته که سال گذشته، خیلی از خانوادهها بابت سرویسی پول دادند که صدای بوقش را هم نشنیدند و شهریههایی پرداخت کردند که پشت درهای بسته مدرسه معلق ماند! امسال، والدین همزمان با خرید مداد و دفتر، یک «ماشینحساب» و یک «چشم تیزبین» هم با خودشان به مدرسه میبرند تا ضمانتهای محکمی برای شفافیت مالی و خدمات واقعی دریافت کنند.
این وسط اما چند پیشنهاد و راهکار میتوان به والدین و مسئولان مدارس داد که تا حدی دغدغه ها را برطرف کند:
1- درخواست الحاقیه یا متمم در قرارداد: هنگام ثبتنام سرویس یا پرداخت شهریه، بند مشخصی درباره «نحوه محاسبه و عودت هزینه در صورت تعطیلیهای غیرمنتظره» گنجانده شود.
2- پرداختهای مرحلهای: تا حد امکان از پرداخت یکجای هزینه سرویس برای کل سال خودداری شود و تسویهحساب به صورت ماهانه یا فصلبهفصل انجام گردد.
3- انجمن اولیا و مربیان مسئول پیگیری ماجرا باشد و درصورت امکان با تعیین تکلیف هزینههای سال گذشته، مابهالتفاوت آن در شهریه یا سرویس امسال لحاظ شود.
امسال با همه بیم و امیدها، سال تحصیلی جدید را با انرژی تازه و با یاد بچههای معصوم میناب شروع میکنیم. سخت است به مدرسه و نیمکت فکر کنیم و یاد نوگلانی که موشکها رویایشان را به اسمان سنجاق کردند نیفتیم. امسال وقتی زنگ اول مهر میخورد، آنها نیستند تا دفترهای نو را ورق بزنند؛ اما نام و یادشان روی تمام نیمکتهای ایران جاودانه است. یادشان گرامی و روحشان شاد.
خبرنگار: جواد محمدزاده
