سیاست روز/ «میخ آخر» عنوان سرمقاله در روزنامه سیاست روز است که میتوانید آن را در ادامه بخوانید:
مراسم هشتاد و یکمین سالگرد سازمان ملل متحد در حالی آغاز به کار کرده است که شواهد امر حکایت از یک اصل مهم دارد و آن اینکه آخرین میخها در حال کوبیده شدن به تابوت سازمان ملل و لزوم رسیدن به ساختار چند جانبه گراست.
نشست امسال در حالی برگزار میشود که رفتار غیر مسئولانه آمریکا علیه کشورها و شخصیتهای حاضر در این اجلاس بار دیگر ماهیت سلطه گرایانه و عدم مشروعیت آمریکا برای میزبانی نهادهای بینالمللی را اشکار می سازد. از یک سو آمریکا با ادعاهای واهی و به دور از مسئولیت میزبانی، به صورت گزینشی اقدام به صدور روادید کرده است که ممانعت از حضور ابومازن رئیس تشکیلات خودگردان و نیز اعمال محدودیتهای غیر قانونی علیه هیأت ایرانی نمودی از این رفتارهاست. آمریکا با چنین رویکردهای قطعا صلاحیت میزبانی ساختاری همچون سازمان ملل را نداشته و به نظر می رسد یکی از موضوعات اصلی در نشست امسال میتواند تغییر مکان سازمان از آمریکا به کشوری مستقل و بی طرف باشد.
کارنامه یک ساله سازمان ملل از مجمع عمومی گرفته تا شورای امنیت و نهادهای وابسته همچون آژانس بینالمللی انرژی اتمی و نهادهای حقوق بشری و اقتصادی بیانگر یک واقعیت تلخ است و آن رفتارهای گزینشی و خارج از چارچوبهای حقوق بین الملل است که اعتبار این نهادها را تضعف و امنیت و صلح جهانی را تضعیف کرده است. شورای امنیت در طول یک سال از محکوم سازی تجاوزگریها و اشغالگریهای رژیم صهیونیسی و آمریکا از فلسطین گرفته تا ایران خودداری کرده و در اقدامی کاملا سیاسی کارانه به جای مقابله با متجاوزان و جنایاتکاران به صدور قطعنامه و یا پرونده سازی علیه کشورهای آسیب دیده و اشغال شده پرداختهاند. اقدام ریاکارانه شورای امنیت در بازگشایی پرونده تحریمی علیه ایرانی در حالی که در اکتبر 2025 قطعنامه 2231 منقضی شده و موضوع هستهای ایران باید عادی شده و تحریمها برداشته شود و یا اقدام شورا در صدور قطعنامه علیه مقاومت فلسطین و یمن و اقدام غیر مسئولانه آژانس بین المللی انرژی اتمی که رسما به سفید شویی تجاوز و بمباران تاسیسات هسته ای ایران توسط آمریکا و رژیم صهیونیستی پرداخته و یا بی کفایتی نهادهای اقتصادی سازمان در مقابله با تروریسم اقتصادی و تحریمی آمریکا علیه سایر کشورها تنها نوک کوه یخ بی کفایتی سازمان ملل در اجرای مسئولیتهای جهانی است. فاجعه بار آنجاست که ترامپ رسما در این سازمان ایران را به عنوان یکی از اعضای رسمی سازمان ملل تهدید به محو شدن میکند و این سازمان هیچ بیانیهای برای محکوم سازی آن نمیدهد. این عمق حقارت و فروپاشی این سازمان است که باید پاسخگوی پیامدهای آن باشد.
نکته دیگر آنکه نشست امسال با یک ویژگی برگزار میشود و آن نقش الگویی جمهوری اسلامی ایران برای جهان پس از جنک رمضان است. از یک سو جنایاتی همچون مدرسه میناب و لامرد و ترور رهبر انقلاب و قتل عام هزاران غیر نظامی بار دیگر نقاب از چهره ضد حقوق بشری آمریکا و رژیم صهیونیستی برداشت. از سوی دیگر مقاومت ایران با تکیه بر میدان، دیپلماسی و مردم و رسانه الگویی جدید از ایران برای مقابله با نظام سلطه را به نمایش گذاشت. جهانیان دیدند که ایران با تکیه بر بومی سازی امنیت و اتحاد ملی چگونه توانست تمامی معادلات آمریکایی- صهیونیستی را برهم زند و حماسهای را رقم زند که امروز آمریکا نه یک ابر قدرت که شکست خوردهای است که تنها گزینه آن تن دادن به شروط ایران است. امروز ایران الگویی است که بسیاری از کشورها برای رسیدن به استقلال و مقابله با نظام سلطه چشم به آن دارند و قطعا نشست امسال سازمان ملل با همگرایی بیشتر کشورها با ایران همراه خواهد بود چنانکه نشست اخیر شانگهای و بریکس نمودی از این تقش آفرینی بوده است.
