فرهیختگان/ متن پیش رو در فرهیختگان منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست
ما طلا ندیده نیستیم. حسرت قهرمانی هم نداریم. چون کشتی برای ماست؛ مثل تنگه هرمز و کوه کلنگ، بخشی جدانشدنی از ایران بزرگ که رویش غیرت داریم. اما چرا در این سال‌ها درباره حسن یزدانی بیشتر از بقیه حرف می‌زنند؟ او از همان روزهای نوجوانی که در جویبار با تشک و خاک و بارانداز آشنا شد تا روز گذشته که در ۳۱ سالگی مدال برنز جهانی گرفت، احتمالاً شکست‌های زیادی را تجربه کرده، اما حالا ۱۱ مدال جهان و المپیک دارد. اما چه کم‌هایی که زیادند و چه زیادهایی که کم! شاید همیشه از شرم نگاهش، دست‌های روی سینه، سر پایین، تواضع و نجابت مردانه‌اش گفته شده، اما اگر امروز بیشتر درباره حسن، فنی حرف نزنیم، در حق او ظلم کرده‌ایم.
او حالا نخستین کشتی‌گیر تاریخ است که در چهار وزن مدال جهان و المپیک دارد؛ از نقره ۷۰ کیلوگرم لاس‌وگاس که آغاز مسیرش بود تا طلای المپیک در ۷۴، هت‌تریک طلایی در ۸۶ پس از دو دهه ناکامی در این وزن و برنز ۹۷. سه بار هم در المپیک روی سکو رفته و یک طلا و دو نقره گرفته است. اصلاً مدالی هست که نگرفته باشد؟ رقابتی رفته که دست خالی برگردد؟ چه افتخار دیگری را می‌خواهد تجربه کند؟دیروز پس از پایان کشتی‌اش با احمد تاج‌الدینوف، اتحادیه جهانی کشتی به او لقب «بزرگ‌ترین» داد. واقعاً با چه واژه‌ای جز این می‌توان همه سال‌های درخشان او را توصیف کرد؟ او محصول نبوغ، سال‌ها تلاش، زندگی حرفه‌ای و البته مراقبت است؛ قهرمانی که در همه این زمینه‌ها می‌تواند برای نسل جدید کشتی ایران الگو باشد.
حرف‌هایش را که شنیدید؟ یک معنی بیشتر ندارد؛ یزدانی می‌خواهد تا المپیک لس‌آنجلس کشتی بگیرد. او همیشه به چرخه انتخابی مربیان تیم ملی احترام گذاشته و برای همین مسابقات جهانی هم دو بار با امیرعلی آذرپیرا سرشاخ شد تا به دوبنده تیم ملی برسد. حالا هم می‌خواهد بماند و دوباره بجنگد. در قزاقستان چهار کشتی گرفت. حریفان کره‌ای و هندی‌اش که حرفی برای گفتن نداشتند و با امتیاز عالی شکست خوردند. قهرمان روسی‌الاصل المپیک از بحرین هم در رده‌بندی لقمه گلوگیری نبود. یوشیدا اما کارش را سخت‌تر کرد و تنها شکستش را رقم زد؛ رقیب جدید و مهمی که حسن از این پس باید به او فکر کند. به این نام‌ها باید کایل اسنایدر و عبدالرشید سعدالله‌اف را هم اضافه کرد که با توجه به آمادگی‌شان، همچنان از مدعیان جدی این وزن خواهند بود.
تکلیف حسن که معلوم است؛ حالا باید دید تکلیف این وزن و چرخه جدید فدراسیون چه می‌شود. هرچند حتی اگر همین امروز هم تصمیم به خداحافظی بگیرد، یک حقیقت تغییر نمی‌کند: ما طلا کم ندیده‌ایم، اما سال‌ها زمان می‌برد تا کشتی‌گیری با توانایی‌های فنی، قدرت و نبوغ او ساخته شود. کشتی قهرمانان بزرگ بسیاری داشته، اما هر قهرمانی برای ایران، حسن یزدانی نخواهد شد
