تسنیم/متن پیش رو در تسنیم منتشر شده و بازنشرش در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست.
شکست جمهوریخواهان در انتخابات نشان داد که ترامپ به یکی از جدیترین تهدیدهای انتخاباتی این حزب تبدیل شده است.
شکست سنگین جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای 2026 نشان داد که محبوبیت پایین دونالد ترامپ به یکی از جدیترین تهدیدهای انتخاباتی این حزب تبدیل شده است.
با وجود این، به نظر میرسد کاخ سفید و رهبران جمهوریخواه هنوز ابعاد خطر را درک نکردهاند. تصور برخی جمهوریخواهان این است که با پایان دوره ریاستجمهوری ترامپ، تأثیر منفی او بر حزب نیز از بین میرود؛ اما تجربه تاریخی انتخابات آمریکا نشان میدهد که این تصور چندان واقعبینانه نیست.
به گزارش سیانان، رؤسایجمهور نامحبوب، حتی پس از ترک کاخ سفید، معمولاً سایه سنگینی بر انتخابات جانشینان خود باقی میگذارند. از همین رو، اگر ترامپ تا انتخابات 2028 همچنان با نارضایتی گسترده عمومی روبهرو باشد، نامزد جمهوریخواهان برای جانشینی او با مانعی جدی مواجه خواهد شد.
شکست جمهوریخواهان؛ بازتاب نارضایتی از ترامپ
نتایج انتخابات نوامبر 2026 نشان داد که نارضایتی از عملکرد ترامپ مستقیماً به زیان نامزدهای جمهوریخواه تمام شده است. بر اساس نظرسنجیهای انتخاباتی شبکه سیانان، حدود 86 درصد رأیدهندگانی که از عملکرد ترامپ ناراضی بودند، به نامزدهای دموکرات در انتخابات مجلس نمایندگان رأی دادند. در رقابتهای مهم سنا نیز دموکراتها توانستند بین 85 تا 89 درصد آرای این گروه را به دست آورند.
این ارقام نشان میدهد که شکست جمهوریخواهان صرفاً نتیجه عملکرد ضعیف نامزدهای این حزب نبود، بلکه نوعی رأی منفی به شخص ترامپ و سیاستهای او محسوب میشد. ویت آیرز، نظرسنج جمهوریخواه، تأکید کرده است که این شکست گسترده، مستقیماً به دونالد ترامپ مربوط میشود.
نکته مهمتر آن است که ترامپ برخلاف رؤسایجمهور پیشین که پس از شکست انتخاباتی مسیر سیاسی خود را اصلاح کردند، نشانهای از تغییر رویکرد نشان نداده است. ادامه جنگ فرسایشی با ایران، بدون چشمانداز روشنی برای پایان آن، و انتصاب چهرههای تندرویی مانند استیون میلر به ریاست دفتر کارکنان کاخ سفید، نشان میدهد که ترامپ قصد دارد همان مسیر قبلی را ادامه دهد.
تجربه تاریخی؛ رؤسایجمهور نامحبوب، میراثی سنگین برای جانشینان
تجربه انتخابات آمریکا در بیش از یک قرن گذشته نشان میدهد که محبوبیت رئیسجمهور مستعفی تأثیر مهمی بر شانس انتخاباتی حزب او دارد. البته محبوبیت بالای رئیسجمهور همیشه پیروزی جانشین مورد حمایتش را تضمین نمیکند؛ همانطور که معاونان آیزنهاور و کلینتون و همچنین هیلاری کلینتون در انتخابات 2016 نتوانستند پیروز شوند.
اما درباره رؤسایجمهور نامحبوب، الگو بسیار روشنتر است. وودرو ویلسون در سال 1920، هری ترومن در 1952، لیندون جانسون در 1968، جورج بوش پسر در 2008 و جو بایدن در 2024، همگی با نارضایتی گسترده عمومی از کاخ سفید خارج شدند و حزبشان در انتخابات جانشینی شکست خورد.
نمونه بارز این مسئله انتخابات سال 2008 است. جان مککین، نامزد جمهوریخواهان، تلاش کرد خود را از جورج بوش فاصله دهد؛ رئیسجمهوری که محبوبیتش به دلیل جنگ عراق و بحران مالی بهشدت سقوط کرده بود. با این حال، حتی فاصلهگیری مککین نیز نتوانست مانع شکست جمهوریخواهان در برابر باراک اوباما شود.
در انتخابات 2024 نیز کامالا هریس با مشکل مشابهی روبهرو بود. بخش بزرگی از رأیدهندگان از عملکرد دولت بایدن ناراضی بودند و همین نارضایتی به پیروزی ترامپ در ایالتهای کلیدی کمک کرد. این تجربه نشان میدهد که نامزد جانشین، حتی اگر شخصاً مسئول همه ناکامیهای دولت نباشد، ممکن است هزینه سیاسی عملکرد رئیسجمهور مستقر را بپردازد.
معمای جمهوریخواهان در انتخابات 2028
جمهوریخواهان اکنون با یک تناقض جدی روبهرو هستند: از یک سو، ترامپ همچنان در میان پایگاه وفادار جنبش ماگا نفوذ زیادی دارد و هیچ نامزد جمهوریخواهی نمیتواند بهراحتی با او درگیر شود؛ از سوی دیگر، وابستگی بیش از اندازه به ترامپ میتواند در انتخابات سراسری 2028 به یک نقطهضعف بزرگ تبدیل شود.
این مسئله بهویژه برای جیدی ونس، معاون رئیسجمهور، اهمیت دارد. او از یک طرف باید حمایت ترامپ و هوادارانش را حفظ کند و از طرف دیگر، برای جلب آرای عمومی باید بتواند از سیاستهای نامحبوب دولت فاصله بگیرد. اما ترامپ احتمالاً با هرگونه تلاش جدی برای فاصلهگیری مخالفت خواهد کرد.
گزارشها حاکی از آن است که ونس حتی پس از شکست سنگین جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای، درباره نامزدی در انتخابات ریاستجمهوری 2028 دچار تردید شده است. مارکو روبیو، وزیر خارجه، نیز در صورت نامزدی با چالش مشابهی مواجه خواهد بود؛ چراکه هر دو از چهرههای نزدیک به ترامپ محسوب میشوند.
تندروی بیشتر به جای اصلاح مسیربا وجود پیام روشن انتخابات، نشانه چندانی از تغییر رویکرد در میان ترامپ و رهبران جمهوریخواه دیده نمیشود. انتصاب استیون میلر و ارتقای جیم جردن، نماینده تندرو جمهوریخواه، نشان میدهد که حزب بهجای بازنگری در سیاستهای خود، بیش از گذشته به سمت جریانهای افراطی حرکت میکند.
در همین حال، ادامه جنگ با ایران، فشارهای اقتصادی و افزایش قیمت سوخت میتواند نارضایتی عمومی را تشدید کند. هرچند پایان جنگ و کاهش قیمت انرژی ممکن است تا حدودی به بهبود محبوبیت ترامپ کمک کند، اما بازسازی اعتماد رأیدهندگانی که در انتخابات 2024 به او امید بسته بودند، کار آسانی نخواهد بود.
بهویژه رأیدهندگان جوان، مردان سیاهپوست و لاتینتبارهایی که در سال 2024 به ترامپ گرایش پیدا کرده بودند، اکنون از محقق نشدن وعدههای اقتصادی او ناراضیاند. بخشی از این گروهها معتقدند ترامپ بهجای حل مشکلات معیشتی، بیشتر بر اولویتهای شخصی و سیاسی خود تمرکز کرده است.
ترامپ؛ تهدیدی فراتر از دوران ریاستجمهوری
در مجموع، انتخابات 2026 نشان داد که ترامپ نهتنها برای حزب جمهوریخواه یک دارایی انتخاباتی بدون ریسک نیست، بلکه میتواند به مهمترین عامل شکست این حزب تبدیل شود. اگر روند فعلی ادامه پیدا کند، جمهوریخواهان در سال 2028 با انتخابی دشوار روبهرو خواهند بود: یا باید به ترامپ وفادار بمانند و هزینه نارضایتی عمومی از او را بپردازند، یا از او فاصله بگیرند و با واکنش پایگاه ماگا مواجه شوند.
مشکل جمهوریخواهان این است که تقریباً تمام چهرههای برجسته حزب طی دو سال گذشته خود را به ترامپ گره زدهاند. بنابراین، حتی اگر دموکراتها همچنان با مشکلات و ضعفهای داخلی روبهرو باشند، نارضایتی گسترده از ترامپ ممکن است برای شکست جمهوریخواهان در انتخابات 2028 کافی باشد.
انتخابات میاندورهای 2026 به شکستی فراگیر برای ترامپ و حزب جمهوریخواه تبدیل شد. دموکراتها نهتنها در رقابتهای ملی، بلکه در ایالتهایی که سالها پایگاه مطمئن جمهوریخواهان محسوب میشدند نیز پیشروی کردند. شکست نامزدهای مورد حمایت ترامپ، از دست رفتن کرسیهای مهم و ناکامی در حفظ نفوذ در میان رأیدهندگان روستایی و لاتینتبار نشان میدهد که موج انتخاباتی این دوره فراتر از یک جابهجایی معمول در کنگره بوده و به رد آشکار عملکرد ترامپ در دوره دوم ریاستجمهوریاش تبدیل شده است.
















