خراسان/ « شوي تبليغاتي داعش براي واشنگتن » عنوان يادداشت روز در روزنامه خراسان به قلم امير مسروري است که مي‌توانيد آن را در ادامه بخوانيد:

اين روزها هر از گاهي شاهد عمليات هايي با برچسب داعش در برخي کشورهاي منطقه هستيم. به تازگي نيز با شليک بيش از 30 راکت در شهر کابل گمانه زني هايي از فعال شدن هسته هاي داعش در افغانستان به ميان آمد. همچنين پيش از اين داعش مدعي شده بود عمليات دانشگاه کابل کار آن هاست و اقداماتي همانند آن در چند شهر ديگر انجام داده است. بر اساس اين اخبار داعش در حال قدرت گرفتن در افغانستان است و به نظر مي رسد پايگاه بعدي داعش در غرب افغانستان (شرق ايران) خواهد بود. به ويژه آن که ايغورها و گروه هاي عرب افغان بخش قابل توجهي از ظرفيت بالقوه براي پيوستن به اين گروه تروريستي را تشکيل مي دهند. با اين حال شواهد خلاف اين ادعا را نشان مي دهد؛ شواهد منتشر شده حاکي از آن است که در هر عمليات تروريستي عليه دولت افغانستان و ديگر دولت هاي منطقه «داعش» تنها گروهي بود که چه موفق و چه غير موفق مسئوليت عمليات تروريستي را بر عهده مي گرفت. از سوي ديگر هرچند حضور داعش در افغانستان غير قابل انکار است اما نمي توان گفت که داعش در اين کشور پايگاه اجتماعي دارد. چرايي برجسته شدن اين اخبار را بايد در چند جا جست وجو کرد:
يک: دولت افغانستان در حالي پاي ميز مذاکره قرار دارد که پيشتر توافق طالبان – واشنگتن منتشر شده بود و اعضاي هيئت مذاکرات طالبان از کابل انتظار داشتند براي آن توافق مذاکره کنند. اين در حالي است که دولت و ملت افغانستان آن را يک توافق خارج از اراده ملي مي دانستند که تحميلي است و هيچ منافعي از شهروندان افغانستاني در آن ديده نمي شود. فشار انتشار اخباري از حضور داعش به عنوان يک گروه سياه از يک سو و جديت طالبان براي مقابله با داعش از سوي ديگر اين احتمال را به وجود آورده که افزايش تنش هاي اخير در کابل و بحران هاي امنيتي بيشتر براي فشار به مقامات امنيتي ارگ است تا زودتر از هميشه تصميم به پذيرش شروط طالبان يا ديگر تصميمات کاخ سفيد بگيرند.
دو: داعش هرچند قدرتمندي قبلي را ندارد اما زنده است. هرچند دولت و حکومت ندارد اما هسته هاي فعالي در غرب آسيا دارد. اقدامات اخير در ديالي، الانبار و حتي ادلب نشان از فعاليت داعش در اين مناطق دارد با اين حال چرخش داعش به سمت افغانستان ديگر مسئله داعش در عراق و سوريه نيست، مسئله اي به وسعت درگير سازي کشورهاي بزرگي چون هندوستان، چين، روسيه، پاکستان و ايران خواهد بود و تمامي دولت هاي مجاور کابل خوب مي دانند به هيچ عنوان اجازه حضور داعش را در هيچ سطحي نبايد داد. در حقيقت هرکشوري هم مخالف مذاکرات دوحه باشد از بي ثباتي افغانستان نگران است و همين مسئله مي تواند در فشار به پايتخت هاي مختلف براي همراهي با طرح آمريکا موثر باشد. در حقيقت تبليغات گسترده عمليات داعش در کابل بيش از آن که واقعيت و تهديد امنيتي باشد، يک اقدام سياسي و تبليغاتي است تا کشورهاي محيط پيراموني افغانستان به توافق دوحه به عنوان تنها راهکار خروج از مشکلات تمکين کنند. اين نکته فراموش نشود که ماندن آمريکا در افغانستان هزينه هاي پنتاگون را افزايش داده و ترامپ و دولت هاي بعدي هم نمي توانند با طرح هايي هزينه نبرد در افغانستان را حتي از دوشيدن کشورهاي عربي تامين کنند. جنگ يمن هزينه سنگيني بر دوش رياض گذاشته و طرح سازش هزينه هاي سرسام آوري به بحرين و امارات تحميل کرده است.
سه: پرونده سنگيني از استراليا در روزهاي اخير منتشر شد. پرونده اي که در آن 39 شهروند افغانستاني با قساوت تمام کشته يا سر بريده شدند يا بعد از تجاوز و قتل با صحنه سازي آن ها را تهديد معرفي کردند. قراردادن نارنجک، کمربند انفجاري، سلاح جنگي و مواردي از اين دست در کنار شهروندان غير نظامي فاجعه بسيار بزرگي بود که بار ديگر افکار عمومي افغانستان را با اين پرسش مواجه ساخت که چرا بايد نيروهاي خارجي در اين کشور حاضر باشند. سروصداي هدف قرار دادن کابل با 32 موشک توانست بخشي از سناريوي انحرافي رسانه اي را ايجاد کند و ازفشار بر دولت استراليا و ائتلاف ناتو بکاهد.بر همين اساس بايد گفت اين عمليات بيش از آن که کار داعش باشد، يک شوي تبليغاتي است تا منافع آمريکا در آسياي مرکزي و حتي غرب آسيا تامين شود. به نظر مي رسد در اين حوزه تهران بايد تصميماتي جدي درباره افغانستان و مسئله امنيتي در آن بگيرد. ظرفيت سازمان همکاري شانگهاي، توافقات دو طرفه حوزه دفاع مشترک و مواردي از اين دست، فرصت مناسبي است تا کشورمان براي حوادث اخير دوباره تصميم بگيرد و طراحي سناريو داشته باشد. فراموش نشود که مرز مشترک ايران و افغانستان هر تصميم و توافقي را تحت تاثير قرار مي دهد و هر توافقي نيز بر امنيت ايران تاثير مي گذارد. بازي سازي ايران در افغانستان و مقابله با هر نوع تحرک داعش اهميت ماجرا را چند برابر خواهد کرد. از طرفي ايران مي تواند به دولت افغانستان اين تعهد را بدهد که جايگزين مناسبي براي خروج ناتو از اين کشور با همکاري کشورهاي منطقه اي است.

به پيج اينستاگرامي «آخرين خبر» بپيونديد
instagram.com/akharinkhabar