عصر ایران/ مهندسان همیشه از طراحی های مفهومی برای نشان دادن توانایی های خود استفاده می کنند. این خودروها نگاهی به آینده دارند و حتی پیش از تولید انبوه، راه حل هایی برای مشکلات فردا ارائه می دهند.

در میان چنین نوآوری هایی، برند سیتروئن همیشه جایگاه ویژه ای داشته است. این فرانسوی فقط به خاطر کمبود ایده یا منابع سراغ طراحی های آینده نگر نمی رفت، بلکه اغلب این ایده ها را مستقیم وارد خودروهای تولیدی خود می کرد. با این حال، در مورد سیتروئن آکتیوا شرایط کمی متفاوت بود.

طرفداران قدیمی سیتروئن سه ویژگی اصلی این برند را می شناسند: طراحی خاص، راحتی بالا و نوآوری تکنولوژیک.

یکی از مهم ترین اختراعات این شرکت سیستم تعلیق هیدروپنوماتیک است. این فناوری نگاه رانندگان به راحتی سواری را تغییر داد. هدف اصلی این سیستم ایجاد تعادل و نرمی بیشتر در حرکت خودرو بود، اما تاثیر آن فراتر از انتظار رفت و حتی مفهوم خودروهای لوکس را تغییر داد.

در سال 1988 نمایندگان سیتروئن در نمایشگاه خودرو پاریس از کانسپت آکتیوا رونمایی کردند. خودرویی که حتی حرفه ای ترین علاقه مندان خودرو را شگفت زده کرد.

سیتروئن آکتیوا مفهومی 1988

بیشترین توجه به سیستم تعلیق هیدروپنوماتیک جدید آن جلب شد که با یک سیستم الکترونیکی پیشرفته کنترل می شد. این فناوری باعث شد سیستم تعلیق وارد مرحله جدیدی از دقت و کارایی شود.

در این خودرو چندین سنسور اطلاعات مختلفی مانند حرکت عمودی بدنه، زاویه فرمان، سرعت خودرو و شدت ترمزگیری را جمع آوری می کردند و به یک کامپیوتر مرکزی ارسال می کردند. این سیستم به صورت لحظه ای تنظیمات تعلیق را تغییر می داد تا خودرو در شرایط مختلف بهترین عملکرد را داشته باشد.

سیتروئن ادعا می کرد این سیستم می تواند ناپایداری بدنه خودرو را در پیچ ها کاهش دهد یا حتی در برخی شرایط کاملا حذف کند. به جای استفاده از فنر و کمک فنرهای معمولی، این سیستم از یک ساختار هیدرولیکی کنترل شده با کامپیوتر استفاده می کرد.

این خودرو علاوه بر سیستم تعلیق پیشرفته، دارای ویژگی های دیگری هم بود. آکتیوا به سیستم چهار چرخ محرک و تعلیق مستقل در هر چهار چرخ مجهز بود.

همچنین از فناوری کنترل الکترونیکی رانندگی یا سیمی استفاده می کرد؛ تکنولوژی ای که در آن ارتباط مکانیکی سنتی بین فرمان، ترمز و گاز تا حد زیادی حذف شده و همه چیز به صورت الکترونیکی کنترل می شود.

به زبان ساده، سیتروئن بسیاری از قطعات مکانیکی سنتی مانند ستون فرمان، پمپ ها، شیلنگ ها و بوستر ترمز را کنار گذاشته و به جای آن از سیستم های الکترونیکی استفاده کرده بود.

این فناوری در آن زمان بیشتر در صنعت هوافضا استفاده می شد، اما سیتروئن آن را در یک خودرو آزمایشی به کار گرفت.

پس از موفقیت اولیه، سیتروئن در سال 1990 نسخه دوم این پروژه یعنی آکتیوا 2 را معرفی کرد. این بار تمرکز بیشتر روی یک کوپه لوکس و اسپرت بود که حتی می توانست با خودروهایی مثل ب ام و سری 8 و پورشه 911 رقابت کند.

سیتروئن آکتیوا 2 مفهومی 1990

هدف این بود که سیتروئن وارد رقابت مستقیم با برندهای لوکس آلمانی شود. در برخی جنبه ها حتی گفته می شد از آن ها هم جلوتر است. اما در نهایت، مدیران شرکت تصمیم گرفتند این پروژه را متوقف کنند. دلیل اصلی این تصمیم هزینه بالای تولید و عدم توجیه اقتصادی بود.

با این حال، بسیاری از فناوری هایی که در آکتیوا و آکتیوا 2 معرفی شده بودند بعدها در مدل های دیگر سیتروئن مورد استفاده قرار گرفتند و مسیر توسعه سیستم های تعلیق مدرن را شکل دادند.

زانتیا آکتیوا
نسخه تولیدی ویژه سیتروئن زانتیا با نام زانتیا آکتیوا در سال 1994 معرفی شد. این مدل بر پایه همان فلسفه پروژه آکتیوا ساخته شد و یکی از پیشرفته ترین سیستم های کنترل پایداری زمان خودش را داشت. مهم ترین ویژگی آن سیستم اکیتو آنتی رول بود که باعث می شد بدنه خودرو در پیچ ها تقریبا هیچ تمایلی به خم شدن نداشته باشد و سواری بسیار پایدار و صاف ارائه دهد.

زانتیا آکتیوا مدل 1997

این خودرو در کنار سیستم تعلیق هیدرااکتیو، عملا یکی از اولین نمونه های واقعی ترکیب راحتی و کنترل الکترونیکی بدنه در یک خودروی تولید انبوه بود و بعدها به یکی از نمادهای مهندسی خاص سیتروئن تبدیل شد.

به پیج اینستاگرامی «آخرین خودرو» بپیوندید
instagram.com/akharinkhodro.ir