پدال/ در دنیای پرهیاهوی خودروهای اسپرت، برخی مدل‌ها به دلیل زمان‌بندی اشتباه یا تعصب خریداران، هرگز به جایگاه واقعی خود نرسیدند و در غبار تاریخ گم شدند.

علاقه‌مندان به خودرو حافظه بسیار خوبی برای به خاطر سپردن سریع‌ترین و قدرتمندترین ماشین‌های جهان دارند اما همین حافظه در برابر برخی خودروهای دیگر به شکلی عجیب دچار ضعف می‌شود. درحالی‌که مدل‌های پرچم‌دار با بودجه‌های تبلیغاتی کلان تمام توجه‌ها را به خود جلب می‌کنند، برخی مهندسی‌های تکرارنشدنی به دست فراموشی سپرده می‌شوند. این نوشتار ادای احترامی است به پنج خودرویی که شاید بی‌نقص نبودند اما بسیار جذاب‌تر از آن چیزی بودند که در تاریخ صنعت خودروسازی گم شوند.

فورد موستانگ مک‌وان

موستانگ مک‌وان روی کاغذ باید یک اسطوره می‌شد؛ فورد در سال ۱۹۶۹ این نسخه را با پیشرانه ۳۵۱ ویندزور عرضه کرد که بعدها با گزینه‌های قدرتمندتری مثل کبرا جت همراه شد و توانست در کمتر از ۶.۵ ثانیه به سرعت ۹۶ کیلومتر بر ساعت برسد. بااین‌حال، مک‌وان در سایه مدل‌های افسانه‌ای بأس ۳۰۲ و بأس ۴۲۹ قرار گرفت که ریشه در مسابقات اتومبیل‌رانی داشتند. در احیای دوباره این نام در سال ۲۰۰۳، بازهم همان داستان تکرار شد و سایه سنگین مدل SVT کبرا مانع درخشش مک‌وان شد. درنهایت، مک‌وان در طول بازگشت مجدد در سال ۲۰۲۱ نیز اگرچه از قطعات شلبی بهره می‌برد، اما اختلاف قیمت زیاد با مدل پایه GT و سایه سنگین GT500 با ۷۶۰ اسب بخار قدرت، باعث شد همچنان به‌عنوان یک گزینه میانی نادیده گرفته شود.

پونتیاک G8 GXP

پونتیاک G8 GXP قربانی بزرگ زمان‌بندی بد بود. این سدان اسپرت دیفرانسیل عقب که در استرالیا تولید می‌شد، با قلب تپنده ۶.۲ لیتری LS3 کوروت، ۴۱۵ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد و با گیربکس دستی، دیفرانسیل لغزش محدود و ترمزهای برمبو، شاید هیجان‌انگیزترین خودرویی بود که پونتیاک تا آن زمان ساخته بود؛ اما درست در سال ۲۰۰۸ که جنرال موتورز در آستانه ورشکستگی قرار گرفت و مجبور شد برندهای خود مثل پونتیاک را به تاریخ بسپارد، این خودرو عرضه شد. تنها ۱,۸۰۰ دستگاه از این مدل تولید شد و درحالی‌که می‌توانست ناجی پونتیاک باشد، به مرثیه‌ای برای پایان آن تبدیل شد.

فولکس‌واگن کورادو

فولکس‌واگن کورادو فراتر از زمان خود بود. این کوپه اسپرت که در سال ۱۹۸۸ معرفی شد، در سال ۱۹۹۲ با پیشرانه خاص VR6 به قدرت ۱۸۰ اسب بخاری رسید و به حداکثر سرعت ۲۳۰ کیلومتر بر ساعت دست یافت؛ خودرویی که با تکنولوژی‌هایی مثل اسپویلر عقب فعال، بسیار فراتر از هاچ‌بک‌های داغ آن زمان بود. مشکل اینجا بود که قیمت آن در سال ۱۹۹۲ برای یک فولکس‌واگن بسیار گران بود و خریداران ترجیح می‌دادند با همان بودجه، سراغ گزینه‌هایی مثل ب‌ام‌و سری ۳ یا تویوتا MR2 بروند. فروش پایین و عدم استقبال مناسب در بازار آمریکا باعث شد کورادو در سال ۱۹۹۵ بی‌سروصدا از خط تولید خارج شود.

مزدا 323 GTX

مزدا در تاریخ خود اسطوره‌هایی مثل RX-7 دارد، اما 323 GTX که برای مسابقات رالی گروه A ساخته شده بود، آن‌طور که باید دیده نشد. این هاچ‌بک جمع‌وجور با وزن کمتر از ۱۰۵۰ کیلوگرم، به یک پیشرانه ۱.۶ لیتری توربو با ۱۳۲ اسب بخار قدرت و سیستم چهارچرخ محرک پیشرفته مجهز بود که توزیع گشتاور را بین محورها تغییر می‌داد. با وجود تحسین منتقدان، به دلیل شباهت ظاهری کامل به مدل‌های معمولی ۳۲۳ و عدم تبلیغات مناسب برای برنامه‌های موتوراسپرت مزدا، تنها ۱,۲۰۰ دستگاه از آن در آمریکا فروخته شد؛ اما همین خودرو سال‌ها قبل از سوبارو WRX و میتسوبیشی لنسر اوولوشن، فرمول موفق ماشین کوچک، سبک و چهارچرخ محرک توربو را بنا نهاد.

کیا استینگر GT

استینگر GT جدیدترین عضو این لیست است که با وجود توانایی‌های فنی خیره‌کننده، خیلی زود فراموش شد. این خودرو که زیر نظر مهندس ارشد سابق بخش M ب‌ام‌و توسعه یافته بود، با پیشرانه ۳.۳ لیتری V6 توئین توربو، ۳۶۵ اسب بخار قدرت داشت و با قابلیت‌های فنی نظیر کمک‌فنرهای تطبیقی و شاسی تنظیم‌شده در نوربرگ‌رینگ، رقیبی جدی برای آلمانی‌ها بود. بااین‌حال، تعصب برند ضربه مهلکی به آن زد؛ بسیاری از خریداران نتوانستند با پرداخت ۵۰ هزار دلار، لوگوی کیا را روی یک خودروی پرفورمنس بپذیرند. استینگر با وجود تحسین منتقدان، در بازارِ تشنهٔ شاسی‌بلندها شکست خورد و در سال ۲۰۲۳ از روی خط تولید کنار رفت.

به پیج اینستاگرامی «آخرین خودرو» بپیوندید
instagram.com/akharinkhodro.ir