پدال/ هاموی و هامر دو نام مشهور در صنعت خودروی آمریکا هستند. این دو وسیله نقلیه چه تفاوت‌هایی با یکدیگر دارند؟

هاموی که در سال ۱۹۸۴ معرفی شد، نخستین حضور رزمی خود را در سال ۱۹۸۹ تجربه کرد و از آن زمان به یکی از افسانه‌ای‌ترین وسایل نقلیه نظامی آمریکا در تاریخ معاصر تبدیل شده است. این خودرو توسط شرکت AM General ساخته شد و به‌عنوان جایگزینی برای جیپ‌های قدیمی سفارش داده شد که قابلیت آفرود و قابلیت اطمینان بهتری نسبت به سلف خود ارائه می‌داد. نام هاموی از عنوان اصلی آن، یعنی وسیله نقلیه چرخ‌دار چندمنظوره با تحرک بالا (HMMWV) گرفته شده است.

در ابتدا این خودرو صرفاً یک وسیله نقلیه نظامی در نظر گرفته شده بود، اما پوشش رسانه‌ای گسترده از اولین عملکرد آن، طرفداران غیرنظامی هم دست و پا کرد. از جمله مشهورترین طرفداران آن می‌توان به آرنولد شوارتزنگر اشاره کرد که در نهایت چندین نمونه از آن را در اختیار گرفت. این محبوبیت رو به رشد، AM General را به سمت توسعه نسخه غیرنظامی این خودرو سوق داد که هامر نام گرفت.

اولین نمونه‌های غیرنظامی هامر در سال ۱۹۹۲ از خط تولید خارج شدند و در ابتدا خودرویی خاص بودند که عمدتاً برای علاقه‌مندان به آفرود و کسانی که می‌خواستند در مسیر صبحگاهی خود حس ترمیناتور داشته باشند فروخته می‌شدند. این نمونه‌های اولیه با وجود برخی محدودیت‌های جدی که همراه مالکیت آن‌ها بود، در یافتن خریدار مشکلی نداشتند.

در ابتدا، هامرهای غیرنظامی با موتور توربودیزل ۶.۲ لیتری عرضه شدند و تا اواسط دهه ۹۰، موتور توربودیزل ۶.۵ لیتری به تجهیزات استاندارد آن‌ها تبدیل شد. اگرچه این موتورها برای داشتن گشتاور بالا و دوام طولانی ساخته شده بودند، اما سرعت چندانی نداشتند. در واقع شتاب آن‌ها آن‌قدر کم بود که یک هاچ‌بک اقتصادی به راحتی می‌توانست در بزرگراه از هامر سبقت بگیرد.

ابعاد عظیم هامر و مصرف سوخت بسیار بالای آن نیز خودروی موردبحث را به وسیله‌ای بسیار غیرعملی و گران برای استفاده روزمره تبدیل می‌کرد، اما با این حال، همچنان در میان گروه کوچکی از خریداران محبوب باقی ماند. جنرال موتورز فرصتی در این محبوبیت دید و در آستانه قرن جدید، حق استفاده از برند هامر غیرنظامی را خریداری کرد.

مدل‌های بیشتری از هامر برنامه‌ریزی شدند و به همین دلیل، هامر اصلی به هامر H1 تغییر نام داد. بعدها H2 و H3 نیز به سبد محصولات این برند اضافه شدند، اگرچه هیچ‌کدام از این شاسی بلندهای جدید به اندازه مدل اصلی افراطی نبودند. فروش هامر ادامه داشت، اما علاقه به برند هامر رو به کاهش بود. خریداران کمتر حاضر بودند خودرویی بخرند که از اوایل دهه ۹۰ تقریباً بدون تغییر در بازار مانده بود، به‌خصوص که قیمت آن به‌راحتی به مرز شش رقم می‌رسید.

جنرال موتورز در سال ۲۰۰۶ نسخه آلفا از H1 را با موتوری قوی‌تر عرضه کرد، اما این کافی نبود تا شاسی‌بلند غول‌پیکر یاد شده را نجات دهد. تولید نسخه غیرنظامی H1 در همان سال پایان یافت درحالی‌که در طول عمر خود حدود ۱۲,۰۰۰ دستگاه فروخته شده بود. امروزه نمونه‌های این خودرو در میان کلکسیونرها تقاضای زیادی دارند و میانگین قیمت فروش هامر H1 بیش از ۷۰,۰۰۰ دلار است.

برند هامر پس از توقف تولید H1 چند سالی با افت تدریجی فروش دوام آورد. مشکلات مالی جنرال موتورز در سال ۲۰۰۹ باعث شد این شرکت تلاش کند هامر را به یک سازنده چینی به نام Sichuan Tengzhong Heavy Industrial Machinery بفروشد، اما پس از شکست این معامله، برند را به‌طور کامل تعطیل کرد. حدود یک دهه بعد، برند هامر بار دیگر به‌عنوان زیر برند جی ام سی بازگشت، اگرچه آخرین محصولاتش تفاوت بسیاری با H1 اصلی دارند. هامرهای مدرن همچنان بزرگ و با ابهت هستند، اما آخرین شاسی‌بلند و وانت جی ام سی هامر از موتورهای کاملاً برقی بهره می‌برند.

در سال ۲۰۱۵، وزارت دفاع آمریکا نیز اعلام کرد که هاموی نظامی جایگزین خواهد شد. جانشین آن، وسیله نقلیه تاکتیکی و سبک اوشکوش (JLTV) است که برای قابلیت اطمینان، دوام و تحرک بیشتر نسبت به هاموی طراحی شده است. شرکت اوشکوش همچنین امرپ M-ATV را می‌سازد؛ خودرویی که برای بقا در برابر انفجارهای بزرگ طراحی شده، چراکه این موضوع همیشه یکی از نقاط ضعف جدی هاموی بوده است.

به پیج اینستاگرامی «آخرین خودرو» بپیوندید
instagram.com/akharinkhodro.ir