پدال/ مینی کانتری‌من برقی سریع و بانمک است، اما برد محدود و شارژ کند، خریدش را احساسی می‌کند.

مینی کانتری‌من که ۱۶ سال پیش در میان موجی از تردیدها از راه رسید، از همان ابتدا بحث‌برانگیز بود؛ نخستین کراس‌اوور پنج‌در این برند و از نگاه برخی از طرف‌داران اصالت مینی، نشانه‌ای از این‌که این نام‌ قدیمی دارد از مسیر خودش دور می‌شود. خیلی‌ها تصور می‌کردند این مدل شکست می‌خورد و حتی بخشی از اعتبار برند را هم با خود می‌برد، اما چنین نشد. حالا سه نسل بعد، کانتری‌من هنوز زنده است و با پیشرانه احتراقی یا یک مجموعه تمام‌برقی به فروش می‌رسد.

به‌گزارش carscoops، همین پیشینه و شخصیت متفاوت بود که کنجکاوی را برای امتحان کردن نسخه پرچم‌دار تمام‌برقی یعنی SE ALL4 بیشتر کرد؛ مدلی که به‌دنبال تجربه آن، نویسنده این بررسی با اشتیاق پشت فرمانش نشست. در دورانی که بسیاری از کراس‌اوورها و شاسی‌بلندهای جدید هرچه بیشتر شبیه هم می‌شوند، کانتری‌من هنوز چیزی متفاوت ارائه می‌دهد؛ همان حال‌وهوای سرگرم‌کننده‌ای که مینی‌های قدیمی را حتی وقتی از نظر منطقی انتخاب درستی نبودند، دوست‌داشتنی می‌کرد. با این حال، هیچ‌کدام از این‌ها به این معنا نیست که کانتری‌من از زیر بار مصالحه‌ها شانه خالی می‌کند، چون برای این شخصیت متفاوت، از شما انتظار می‌رود چند فداکاری را هم بپذیرید.

در استرالیا چهار نسخه مختلف از کانتری‌من عرضه می‌شود. نسخه پایه با نام کانتری‌من C شناخته می‌شود و به یک موتور ۱.۵ لیتری چهارسیلندر توربوشارژ مجهز است و از ۵۶ هزار و ۷۰۰ دلار استرالیا، معادل ۳۹ هزار و ۷۰۰ دلار، قیمت دارد. خریدارانی که به‌دنبال رانندگی بدون آلایندگی هستند می‌توانند سراغ نسخه E بروند؛ یک خودروی برقی تک‌موتوره که قیمتش از ۷۵ هزار و ۵۲۶ دلار استرالیا، معادل ۵۲ هزار و ۹۰۰ دلار، آغاز می‌شود. گران‌ترین نسخه بعدی هم JCW کانتری‌من ALL4 است که با موتور ۲.۰ لیتری توربو عرضه می‌شود و ۷۸ هزار و ۶۵۲ دلار استرالیا، معادل ۵۵ هزار و ۱۰۰ دلار، قیمت دارد.

اما خودروی آزمایشی ما هیچ‌کدام از این دو نبود و به‌جایش وقت خود را با پرچم‌دار این خانواده، یعنی کانتری‌من SE ALL4 گذراندیم؛ یک مدل برقی دوموتوره که قیمتش از ۸۰ هزار و ۷۳۷ دلار استرالیا، معادل ۵۶ هزار و ۶۰۰ دلار، شروع می‌شود و در تیپ فِیورِد، مشابه نمونه حاضر، به ۸۳ هزار و ۸۶۲ دلار استرالیا، معادل ۶۰ هزار و ۶۰۰ دلار، می‌رسد. هرچند این خودرو کاملا در قامت یک نشان جان کوپر ورکس قرار نمی‌گیرد، اما همچنان عملکرد فراوانی در آستین دارد. پیشرانه آن از یک باتری ۶۴.۶ کیلووات‌ساعتی و دو موتور برقی تشکیل شده که در مجموع ۲۳۰ کیلووات، معادل ۳۰۸ اسب‌بخار، و ۴۹۴ نیوتن‌متر، معادل ۳۶۵ پوندفوت، گشتاور تولید می‌کنند. مینی می‌گوید همین ارقام برای رسیدن به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت در ۵.۶ ثانیه کافی است و در کنار آن، برد ادعایی ۴۳۲ کیلومتر را هم برای خودرو مطرح می‌کند.

فضای داخلی کانتری‌من، هرقدر هم که بودجه خریدار یا سگمنت مورد نظر متفاوت باشد، از آن کابین‌هایی نیست که بتوان به‌سادگی نادیده‌اش گرفت. مینی و دیگر مدل‌های فعلی‌اش برخلاف بسیاری از خودروسازان، گذشته طراحی داخلی خود را کنار نگذاشته‌اند؛ بلکه کابینی ساخته‌اند که نه‌فقط حس پریمیوم دارد، بلکه مهم‌تر از آن، نوعی نمایش و سرگرمی را هم وارد تجربه رانندگی می‌کند؛ چیزی که در خودروهای دیگر به‌سختی پیدا می‌شود. ستاره اصلی این نمایش، نمایشگر گرد اُاِل‌ای‌دی در مرکز داشبورد است؛ چیزی شبیه به مینی‌های قدیمی، با این تفاوت که حالا کاملا دیجیتال شده است. این صفحه‌نمایش وضوح بسیار خوبی دارد و رنگ‌ها را عالی بازتولید می‌کند، اما مهم‌تر از آن، نرم‌افزار تعاملی آن چنان خوشایند و لذت‌بخش است که کار با آن به‌سادگی لبخند به لب می‌آورد.

با جابه‌جایی میان حالت‌های رانندگی مختلف که مینی آن‌ها را «ایکسپرینس مود» می‌نامد، رنگ‌های نمایشگر هم تغییر می‌کنند و گرافیک‌های ویژه‌ای به نمایش درمی‌آیند. همه تنظیمات تهویه روی همین صفحه قرار گرفته‌اند، اما کار با آن‌ها در حین حرکت هم ساده است و میان‌برهایی برای تنظیم دما، صندلی‌های گرم‌شونده و فرمان گرم‌شونده دارد. پشتیبانی از اپل کارپلی بی‌سیم و اندروید اتو بی‌سیم هم وجود دارد، هرچند این دو فقط به‌شکل یک کادر بزرگ در مرکز صفحه نمایش داده می‌شوند.

شخصیت بازیگوش کابین از داشبورد هم فراتر می‌رود؛ جایی که پارچه آبی جالبی به‌همراه دریچه‌های عمودی هوا دیده می‌شود. شاید محبوب‌ترین بخش برای نویسنده این بررسی، کلیدهای لمسی زیر نمایشگر باشد؛ از جمله کلیدی برای روشن و خاموش کردن خودرو که حس و حال چرخاندن یک سوییچ قدیمی را تداعی می‌کند و در واقع بازتعبیری مدرن از کلیدهای مدل‌های نسل پیشین مینی است. از دیگر جزئیات جالب داخل کابین می‌توان به قطعه پارچه‌ای کشیده‌شده در بخش پایینی غربیلک فرمان، دستگیره‌های عمودی درها و یک محفظه کنجکاوی‌برانگیز پشت جا لیوانی‌ها اشاره کرد. پارچه‌های چندرنگ آبی و نارنجی روی پنل درها هم به این حال‌وهوای شاداب اضافه می‌کنند.

همان‌طور که اشاره شد، نمونه آزمایشی ما در تیپ فِیورِد بود و همین تیپ مجموعه‌ای از تجهیزات را همراه داشت؛ از سقف شیشه‌ای پانورامیک گرفته تا دوربین داخل کابین، صندلی راننده ماساژور و سیستم صوتی ۱۲ بلندگویی هارمن کاردون. یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌ها، نورپردازی محیطی است. برخلاف بیشتر خودروها که فقط از نوارهای ال‌ای‌دی استفاده می‌کنند، کانتری‌من از پروژکتورهای کوچک در پنل درها و پشت نمایشگر مرکزی دارد تا الگوهای مختلفی را به نمایش بگذارد و به حس مراسم‌گونه کابین بیفزاید.

در مجموع، راحتی کانتری‌من SE ALL4 خوب است و صندلی‌ها با وجود آن‌که کمی سفت هستند، پشتیبانی زیادی ارائه می‌دهند. با این حال، از آن‌جا که کانتری‌من در دسته شاسی‌بلندهای کوچک قرار می‌گیرد، عجیب نیست که فضای سر و پا در ردیف دوم برای سرنشینانی با قد بیش از ۱۸۳ سانتی‌متر محدود باشد؛ برای افراد کوتاه‌قدتر، اوضاع کاملا مناسب است. ظرفیت بار بخش عقب هم ۴۶۰ لیتر است.

ظاهر خودرو شاید آرام و بی‌ادعا به‌نظر برسد، اما زیر این چهره، قدرت قابل‌توجهی پنهان شده است. هرچند کانتری‌من SE ALL4 نشان جان کوپر ورکس را ندارد، از برخی مدل‌های دیگر مینی جان کوپر ورکس هم سریع‌تر است. ترکیب این قدرت با میزان قابل‌توجهی از تعادل و پختگی، این شاسی‌بلند را به خودرویی بسیار لذت‌بخش برای رانندگی تبدیل می‌کند، حتی با وجود آن‌که کاملا برقی است. مینی می‌گوید این مدل می‌تواند ظرف ۵.۶ ثانیه به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد، اما با تایمر جی‌پی‌اس دراگی، نویسنده بررسی نه‌تنها به‌راحتی این عدد را ثبت کرده، بلکه در چندین نوبت به ۵.۳ ثانیه نیز رسیده است. نکته شگفت‌انگیزتر این است که شتاب‌گیری آن آن‌قدر بی‌زحمت انجام می‌شود که الزاما به همان اندازه که است، سریع حس نمی‌شود؛ بنابراین سرنشینان لازم نیست نگران حال بد خوردن هر بار که راننده پدال گاز را تا ته فشار می‌دهد، باشند.

شتاب در حرکت اولیه تنها نقطه قوت نیست. در شتاب‌گیری در حال حرکت از ۶۰ تا ۱۲۰ کیلومتر بر ساعت، این خودرو در آزمون ما ۴.۷۹ ثانیه ثبت کرد؛ رقمی که تنها چند دهم ثانیه از بعضی هاچ‌بک‌های داغ کوچک‌تر و سبک‌تر عقب‌تر است. برای سبقت‌گیری، کانتری‌من برقی چیزی بیش از اندازه کافی نیرو در اختیار می‌گذارد. همان‌طور که از یک خودروی برقی انتظار می‌رود، این مدل به سامانه ترمز احیاکننده قابل تنظیم مجهز است، اما تغییرات مربوط به آن آن‌قدر در عمق منوهای نمایشگر پنهان شده‌اند که بعد از یک‌بار دست‌کاری، به‌سختی می‌توان به یاد آورد چگونه باید دوباره سراغ تنظیمات رفت. نقطه مثبت این است که راننده می‌تواند فقط با انتخاب حالت بی از طریق اهرم انتخاب دنده، وارد حالت رانندگی تک‌پداله شود.

من بیشتر هفته را در همین حالت تک‌پداله رانندگی کردم و میانگین مصرف ۱۷.۲ کیلووات‌ساعت در هر ۱۰۰ کیلومتر را به ثبت رساندم. با توجه به این‌که کانتری‌من از آیرودینامیک درخشان‌ترین شاسی‌بلند بازار نیست و با توجه به توان خروجی بالایی که در اختیار دارد، این عدد قابل قبول به‌نظر می‌رسد. با این حال، چون بسته باتری این خودرو از بسیاری از رقبایش کوچک‌تر است، مالکان در دنیای واقعی برای عبور از ۴۰۰ کیلومتر با یک شارژ هم به‌زحمت می‌افتند. اگر امکان شارژ در خانه را داشته باشید، این موضوع چندان فاجعه‌بار نیست؛ اما اگر چنین امکانی نداشته باشید، دست‌کم باید هر هفته به نزدیک‌ترین ایستگاه شارژ سر بزنید.

سرعت شارژ هم چنگی به دل نمی‌زند. کانتری‌من SE ALL4 تنها از شارژ سریع جریان مستقیم با توان پیک ۱۳۰ کیلووات پشتیبانی می‌کند و همین یعنی شارژ باتری از ۱۰ تا ۸۰ درصد، ۲۹ دقیقه زمان می‌برد. روی جاده‌های با آسفالت نامناسب، خودرو کمی بالا و پایین می‌شود و تعلیق آن اندکی خشک‌تر از چیزی است که ما ترجیح می‌دهیم، اما این موضوع برای شاسی‌بلندهای برقی چندان غیرعادی نیست. از سوی دیگر، تنظیمات تعلیق در کنار تایرهای پیرلی پی زیرو چسبندگی فوق‌العاده‌ای به مینی می‌دهد و رانندگی با آن در جاده‌های کوهستانی واقعا سرگرم‌کننده است.

این تجربه در حالت «گو کارت مود» حتی شدیدتر هم می‌شود؛ حالتی که اسپرت‌ترین حالت رانندگی میان گزینه‌های موجود است. در این حالت، پاسخ پدال گاز تیزتر می‌شود، فرمان اندکی سنگین‌تر به‌نظر می‌رسد، یک منظره صوتی با الهام از سفینه فضایی کابین را در بر می‌گیرد و نمایش زنده توان و گشتاور هم روی صفحه ظاهر می‌شود. در مجموع، روحیه سبک‌سرانه کانتری‌من است که باعث می‌شود در برابر رقبا متمایز بماند، حتی اگر از نظر فناوری به‌طور عینی از بعضی رقبای خود عقب‌تر باشد. از نظر ایمنی، همه چیزهایی را که انتظار دارید دارد؛ از ترمز اضطراری خودکار گرفته تا کروز کنترل تطبیقی با نگه‌داشتن خودرو در بین خطوط. همچنین به سامانه پارک خودکار مجهز است که به‌طرز شگفت‌آوری خوب کار می‌کند، به‌ویژه هنگام پارک دوبل کنار خیابان.

جمع‌بندی ساده است: نمی‌شود انکار کرد که مینی کانتری‌من SE ALL4 خودرویی سرگرم‌کننده است. با این حال، برد محدود و سرعت نه‌چندان بالای شارژ، موانع بزرگی هستند که خریداران بالقوه باید پیش از ثبت سفارش با آن‌ها کنار بیایند. درست مثل مینی‌های قدیمی، نسخه برقی کانتری‌من همچنان محصولی خاص و غیرجریان‌اصلی است و اگر فقط به‌دنبال کاربردی‌بودن باشید، انتخاب منطقی شما نخواهد بود. از نگاه نویسنده، کابین این خودرو ستاره اصلی ماجراست و قطعا می‌تواند به جذب نسل جوان‌تر کمک کند، چون فناوری‌ها و امکانات مدرن را با همان حس لمسی کلاسیکی در هم می‌آمیزد که متاسفانه در بیشتر خودروهای جدید دیگر خبری از آن نیست. اگر کانتری‌من را بخرید، این کار را با قلب‌تان انجام می‌دهید، نه با عقل‌تان.

به پیج اینستاگرامی «آخرین خودرو» بپیوندید
instagram.com/akharinkhodro.ir