پدال/ فورد با سرمایه‌گذاری بی‌سابقه ۳۰ میلیون دلاری روی مدل F-100، مفاهیم جدیدی از راحتی، طراحی مدرن و نوآوری‌های فنی را به بازار وانت‌ها تزریق کرد.

فورد در سال ۱۹۵۳ دلایل زیادی برای جشن گرفتن داشت؛ این کمپانی ۵۰ ساله شده بود و در کنار عرضه یکی از محبوب‌ترین تراکتورهای خود، از یک سری وانت سبک رونمایی کرد که جایگاه فورد را به‌عنوان برترین سازنده وانت در ایالات‌متحده تثبیت کرد. این سری جدید که F-100 نام داشت، حاصل چهار سال کار مداوم و ۳۰ میلیون دلار هزینه در بخش طراحی و تحقیق بود. نتیجه این سرمایه‌گذاری سنگین کاملاً در محصول نهایی دیده می‌شد؛ F-100 نه‌تنها طراحی فوق‌العاده زیبایی داشت، بلکه امکاناتی را برای اولین بار در این صنعت معرفی کرد که ازجمله آن‌ها می‌توان به گیربکس اتوماتیک سفارشی اشاره کرد. فورد این خط تولید را در ۱۳ مارس ۱۹۵۳ و برای جایگزینی سری محبوب F-1 راه‌اندازی کرد.

بارزترین تفاوت ظاهری میان سری قدیمی و جدید، طراحی بخش جلو بود که از چراغ‌های جلو با تریم کرومی و فرورفته متصل به یک جلوپنجره با دو خط افقی بهره می‌برد. در نسخه‌های شش سیلندر، یک ستاره Y شکل در مرکز جلوپنجره قرار داشت، درحالی‌که مدل‌های V8 نشان مشهور عدد 8 در میان حرف V را یدک می‌کشیدند. نسخه‌های دولوکس نیز با سه تیغه کرومی عمودی در دو طرف جلوپنجره تزیین شده بودند. همچنین F-100 اولین وانتی بود که نام فورد با حروف بزرگ و زاویه‌دار روی درب پشتی آن حک شد زیرا تا پیش از آن، تمامی وانت‌های فورد از لوگوی نوشتاری و پیوسته قدیمی استفاده می‌کردند.

کابین پیشرفته با تمرکز ویژه بر راحتی راننده
اتاق جدید این سری که «کابین راننده محور» نامیده می‌شد، از طراحی کاملاً نوینی بهره می‌برد که عایق‌بندی بهتر، شیشه جلوی بزرگ‌تر و صندلی‌های عریض‌تری را ارائه می‌کرد. این صندلی‌ها روی ضربه‌گیرهای مخصوصی سوار شده بودند که تکان‌های جاده را به خود جذب می‌کردند و مانع از حرکت رفت‌وبرگشتی شدید راننده در ناهمواری‌ها می‌شدند. با وجود اینکه طراحی ظاهری متمایز اولین عامل جذابیت این مدل بود، اما شهرت واقعی این وانت بر پایهٔ توان فنی آن شکل گرفت. پیشرانه استاندارد این خودرو یک نمونه ۳٫۵ لیتری شش سیلندر خطی بود که توان تحسین‌برانگیز ۱۰۱ اسب بخار را در ۳,۵۰۰ دور بر دقیقه تولید می‌کرد. خریداران همچنین می‌توانستند پیشرانه مشهور ۳٫۹ لیتری V8 را انتخاب کنند که ۵ اسب بخار قدرت بیشتری نسبت به نسخه شش سیلندر خطی در اختیار راننده می‌گذاشت.

این قدرت تولیدی در حالت استاندارد از طریق یک گیربکس سه سرعته دستی به چرخ‌ها منتقل می‌شد. تولید مدل F-100 تا سال ۱۹۸۳ ادامه یافت و در طول این دوران، نوآوری‌های نمادین فورد نظیر سیستم تعلیق جلوی مستقل طولی را معرفی کرد که به چرخ‌های جلو اجازه می‌داد به‌صورت مستقل حرکت کنند و سواری نرمی را رقم بزنند. نسخه‌های بسیار متنوعی از F-100 تا سال ۱۹۸۳ به تولید رسید تا اینکه درنهایت این مدل جای خود و تمام محبوبیتش را به برادر بزرگ‌ترش یعنی F-150 واگذار کرد.

به پیج اینستاگرامی «آخرین خودرو» بپیوندید
instagram.com/akharinkhodro.ir