پدال/ دِنزا بائو ۵ با شاسی مستقل، توان فنی بالا و سامانه‌ی پلاگین هیبرید، فراتر از ظاهرش برای رقابت با آفرودرهای سنتی آمده است.

دِنزا بائو ۵ در نگاه اول شاید ترکیبی از لندکروزر, جی‌کلاس, دیفندر و گرنادیِر به‌نظر برسد، اما زیر این ظاهر آشنا، یک شاسی‌بلند آفرود با ادعاهای کاملا جدی پنهان شده است. همان‌طور که رقیب بزرگ BYD یعنی چری با محصولی که در بریتانیا به‌خاطر لقب «رنج روورِ تمو» و با نام جیکو ۷ حسابی دیده شده، رشد کرده، نگاه بدبینانه به بائو ۵ هم وسوسه‌انگیز است. با این حال، بائو ۵ فقط یک کپی ظاهری نیست و برای پشتیبانی از این ژست خشن، زیرساختی واقعی و توانایی‌هایی فراتر از انتظار دارد.

این خودرو که پیش‌تر با نام فانگچن‌بائو لئوپارد ۵ در بازار داخلی چین شناخته می‌شد و قبلا هم با نام دِنزا بی ۵ برای اروپا برنامه‌ریزی شده بود، در نهایت به دلایل قانونی نمی‌تواند با همان نام اروپایی عرضه شود. بائو ۵ بر پایه‌ی پلتفرم دی‌ام‌او یا دوئل مود آفرود ساخته شده و به‌طور اختصاصی برای آفرودرهای پلاگین‌هیبریدی طراحی شده است. BYD در این ساختار از بسته‌ی باتری با شیمی ال‌اف‌پی و آرایش بلید درون شاسی جداگانه استفاده کرده و در این نمونه، ظرفیت کل و قابل‌استفاده‌ی باتری به ۳۱٫۸ کیلووات‌ساعت می‌رسد.

پیشرانه‌ی اصلی بائو ۵ یک موتور بنزینی ۱٫۵ لیتری توربوشارژ است که به‌صورت طولی درون شاسی نصب شده و در اوج، ۱۴۸ اسب‌بخار قدرت تولید می‌کند. این موتور با یک موتور الکتریکی ۲۶۸ اسب‌بخاری روی محور جلو و یک موتور الکتریکی ۳۸۲ اسب‌بخاری در محور عقب همراه شده تا خروجی سامانه به ۵۳۷ اسب‌بخار و گشتاور به ۵۶۱ پوندفوت برسد. چنین ترکیبی بائو ۵ را از بسیاری از آفرودرهای سنتی متمایز می‌کند، چون هم توان لحظه‌ای بالایی دارد و هم به لطف دو موتور برقی، تقسیم نیرو را با انعطاف بیشتری انجام می‌دهد.

ساختار فنی خودرو هم دقیقا در خدمت همین هدف قرار گرفته است. بائو ۵ از محورهای جناغی دوبل در جلو و عقب دارد و در نسخه‌ی پایه با فنرهای مارپیچ فولادی عرضه می‌شود. در این حالت، فاصله‌ی خودرو از سطح زمین به ۲۲۰ میلی‌متر می‌رسد. نسخه‌ی بالاتر با تریم اولتیمِیت سامانه‌ی تعلیق فعال هیدرولیکی دی‌سِس-پی را اضافه می‌کند؛ سیستمی که امکان تنظیم ارتفاع تا ۱۴۰ میلی‌متر را فراهم می‌سازد، شامل ۹۰ میلی‌متر افزایش و ۵۰ میلی‌متر کاهش ارتفاع، و در کنار آن میرایی تطبیقی، خودترازسازی و حتی کنترل مستقل چرخ‌ها در آفرودهای بسیار شدید را هم به همراه دارد.

توانایی‌های عملی این شاسی‌بلند به همین‌جا ختم نمی‌شود. بائو ۵ قفل دیفرانسیل جلو و عقب دارد، از چرخش تانکی پشتیبانی می‌کند و در نسخه‌ی مجهز به تعلیق فعال، فاصله‌ی کف تا زمین می‌تواند به ۳۱۰ میلی‌متر هم برسد. زاویه‌ی ورود خودرو نیز ۳۹ درجه اعلام شده که برای عبور از موانع جدی عددی چشمگیر به حساب می‌آید. در کنار این‌ها، ظرفیت یدک‌کشی آن به ۲٫۵ تن می‌رسد و برد تمام‌برقی‌اش ۹۰ کیلومتر است؛ عددی که برای یک آفرودر بزرگ پلاگین‌هیبریدی، استفاده‌ی روزمره را هم قابل‌اتکاتر می‌کند.

وزن بائو ۵ بسته به سطح تجهیزات، یا کمی کمتر از ۳ تن است یا کمی بیشتر از آن؛ عددی که حتی از بسیاری از رقبای مستقیمش هم بالاتر می‌رود، هرچند هیچ‌کدام از آن‌ها تا این اندازه الکتریکی نشده‌اند. همین تناقض میان وزن زیاد و سطح بالای برقی‌سازی، بائو ۵ را به محصولی متفاوت در میان شاسی‌بلندهای آفرود بدل می‌کند؛ خودرویی که از یک‌سو یادآور نام‌های اسطوره‌ای دنیای بیراهه‌نوردی است و از سوی دیگر، با معماری فنی اختصاصی BYD نشان می‌دهد قرار نیست صرفا یک تقلید پرزرق‌وبرق از رقبای سنتی باشد.

به پیج اینستاگرامی «آخرین خودرو» بپیوندید
instagram.com/akharinkhodro.ir