پدال/ تانگو، یکی از عجیب‌ترین خودروهای تاریخ است که با عرض ۹۹۰ میلی‌متر معادل نصف یک هاچ‌بک کوچک، از چهار موتور برقی با مجموع قدرت ۸۰۰ اسب بخار بهره می‌برد.

در دنیای امروز، دیدن خودروهای الکتریکی با قدرت‌های ماورایی عادی شده است اما بیست سال پیش، خودرویی با ابعاد کوچک و عجیب، وعدهٔ چنین قدرت‌هایی را داده بود. «کامیوتر کارز تانگو» با ابعادی در حدود یک چرخ خرید فروشگاهی، خودرویی بسیار عجیب برای ترددهای شهری بود که هرگز از مرحله نمونه‌های اولیه فراتر نرفت. این خودرو که محصول یک استارتاپ کوچک بود، به دلیل قدرت خروجی حیرت‌انگیز خود شهرت یافت. در ادامه نگاهی می‌اندازیم به این موشک جیبی بی‌نظیر که شاید خیلی جلوتر از زمان خود بود.

نصف عرض خودرو با قدرتی فراتر از ۸۰۰ اسب بخار
نخستین چیزی که در مواجهه با تانگو توجه هرکسی را جلب می‌کند، فرم بدنه بسیار غیرمعمول آن است. تانگو با عرضی در حدود نصف یک خودروی کامپکت معمولی، کابینی بسیار باریک دارد که دو سرنشین را به‌صورت پشت سرهم در خود جای می‌دهد به‌طوری‌که سرنشین دوم دقیقاً پشت سر راننده می‌نشیند. به لطف این عرض بسیار کم، در برخی قوانین ترافیکی دنیا این خودرو می‌تواند مانند موتورسیکلت‌ها به‌موازات خودروهای دیگر در یک لاین حرکت کند. همچنین تانگو قابلیت پارک به‌صورت عرضی را دارد و تنها یک‌چهارم یک جای پارک استاندارد را اشغال می‌کند. فارغ از این چیدمان و ظاهر عجیب، شاید تانگو در نگاه اول شبیه به دیگر مینی‌کارهای چند دهه اخیر به نظر برسد؛ اما با نگاهی به بخش فنی، متوجه تفاوت‌های بنیادین آن با رقبا می‌شوید.

در این خودرو به‌جای استفاده از یک پیشرانهٔ درون‌سوز کوچک (که معمولاً در میکروکارها از پیشرانه موتورسیکلت قرض گرفته می‌شود)، از چهار موتور برقی استفاده شده که هرکدام یکی از چرخ‌ها را به حرکت درمی‌آورند. خروجی کلی این سیستم رقم باورنکردنی ۸۰۵ اسب بخار است؛ قدرتی که حتی با استانداردهای خودروهای برقی امروز هم چشمگیر است. طبق ادعای سازنده، تانگو می‌توانست تنها در زمان کمی بیش از ۳ ثانیه از سکون به سرعت ۹۶ کیلومتر بر ساعت برسد و به حداکثر سرعت حدود ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت دست یابد. البته دلایل زیادی برای شک کردن به این ارقام وجود دارد زیرا راندن خودرویی با این ابعاد و چنین قدرتی عملاً غیرقابل‌کنترل به نظر می‌رسید.

تاریخچه توسعه و سرنوشت تانگو
داستان تانگو از اوایل دهه ۱۹۸۰ آغاز شد یعنی زمانی که ریک وودبوری برای اولین بار ایده ساخت چنین خودروی متفاوتی را در سر می‌پروراند. وی وقتی دقت کرد که بیشتر آمریکایی‌ها به‌تنهایی با خودروی خود به محل کار رفت‌وآمد می‌کنند، به این نتیجه رسیده که بازار خوبی برای خودروهای کوچک تک‌سرنشین شهری وجود دارد. نزدیک به دو دهه بعد، در سال ۱۹۹۸، وودبوری و پسرش برایان شرکت خودروهای برقی «کامیوتر کارز» را تأسیس کردند تا این ایده را به یک خودروی واقعی تبدیل کنند. تانگو در سال ۲۰۰۵ با حمایت یک چهره سرشناس رونمایی شد و جورج کلونی، بازیگر مشهور هالیوود، نخستین نسخه تولیدی آن را تحویل گرفت.

پس از رونمایی و تلاش شرکت برای ایجاد هیجان در بازار، زمان تولید فرارسید اما این استارتاپ کوچک نتوانست به اهداف خود دست یابد. ایده اولیه شرکت تولید حدود ۱۰۰ دستگاه تانگو در سال بود اما با آغاز مشکلات مالی، این برنامه خیلی زود از مسیر خود خارج شد. در طول سه سال نخست، درمجموع تنها حدود ۱۰ دستگاه خودرو ساخته شد. اگرچه اطلاعات دقیقی از سرنوشت نهایی این شرکت در دست نیست اما با توجه به اینکه در طول یک دهه و نیم گذشته هیچ پروژه دیگری از سوی کامیوتر کارز معرفی نشده، می‌توان حدس زد که این شرکت منحل شده است. تانگو نیز همچنان به‌عنوان فصلی عجیب در تاریخ خودرو فراموش شد.

به پیج اینستاگرامی «آخرین خودرو» بپیوندید
instagram.com/akharinkhodro.ir