پدال/ این پونتیاک خاص که فقط در سال ۱۹۸۶ تولید شد، با تغییرات آیرودینامیکی جذابی مثل شیشه عقب خاصر، داستان جذابی در تاریخ مسابقات دارد.

ریچارد پتی یکی از اسطوره‌های بی‌چون‌وچرای دنیای اتومبیلرانی است اما نفوذ و تأثیرگذاری او فقط به پیست مسابقه محدود نمی‌شد اما داستان این پونتیاک گرند پری ۲+۲ و ارتباطش با پتی چیست؟ پونتیاک گرند پری ۲+۲ مدل ۱۹۸۶ یادگاری ناب از روزگاری متفاوت در اتومبیلرانی آمریکاست. انگیزه اصلی ساخت این ماشین، نیاز مبرم به بهبود آیرودینامیک در پیست‌های سریع نسکار بود. مهندسان پونتیاک سخت به دنبال راهی بودند تا پلتفرم G بادی خود را طوری تغییر دهند که هوا را با بیشترین راندمان ممکن بشکافد و حریف فورد تاندربرد شود. تغییری که روی این خودرو اعمال شد، صرفاً یک پکیج ظاهری ساده نبود؛ یک جراحی عمیق مهندسی بود که فرم کلی بدنه را کاملاً دگرگون کرد.

ریچارد پتی که در دهه ۸۰ میلادی تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۹۲ پشت فرمان خودروهای پونتیاک می‌نشست، مهندسان شرکت را وادار کرد خودرویی آیرودینامیک‌تر بسازند و گرند پری ۲+۲ نتیجه مستقیم همین پیگیری‌ها بود. این ماشین با آن شیشه عقب کشیده و دماغهٔ شیب‌داری که جایگزین جلوپنجره عمودی و قدیمی شده بود، ظاهری کاملاً تهاجمی پیدا کرد. چشمگیرترین المان بدنه، شیشه عظیم و منحنی پشتی است که روی صندوق عقب خیمه زده و ابهتی پهلوانانه به خودرو داده است. ازآنجاکه گرند پری ۲+۲ یک خودروی همولوگیشن بود، قرار نبود در تیراژ بالا تولید شود یا به قواعد دست‌وپاگیر خودروهای شهری و معمولی تن بدهد. این مدل تنها یک مأموریت داشت که قانونی کردن قطعات آیرودینامیک برای حضور در مسابقات نسکار بود.

ازآنجایی‌که تغییرات بدنه بسیار گسترده بود، ابتدا بدنه خودروها به شکل کوپه‌های معمولی گرند پری در کارخانه کانادا مونتاژ می‌شد و سپس برای نصب قطعات خاص به کارگاهی تخصصی در ایالات‌متحده فرستاده می‌شد. در آنجا، شیشه عقب غول‌پیکر با پنل‌های فایبرگلاس، دماغه آیرودینامیک و باله روی صندوق نصب می‌شد تا این کروزر معمولی خیابانی به یک نسخه مسابقه‌ای تبدیل شود. گرند پری ۲+۲ فقط در سال ۱۹۸۶ و با بودجه‌ای محدود تولید شد؛ طراحانش حتی یک ثانیه هم به ارگونومی فکر نکرده بودند و پسوند ۲+۲ هم صرفاً به این دلیل انتخاب شد که عنوانی دهان‌پرکن‌تر روی این پونتیاک مسابقه‌ای بگذارند.

گرند پری ۲+۲ مدل ۱۹۸۶ خودرویی کلکسیونی و فوق‌العاده کمیاب است که تنها در ۱,۲۲۵ دستگاه تولید شد. زیر کاپوت یک موتور ۵ لیتری V8 شورلت قرار گرفته بود که در آن روزگارِ دلگیر قوانین آلایندگی، تنها ۱۶۵ اسب بخار قدرت تحویل می‌داد. این موتور به یک گیربکس چهار سرعته اتوماتیک متصل شده بود تا با استانداردهای اواسط دهه هشتاد همخوانی داشته باشد. با وجود ظاهر به‌شدت آیرودینامیک، گرند پری ۲+۲ در عمل شتاب چشمگیری نداشت. تست‌های مجلات آن زمان نشان داد که تمرکز طراحان بیشتر روی پایداری در مسیرهای طولانی مسابقه بوده تا شتاب سرعت و ثبت شتاب صفرتاصد ۱۰.۲ ثانیه و طی کردن مسافت ۴۰۰ متر در ۱۷.۹ ثانیه گویای همین موضوع است.

بااین‌حال، برای ماشین‌بازها این مدل پکیجی کاملاً متمایز از یک گرند پری معمولی بود. درون کابین به‌جای چراغ‌های هشدار ساده، مجموعه کامل و جذابی از آمپرها خودنمایی می‌کرد که حس یک ماشین مسابقه‌ای واقعی را زنده نگه می‌داشت. ارزش واقعی این مدل نه در قیمت ۱۸ هزار دلاری که حدود دو هزار دلار از شورلت مونت‌کارلو گران‌تر بود، بلکه در اصالت، تولید محدود و قطعات انحصاری آیرودینامیکی‌ خلاصه می‌شد. تمامی نسخه‌های ۲+۲ با رنگ بدنه نقره‌ای از کارخانه بیرون آمدند تا خطوط بدنه فایبرگلاس و ظاهر منحصربه‌فردشان بیشتر به چشم بیاید. این یک خودروی سفارشی فابریک بود که بوی ناب مسابقات نسکار را می‌داد.

به پیج اینستاگرامی «آخرین خودرو» بپیوندید
instagram.com/akharinkhodro.ir