پدال/ هاینکل کابینه یا تروجان، میکروکاری حبابی بود که شباهت زیادی به ب‌ام‌و ایزتا داشت و با پیشرانه تک سیلندر در آلمان و انگلستان تولید می‌شد.

در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم، نیاز شدید مردم اروپا به وسایل نقلیه ارزان‌قیمتی که حفاظت بهتری در برابر شرایط جوی نسبت به موتورسیکلت‌ها ارائه دهند، موجب پیدایش کلاس میکروکارها یا خودروهای بسیار کوچک شد. این خودروهای نقلی تا اواخر دهه ۱۹۵۰ محبوبیت بالایی داشتند اما با ورود خودروهای شهری کاربردی‌تری نظیر مینی و فیات ۵۰۰، به‌تدریج جایگاه خود را در بازار از دست دادند. بخش عمده‌ای از میکروکارها در آلمان و انگلستان ساخته می‌شدند؛ جایی که برخی سازندگان سابق هواپیماهای نظامی که پس از جنگ دیگر مجاز به ساخت هواپیما نبودند، سراغ تولید خودرو رفتند. شرکت‌هایی نظیر مسراشمیت و هاینکل ازجمله این مجموعه‌ها بودند.

مسراشمیت با معرفی مدل‌های افسانه‌ای KR175 و KR200 که دارای سقف‌های حباب مانند شبیه به کابین هواپیمای جنگنده بودند، سگمنت خودروهای حبابی را بنیان‌گذاری کرد. بااین‌حال، برخی دیگر از میکروکارها بدون داشتن سقف خلبانی، فرم بدنه گرد و حباب مانندی داشتند. ایزو ایزتا که بعداً تحت لیسانس توسط ب‌ام‌و تولید شد و هاینکل کابینه از شاخص‌ترین نمونه‌های این سبک طراحی به شمار می‌رفتند. دراین‌بین، ایزتا زودتر روانهٔ بازار شد.

شرکت ایتالیایی ایزو این خودروی کوچک را در سال ۱۹۵۳ معرفی کرد و سپس ب‌ام‌و از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۲ نسخه اختصاصی خود را تحت لیسانس تولید کرد. سه سال پس از آغاز تولید ایزتا، شرکت آلمانی هاینکل مدل کابینه را به نمایش گذاشت که شباهت بسیار زیادی به رقیب ایتالیایی خود داشت. با اینکه تولید این خودرو در آلمان طی سال ۱۹۵۸ متوقف شد، اما خط تولید آن تحت لیسانس در کشورهای دیگر به کار خود ادامه داد و شرکت مهندسی دندالک در ایرلند، شرکت تروجان در بریتانیا از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۶ و شرکت لوس سدروس در آرژانتین تا سال ۱۹۶۵ به تولید آن مشغول بودند.

هاینکل مدل کابینه را در دو نسخه سه‌چرخ و چهارچرخ به تولید رساند که همگی از پیشرانه‌های تک سیلندر چهارزمانه برگرفته از موتورسیکلت استفاده می‌کردند. حجم این موتورها بین ۱۷۴ تا ۲۰۴ سی‌سی متغیر بود و قدرتی بین ۹ تا ۱۰ اسب بخار ارائه می‌دادند. هاینکل بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ نزدیک به ۶ هزار دستگاه از این خودرو را در آلمان فروخت، اما بیش از ۱۲ هزار دستگاه دیگر تحت لیسانس در سایر کشورها ساخته شد. نمونه سبزرنگی که در تصویر می‌بینید، یکی از ۶,۱۷۹ دستگاهی است که توسط شرکت تروجان در بریتانیا تولید شده و حالا منتظر مالکی جدید است.

درحالی‌که نسخه‌های ساخت تروجان معمولاً در بازار بریتانیا معامله می‌شوند، این نمونه که مدل ۱۹۶۲ است، به نحوی به ایالات‌متحده راه پیدا کرده و قرار است در حراجی مکام در دالاس به فروش برسد. این خودروی سه‌چرخ برخلاف بسیاری از هم‌دوره‌های خود، به لطف بازسازی‌های اخیر در وضعیت بسیار مطلوبی قرار دارد. بدنه خودرو با رنگی کاملاً هماهنگ با دوره زمانی خود پوشانده شده و داخل کابین نیز با پارچه‌های طرح‌دار چهارخانه روی صندلی یک‌تکه جلو تزیین شده است.

این خودرو از موتور تک سیلندر ۱۹۸ سی‌سی هاینکل بهره می‌برد که ۱۰ اسب بخار قدرت دارد و توان تولیدی خود را از طریق یک گیربکس چهار سرعته دستی به تک‌چرخ عقب منتقل می‌کند. اگرچه مدل‌های تروجان امروزه خودروهای چندان گران‌قیمتی محسوب نمی‌شوند اما نمونه‌های سالم آن‌ها معمولاً با قیمتی فراتر از ۲۰ دلار هزار معامله می‌شوند؛ حتی گران‌ترین نمونه تروجان در سال ۲۰۱۳ به قیمتی نزدیک به ۵۵ هزار دلار به فروش رسیده است.

به پیج اینستاگرامی «آخرین خودرو» بپیوندید
instagram.com/akharinkhodro.ir