پدال/ هرچند در دهه ۸۰ میلادی فناوری توربوشارژر تازه در صنعت خودروسازی در حال رونق گرفتن بود اما شاهکارهایی ماندگار و قدرتمند را راهی خیابان‌ها کرد.

در دهه ۸۰ میلادی، استفاده از سیستم‌های توربوشارژر به دلیل قوانین سخت‌گیرانه آلایندگی و تقاضا برای کاهش مصرف سوخت، به راهکاری فراگیر در مهندسی خودرو تبدیل شد. اگرچه برخی خودروسازان از این فناوری برای استخراج قدرت بیشتر از موتورهای کم‌حجم استفاده می‌کردند اما برخی دیگر تمام مرزها را کنار زدند و هیولاهای پرقدرتی خلق کردند. فناوری توربوشارژر نخستین بار در اوایل دهه ۱۹۶۰ وارد خودروهای تولیدی شد اما طی یک دهه بعد بیشتر در دنیای مسابقات استفاده می‌شد تا خودروهای شهری تا اینکه با سخت‌تر شدن قوانین آلایندگی در دهه ۱۹۸۰، شرایط تغییر کرد و پای توربوها به هایپرکارها و خودروهای اسپرتی باز شد که مرز میان خودروهای شهری و مسابقه‌ای را کم‌رنگ کردند.

رنو ۵ توربو

رنو ۵ که در سال ۱۹۷۲ معرفی شد، یک خودروی اقتصادی موفق اما معمولی بود که در ابتدا هیچ ربطی به دنیای خودروهای پرقدرت نداشت. بااین‌حال، رنو در سال ۱۹۸۰ تصمیم گرفت یک نسخه ویژه برای مسابقات رالی بسازد و هم‌زمان نسخه خیابانی و قانونی آن را هم با نام ۵ توربو معرفی کرد. اگرچه این مدل بر پایه همان هاچ‌بک سه در توسعه یافته بود اما شاسی اختصاصی و بدنه‌ای عریض و خشن داشت. جذاب‌تر اینکه برخلاف نسخه استاندارد که خودرویی دیفرانسیل جلو بود، نسخه توربو به مدلی موتور وسط با انتقال قدرت محرک عقب تبدیل شد. قلب تپنده این هاچ‌بک یک موتور ۱.۴ لیتری چهار سیلندر بود که به سیستم تزریق سوخت بوش و توربوشارژر گرت T3 مجهز شده بود. درحالی‌که مدل معمولی بین ۴۳ تا ۶۳ اسب بخار قدرت داشت، این موتور پرقدرت ۱۶۰ اسب بخار تولید می‌کرد و رنو ۵ توربو را به یکی از برترین هاچ‌بک‌های تاریخ تبدیل ساخت.

لانچیا دلتا S4 استراداله

لانچیا در دهه ۱۹۸۰ یکی از بزرگ‌ترین نام‌ها در مسابقات رالی جهان بود و در سال ۱۹۸۳ با مدل دیفرانسیل عقب 037 به مقام قهرمانی رسید اما با ظهور خودروهای چهارچرخ محرک به پیشتازی آئودی، لانچیا با همکاری متخصصان آبارث خودروی جدیدی طراحی کرد. این مدل که در سال ۱۹۸۵ با نام دلتا S4 استراداله معرفی شد، هیولای گروه B بود که تنها در ظاهری شباهت اندکی با دلتای استاندارد داشت. نسخه خیابانی این خودرو که برای دریافت مجوز حضور در مسابقات با نام استراداله تولید شد، به سامانه چهارچرخ محرک و پیشرانه وسط چهار سیلندر مجهز بود؛ موتوری که علاوه بر توربوشارژر، به سوپرشارژر نیز مجهز شده بود. این پیشرانه توئین شارژ در نسخه خیابانی به ۲۵۰ اسب بخار قدرت محدود شده بود اما در نسخه مسابقه‌ای حدود ۴۰۰ اسب بخار تولید می‌کرد و در حالت بدون محدودیت حتی توانایی رسیدن به ۱۰۰۰ اسب بخار را هم داشت.

فراری F40

هرچند فراری تا چندین دهه به ساخت بهترین پیشرانه‌های تنفس طبیعی جهان ادامه داد اما در اوایل دهه ۱۹۸۰ این شرکت استفاده از توربوشارژر را در خودروهای مسابقه‌ای و جاده‌ای آغاز کرد و در اواخر این دهه، با بهره گیری از این فناوری، سوپرکار افسانه‌ای F40 را به‌عنوان جانشین مدل 288 GTO به جهان معرفی کرد. این ابرخودرو از یک موتور V8 توئین توربو بهره می‌برد که در نسخه اروپایی ۴۷۸ اسب بخار و در نسخه مخصوص آمریکا ۴۸۴ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد. طراحی بدنه F40 به‌گونه‌ای بود که احساس یک خودروی مسابقه‌ای تمام‌عیار را القا می‌کرد؛ خودرویی که همه‌چیز در آن برای ارائه هیجان رانندگی طراحی شده بود، نه راحتی و تجملات. این هایپرکار چنان محبوب شد که فراری با وجود برنامه‌ریزی اولیه برای ساخت ۴۰۰ دستگاه، درنهایت ۱,۳۱۱ دستگاه از آن به تولید رساند.

بیوک GNX

درحالی‌که بسیاری از علاقه‌مندان، یک ماسل‌کار واقعی را بدون موتور هشت سیلندر تصور نمی‌کنند، بیوک در دهه ۸۰ با مدل افسانه‌ای گرند نشنال این دیدگاه را تغییر داد. این خودرو اولین بار در سال ۱۹۸۲ به مناسبت قهرمانی در مسابقات نسکار معرفی شد اما افسانۀ واقعی در آخرین سال تولید گرند نشنال (۱۹۸۷) رقم خورد یعنی زمانی که بیوک نسخه ویژه‌ای به نام GNX را به بازار فرستاد که به یکی از نمادین‌ترین ماسل‌کارهای تاریخ تبدیل شد. بیوک GNX به یک پیشرانه ۳.۸ لیتری V6 توربو با قدرت ۲۷۶ اسب بخار مجهز شده بود. اگرچه این عدد روی کاغذ خیلی بزرگ به نظر نمی‌رسید اما GNX توانایی شکست دادن سوپراسپرت‌های بسیار قوی‌تری را داشت و در مسیر ۴۰۰ متر یکی از سریع‌ترین خودروهای دهه ۱۹۸۰ بود. از این شاهکار آمریکایی تنها ۵۴۷ دستگاه تولید شد.

پورشه ۹۵۹

در اوایل دهه ۱۹۸۰ پورشه پروژه‌ای را برای ساخت پیشرفته‌ترین خودروی اسپرت جهان آغاز کرد که حاصل آن معرفی ۹۵۹ در سال ۱۹۸۶ بود. این ابرخودرو پیشگام نه‌تنها مرزهای طراحی و آیرودینامیک را جابه‌جا کرد بلکه استفاده از فناوری‌های پیچیده توربو را به مرحله جدیدی ارتقاء داد. قلب تپنده این آلمانی افسانه‌ای، یک پیشرانه ۲.۸ لیتری شش سیلندر تخت بود که به دو توربوشارژر متوالی مجهز شده بود. این سیستم با حذف تأخیر توربو، قدرتی معادل ۴۵۰ اسب بخار تولید می‌کرد و در کنار سامانه چهارچرخ محرک پیشرفته، شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتر بر ساعت ۳.۶ ثانیه‌ای و حداکثر سرعت ۳۱۷ کیلومتر بر ساعت را برای آن به ارمغان می‌آورد؛ ارقامی که ۹۵۹ را به سریع‌ترین خودروی تولیدی زمان خود تبدیل کردند. نکته شگفت‌انگیز اینکه پورشه ۹۵۹ این عملکرد خیره‌کننده را با وجود امکانات رفاهی کامل و سواری فوق‌العاده نرم ارائه می‌کرد، ویژگی‌هایی که تا پیش از آن در هیچ خودروی سوپراسپرتی دیده نشده بود.

به پیج اینستاگرامی «آخرین خودرو» بپیوندید
instagram.com/akharinkhodro.ir