آخرین خودرو/ داستان SL از سال ۱۹۵۲ آغاز می‌شود؛ زمانی که اروپا هنوز زخم‌های جنگ جهانی دوم را بر تن داشت. در کارخانه‌های مرسدس‌ بنز، گروهی از مهندسان به رهبری رودولف اولن‌ هاوت تصمیم گرفتند خودرویی بسازند که دوباره نام آلمان را در پیست‌های مسابقه زنده کند. نتیجه یک شاسی لوله‌ای فوق‌ سبک بود که وزنش تنها حدود ۵۰ کیلوگرم بود. روی این شاسی موتور ۳ لیتری ۶ سیلندر خطی مدل ۳۰۰ را قرار دادند و نامش را «۳۰۰ سوپر لایت» گذاشتند. سال‌ها بعد اسناد آرشیو مرسدس تأیید کرد که حروف SL مخفف Super Leicht به معنای فوق‌ سبک است.

به گزارش آخرین خودرو، از همان لحظه، مسیر طولانی و پرماجرای این رودستر آغاز شد. مسیری که از درهای بال‌ مانند گالوینگ شروع شد، از سقف مقعر پاگودا گذشت، هجده سال روی خط تولید ماند و سرانجام به نسل‌های مدرن و قدرتمند امروز رسید. در ادامه هر نسل را با جزئیات کامل بررسی می‌کنیم.

نسل اول: ۳۰۰ SL گالوینگ و رودستر (W198)

خودروی مسابقه‌ای با کد W194 در سال ۱۹۵۲ وارد میدان شد و تقریباً بلافاصله تاریخ‌ساز گردید. در میله‌میلیا مقام‌های دوم و چهارم را به دست آورد، در برن سه‌گانه کرد، در لمان ۲۴ ساعته دو نفره برنده شد و در کاررا پانامریکانا مکزیک هم با اقتدار پیروز شد. چیزی که بیش از همه چشم‌ها را خیره می‌کرد، درهای عجیب خودرو بود که به سمت بالا باز می‌شدند. مردم خیلی زود به آن لقب «گالوینگ» دادند؛ بال مرغ دریایی. دلیل فنی این طراحی ساده اما هوشمندانه بود: شاسی لوله‌ای آن‌قدر بلند و مرتفع ساخته شده بود که امکان نصب درب معمولی از کنار وجود نداشت. مهندسان مجبور شدند درها را از سقف آویزان کنند و این اجبار فنی به یکی از زیباترین جزئیات طراحی تاریخ خودرو تبدیل شد.

مکس هافمن، واردکننده تیزهوش مرسدس در آمریکا، خیلی زود متوجه شد که این خودرو چقدر توجه آمریکایی‌ها را جلب کرده است. او پیشنهاد ساخت نسخه خیابانی را داد و مدیران مرسدس پذیرفتند. فوریه ۱۹۵۴ در نمایشگاه بین‌المللی نیویورک، ۳۰۰ SL گالوینگ با کد شاسی W198 رونمایی شد. این خودرو موتور ۳ لیتری ۶ سیلندر خطی با سیستم تزریق مستقیم سوخت داشت؛ فناوری‌ای که در آن زمان بسیار پیشرفته بود. قدرت موتور به حدود ۲۱۵ اسب بخار می‌رسید و سرعت نهایی آن از ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت فراتر می‌رفت. در زمان خود سریع‌ترین خودروی تولیدی جهان محسوب می‌شد.

تولید گالوینگ از اکتبر ۱۹۵۴ تا می ۱۹۵۷ ادامه یافت و در مجموع حدود ۱٬۴۰۰ دستگاه در کارخانه زیندلفینگن ساخته شد که ۲۹ دستگاه آن بدنه تمام آلومینیومی داشتند. از سال ۱۹۵۷ نسخه رودستر هم عرضه شد و تا ۱۹۶۳، ۱٬۸۵۸ دستگاه از آن تولید گردید. طراح اصلی این نسل افسانه‌ای فریدریش گایگر بود.

همزمان با گالوینگ، نسخه ارزان‌تر و کاربردی‌تری هم ساخته شد که امروز کمتر به آن پرداخته می‌شود اما نقش مهمی در شکل‌گیری خانواده SL داشت: ۱۹۰ SL با کد W121. مکس هافمن معتقد بود بازار آمریکا به مدلی با قیمت مناسب‌تر هم نیاز دارد. ۱۹۰ SL بر پایه شاسی کوتاه‌شده سدان پونتون (سری W120/W121) ساخته شد، نه شاسی لوله‌ای گران‌قیمت ۳۰۰ SL. موتور آن ۱٫۹ لیتری ۴ سیلندر با قدرت حدود ۱۰۵ تا ۱۲۰ اسب بخار بود و درهای معمولی داشت. تولید آن از ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۳ حدود ۲۵٬۸۸۱ دستگاه بود. طراحان بدنه آن کارل ویلفرت و والتر هکر بودند.

تفاوت‌های اصلی این دو مدل کاملاً مشخص بود. ۳۰۰ SL شاسی لوله‌ای مسابقه‌ای، موتور ۶ سیلندر تزریق مستقیم، درهای گالوینگ (در نسخه کوپه) و عملکرد فوق‌العاده داشت. ۱۹۰ SL شاسی سدان معمولی، موتور ۴ سیلندر کاربراتوری، درهای معمولی و قیمت تقریباً نصف ۳۰۰ SL بود. از نظر ظاهری هر دو شبیه هم بودند اما ۱۹۰ SL کوچک‌تر و سبک‌تر به نظر می‌رسید و بیشتر یک رودستر توریستی لوکس محسوب می‌شد تا یک سوپرکار خالص.

نسل دوم: پاگودا (W113) – ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۱

سال ۱۹۶۳ نسل جدیدی با کد W113 در نمایشگاه ژنو معرفی شد که قرار بود هم جای گالوینگ گران‌قیمت را بگیرد و هم ۱۹۰ SL را پوشش دهد. سقف سخت جداشونده این خودرو شکل مقعر و منحنی داشت و شبیه سقف معابد شرق آسیا به نظر می‌رسید. خیلی زود مردم و رسانه‌ها به آن لقب پاگودا دادند. این لقب رسمی نبود و مرسدس هرگز از آن استفاده نکرد، اما چنان ماندگار شد که امروز همه این نسل را با همین نام می‌شناسند. دلیل طراحی مقعر سقف، هم زیبایی بصری بود و هم افزایش استحکام ساختاری برای محافظت بهتر در برابر واژگونی.

طراحی این نسل حاصل کار مشترک چند نام بزرگ بود: پل برایک طراحی بدنه را بر عهده داشت، بلا بارنی روی جنبه‌های ایمنی کار می‌کرد و فریدریش گایگر هم نقش مهمی در شکل‌گیری کلی خودرو داشت. تولید در کارخانه زیندلفینگن انجام شد و مجموعاً ۴۸٬۹۱۲ دستگاه ساخته شد: ۱۹٬۸۳۱ دستگاه ۲۳۰ SL (۱۹۶۳–۱۹۶۷)، ۵٬۱۹۶ دستگاه ۲۵۰ SL (۱۹۶۶–۱۹۶۸) و ۲۳٬۸۸۵ دستگاه ۲۸۰ SL (۱۹۶۷–۱۹۷۱). پاگودا ترکیبی بی‌نظیر از ظرافت اروپایی، راحتی قابل قبول برای استفاده روزمره و ایمنی پیشرفته زمان خود بود.

نسل سوم: R107 – ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۹

آوریل ۱۹۷۱ نسل R107 معرفی شد و تا اوت ۱۹۸۹، یعنی حدود ۱۸ سال کامل، روی خط تولید ماند. این طولانی‌ترین دوره تولید یک SL در تاریخ مرسدس است. طراحان اصلی این نسل یوزف گالیتسندورفر و فریدریش گایگر بودند. مونتاژ اصلی در کارخانه زیندلفینگن انجام می‌شد. از اوایل سال ۱۹۷۷ تعدادی از این خودروها نیز به صورت CKD (قطعات جدا شده) در کارخانه ایست لندن آفریقای جنوبی توسط شرکت UCDD مونتاژ شدند. تولید ماهانه در آفریقای جنوبی حدود ۴۰ دستگاه بود.

در مجموع ۲۳۷٬۲۸۷ دستگاه رودستر R107 و ۶۲٬۸۸۸ دستگاه نسخه کوپه SLC (با کد C107) ساخته شد. این نسل برای اولین بار موتورهای هشت سیلندر را به خانواده SL آورد و شخصیت خودرو را به سمت لوکس‌تر و قدرتمندتر شدن تغییر داد.

یکی از مهم‌ترین نکات این نسل، تفاوت آشکار بین نسخه‌های سفارش اروپا و آمریکا بود. از اواسط دهه ۱۹۷۰ قوانین ایمنی آمریکا باعث شد نسخه‌های آمریکایی سپرهای بسیار بزرگ، ضخیم و بیرون‌زده داشته باشند که ظاهر خودرو را سنگین‌تر می‌کرد. چراغ‌های جلو در نسخه‌های آمریکا از نوع sealed-beam گرد دوتایی بود، در حالی که نسخه‌های اروپایی چراغ‌های مستطیلی یک‌تکه شیشه‌ای ظریف‌تری داشتند. قدرت موتور در نسخه‌های آمریکا به دلیل استانداردهای سخت‌گیرانه آلایندگی کمتر بود و از سال ۱۹۸۶ چراغ ترمز سوم روی درب صندوق عقب نیز اجباری شد. نسخه‌های اروپایی ظاهر ظریف‌تر، سپرهای باریک‌تر و قدرت بیشتری داشتند و امروزه از نظر کلکسیونرها معمولاً مطلوب‌تر محسوب می‌شوند.

نسل چهارم: R129 – ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۱

سال ۱۹۸۹ نسل تازه‌ای با کد R129 در نمایشگاه ژنو رونمایی شد. طراحی آن تحت نظارت برونو ساکو شکل گرفت و ظاهر تیزتر، پهن‌تر و مدرن‌تری نسبت به نسل قبل داشت. برای اولین بار تولید از زیندلفینگن به کارخانه برمن منتقل شد. حدود ۲۰۴٬۹۴۰ دستگاه از این نسل ساخته شد.

یکی از نوآوری‌های مهم و پیشرو این نسل، میله رول‌بار خودکاری بود که در لحظه تشخیص واژگونی در کسری از ثانیه بالا می‌آمد. سقف نرم تاشو برقی و صندلی‌های یکپارچه با کمربند ایمنی نیز از ویژگی‌های پیشرفته آن بودند. تفاوت‌های سفارش آمریکا و اروپا در این نسل کمتر از R107 بود اما همچنان در واحدهای اندازه‌گیری (مایل در برابر کیلومتر)، برخی تجهیزات ایمنی و جزئیات ظاهری وجود داشت.

نسل پنجم: R230 – ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱

نسل R230 که در سال ۲۰۰۱ معرفی شد، یکی از بزرگ‌ترین تغییرات ساختاری تاریخ SL را رقم زد. برای اولین بار سقف فلزی تاشو (Vario Roof) به این خانواده آمد؛ سقفی که در حدود شانزده ثانیه باز و بسته می‌شد و خودرو را هم به رودستر کامل و هم به کوپه سخت‌سقف تبدیل می‌کرد. این نوآوری در زمان خود بسیار پیشرفته و جذاب بود و توجه زیادی را جلب کرد. حدود ۱۶۹٬۴۳۳ دستگاه از این نسل در کارخانه برمن ساخته شد. در نسخه اولیه (۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶)، طراحی R230 هنوز حال‌وهوای نسبتاً نرم و گرد نسل‌های قبل را داشت. چراغ‌های جلو به شکل دایره‌ای دوقلو طراحی شده بودند که هویت بصری خاصی به خودرو می‌داد. اما مرسدس در آن سال‌ها در حال بازتعریف زبان طراحی خود بود. فلسفه جدید برند که با مدل‌هایی مثل کلاس S و کلاس E نسل جدید شکل گرفته بود، بر خطوط تیزتر، سطوح مجسمه‌گونه و حس قدرتمندتر تأکید داشت. R230 نمی‌توانست از این تحول عقب بماند.

سال ۲۰۰۶ فیس‌لیفت عمده‌ای روی این نسل انجام شد که ظاهر خودرو را به‌طور چشمگیری تغییر داد. چراغ‌های جلو از حالت دایره‌ای دوقلو خارج شدند و شکل کشیده‌تر و مدرن‌تری پیدا کردند، جلوپنجره بزرگ‌تر و عمودی‌تر شد، سپرها بازطراحی شدند و خطوط کلی بدنه تیزتر و هماهنگ‌تر با زبان طراحی جدید مرسدس گردید. نتیجه آن‌قدر متفاوت بود که بسیاری از علاقه‌مندان در نگاه اول فکر می‌کردند با نسل کاملاً جدیدی روبه‌رو هستند. این تغییر تصادفی نبود؛ مرسدس عمداً R230 را با فلسفه طراحی تازه برند هماهنگ کرد تا در کنار مدل‌های مدرن‌تر خانواده، منسوخ به نظر نرسد.

از نظر فنی هم فیس‌لیفت تغییرات مهمی به همراه داشت. قدرت موتورها افزایش یافت، سیستم‌های الکترونیکی به‌روز شدند و مدل‌های AMG مثل SL ۵۵ و به‌ویژه SL ۶۵ با موتور V12 توئین‌توربو، عملکرد بسیار بالایی ارائه دادند. تفاوت‌های سفارش آمریکا و اروپا در این نسل عمدتاً در نام‌گذاری مدل‌ها (مثل SL ۵۵۰ به جای SL ۵۰۰) و برخی تجهیزات بود. R230 در مجموع ده سال روی خط تولید ماند و توانست هم طرفداران سقف تاشو سخت را راضی کند و هم با زبان طراحی جدید مرسدس همگام شود.

نسل ششم: R231 – ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰

سال ۲۰۱۲ نسل ششم SL با کد R231 معرفی شد و تا سال ۲۰۲۰، یعنی نزدیک به ده سال کامل، روی خط تولید ماند. این نسل از چند جهت نقطه عطف مهمی در تاریخ SL محسوب می‌شود. مرسدس برای اولین بار بدنه را به‌ طور کامل از آلومینیوم ساخت تا وزن خودرو به شکل محسوسی کاهش یابد. این تصمیم نه تنها دینامیک رانندگی را بهبود بخشید، بلکه مصرف سوخت و آلایندگی را هم کنترل‌پذیرتر کرد. سقف سخت تاشو همچنان حفظ شد، اما این بار گزینه پیشرفته‌ای به نام Magic Sky Control به آن اضافه گردید؛ شیشه‌ای الکترو کرومیک که با فشار یک دکمه از حالت شفاف به تیره تغییر می‌کرد و نور ورودی کابین را تنظیم می‌نمود.

در سال‌های اولیه تولید (۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵)، طراحی R231 هنوز ردپای نسل قبلی را در خود داشت. خطوط نسبتاً نرم، چراغ‌های کشیده و ظاهر کلی کمی محافظه‌کارانه بود. اما مرسدس در این دوره در حال بازتعریف زبان طراحی خود بود. فلسفه جدید برند که با مدل‌هایی مثل کلاس S و کلاس E نسل جدید شکل گرفته بود، بر خطوط تیزتر، سطح‌های مجسمه‌گونه و حس قدرتمندتر تأکید داشت. R231 نمی‌توانست از این تحول عقب بماند.

سال ۲۰۱۶ فیس‌لیفت عمده‌ای روی این نسل انجام شد که تقریباً همه چیز را تغییر داد. جلوپنجره بزرگ‌تر و عمودی‌تر شد، چراغ‌های جلو کاملاً بازطراحی شدند و شکل کشیده‌تر و تهاجمی‌تری پیدا کردند، سپر جلو با ورودی‌های هوای بزرگ‌تر و خطوط تیزتر هماهنگ شد و در عقب هم چراغ‌ها و سپر تغییر کردند. نتیجه آن‌قدر متفاوت بود که بسیاری از علاقه‌مندان و حتی کارشناسان در نگاه اول فکر می‌کردند با نسل کاملاً جدیدی روبه‌رو هستند، نه یک فیس‌لیفت. این تغییر ظاهری تصادفی نبود؛ مرسدس عمداً R231 را با زبان طراحی جدید برند هماهنگ کرد تا در کنار مدل‌های مدرن‌تر خانواده، منسوخ به نظر نرسد.

از نظر فنی هم فیس‌لیفت تغییرات مهمی به همراه داشت. گیربکس ۹ سرعته 9G-Tronic برای مدل‌های غیر AMG استاندارد شد، قدرت موتورها افزایش یافت و سیستم‌های کمکی راننده به‌روز شدند. مدل‌های آمریکایی هم تغییر نام دادند؛ برای مثال SL ۴۰۰ به SL ۴۵۰ و SL ۵۰۰ به SL ۵۵۰ تبدیل شدند. نسخه‌های AMG نیز قدرتمندتر از قبل شدند و SL ۶۳ و SL ۶۵ همچنان در صدر جدول عملکرد قرار داشتند.

تولید R231 در کارخانه برمن انجام می‌شد و این نسل آخرین SL بود که با سقف سخت تاشو عرضه شد. پس از آن، نسل بعدی (R232) به سقف پارچه‌ای سبک‌تر روی آورد. ده سال حضور R231 روی خط تولید نشان داد که این نسل توانسته بود هم طرفداران کلاسیک SL را راضی نگه دارد و هم با فلسفه طراحی جدید مرسدس هماهنگ شود. نسخه قبل از فیس‌لیفت و نسخه بعد از آن، اگرچه از نظر فنی یک نسل هستند، اما از نظر ظاهری و حس کلی، دو شخصیت کاملاً متفاوت دارند؛ درست همان چیزی که باعث شده خیلی‌ها آن‌ها را دو ماشین جداگانه تصور کنند.

نسل هفتم: R232 – از ۲۰۲۲ تا امروز

نسل فعلی با کد R232 از سال ۲۰۲۲ روی خط تولید آمد و تلاش آگاهانه‌ای برای بازگرداندن جذابیت و فروش به خانواده SL بود. در سال‌های پایانی نسل قبلی (R231)، فروش SL نسبت به دوران اوج خود کاهش یافته بود و رقبا با رودسترهای جدیدتر و جذاب‌تر، سهم بازار را تصاحب کرده بودند. مرسدس تصمیم گرفت این بار توسعه خودرو را کاملاً به بخش AMG بسپارد تا روح اسپرت‌تر و خالص‌تری به آن بازگردد.

طراحی R232 حاصل کار مارک فدرستون و اسلاوچه تانفسکی است. یکی از مهم‌ترین تصمیم‌ها، کنار گذاشتن سقف سخت تاشو و بازگشت به سقف پارچه‌ای سبک بود. این کار وزن خودرو را کاهش داد و حس رودستر خالص‌تری ایجاد کرد. چیدمان ۲+۲ صندلی که از نسل‌های میانی تقریباً حذف شده بود، دوباره بازگشت. جلوپنجره بزرگ و عمودی، چراغ‌های تیز و بدنه عضلانی، همگی با زبان طراحی جدید مرسدس AMG هماهنگ شده‌اند.

موتورها از چهار سیلندر هیبریدی ملایم تا V8 توئین‌ توربو قدرتمند را شامل می‌شوند و نسخه‌های چهارچرخ محرک (4MATIC+) هم عرضه شده‌اند. مونتاژ همچنان در کارخانه برمن انجام می‌شود. R232 تلاش می‌کند هم روح اولیه «سوپر لایت» را زنده کند و هم با تکنولوژی و عملکرد مدرن، جایگاه از دست‌ رفته SL را در بازار رودستر های لوکس بازگرداند. هنوز زود است که بگوییم آیا این تلاش کاملاً موفق بوده یا نه، اما جهت‌گیری آن کاملاً مشخص است: بازگشت به ریشه‌های اسپرت و جذابیت بیشتر برای نسل جدید خریداران.

سخن پایانی
از گالوینگ افسانه‌ای که درهایش مثل بال پرنده باز می‌شد تا R232 امروزی که هنوز هم روح همان سوپر لایت را در خود دارد، سری SL همیشه چیزی فراتر از یک خودرو بوده است. ترکیبی از مهندسی دقیق، طراحی ماندگار و جاه‌طلبی مرسدس‌بنز که هفت دهه است ادامه دارد و هنوز به پایان نرسیده. هر نسل فصلی تازه از این داستان طولانی را نوشته و میراثی بر جای گذاشته که همچنان الهام‌بخش علاقه‌مندان خودرو در سراسر جهان است.

به پیج اینستاگرامی «آخرین خودرو» بپیوندید
instagram.com/akharinkhodro.ir