پدال/ سالگرد درگذشت انزو فراری، بهانه‌ای است برای یادبود پدرخوانده‌ی خودروهای اسپرت دنیا که بر ورزش‌های موتوری نیز تاثیری شگفت‌انگیزداشت.

این داستان مردی است که اسب رقصان را به افسانه صنعت خودرو تبدیل کرد و از ویرانه‌های جنگ جهانی دوم ایتالیا، یک برند لوکس با سودآوری عالی را بنیان نهاد. سالگرد درگذشت انزو فراری، بهانه‌ای است برای یادبود پدرخوانده‌ی خودروهای اسپرت دنیا که تاثیری شگفت‌انگیز بر ورزش‌های موتوری نیز داشت.

کمتر نامی در صنعت خودرو وجود دارد که مانند انزو فراری (Enzo Ferrari) با مفاهیمی چون سرعت، مسابقه، مهندسی و جاه‌طلبی گره خورده باشد. مردی که نامش امروز روی یکی از مشهورترین برندهای خودروسازی جهان دیده می‌شود، در ابتدا نه یک خودروساز، بلکه راننده‌ای علاقه‌مند به مسابقات اتومبیلرانی بود. انزو فراری در ۲۰ فوریه ۱۸۹۸ در شهر مودنا ایتالیا متولد شد و ۱۴ اوت ۱۹۸۸ (۲۳ مرداد ۱۳۶۷) در ۹۰ سالگی درگذشت. در فاصله میان این دو تاریخ، او مسیری را طی کرد که نه‌تنها زندگی خودش، بلکه تاریخ خودرو و موتوراسپرت جهان را تغییر داد.

آغاز شیفتگی به خودرو و مسابقه
انزو از دوران جوانی به خودرو و مسابقات اتومبیلرانی علاقه داشت. نخستین تجربه‌های جدی او در دنیای مسابقه به سال‌های ابتدایی قرن بیستم بازمی‌گردد. او مدتی به‌عنوان راننده فعالیت کرد و در مسابقات مختلف شرکت داشت، اما خیلی زود متوجه شد که آینده‌اش صرفاً در پشت فرمان خودرو رقم نخواهد خورد.

فراری استعداد ویژه‌ای در مدیریت تیم، شناخت رانندگان و درک نیازهای فنی خودروهای مسابقه‌ای داشت. همین ویژگی باعث شد به‌تدریج از یک راننده به مدیری تأثیرگذار در دنیای موتوراسپرت تبدیل شود.

در سال ۱۹۲۹، انزو فراری شرکت Scuderia Ferrari را در مودنا تأسیس کرد. این مجموعه در ابتدا به‌عنوان تیمی برای فعالیت‌های مسابقه‌ای شکل گرفت و با خودروهای آلفارومئو در مسابقات حضور پیدا کرد. اسکودریا فراری در همان سال‌های نخست نشان داد که قرار است چیزی فراتر از یک تیم مسابقه‌ای معمولی باشد.

تولد فراری به‌عنوان خودروساز
جنگ جهانی دوم مسیر فعالیت بسیاری از شرکت‌های اروپایی را تغییر داد. انزو نیز پس از محدودیت‌های ایجادشده در فعالیت‌های مسابقه‌ای، کارخانه خود را از مودنا به مارانلو منتقل کرد. پس از پایان جنگ، او تصمیم گرفت خودروهایی را با نام خودش تولید کند.

در سال ۱۹۴۷، نخستین خودرویی که به‌طور رسمی نام فراری را بر خود داشت، یعنی Ferrari 125 S، ساخته شد. این خودرو به یک موتور V12 مجهز بود؛ انتخابی که به‌خوبی نشان می‌داد انزو چه مسیری را برای آینده برند خود در نظر گرفته است.

برای انزو فراری، ساخت خودروهای خیابانی هرگز هدف اصلی نبود. او مسابقه را قلب فعالیت‌های خود می‌دانست و خودروهای جاده‌ای تا حد زیادی ابزاری برای تأمین منابع مالی مورد نیاز برنامه‌های مسابقه‌ای بودند. با این حال، همین فلسفه به تولد برخی از زیباترین و سریع‌ترین خودروهای تاریخ منجر شد.

مردی سختگیر با یک رؤیای بزرگ
انزو فراری شخصیتی بسیار پیچیده داشت. او به‌شدت جاه‌طلب و در مسائل فنی و مسابقه‌ای وسواسی بود. شکست برایش به‌سادگی قابل قبول نبود و از رانندگان و مهندسان خود انتظار بالایی داشت.

او اعتقاد داشت یک خودروساز واقعی باید بتواند در مسابقات پیروز شود. از همین رو، فراری در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به یکی از قدرت‌های اصلی مسابقات اتومبیلرانی تبدیل شد.

اما زندگی انزو تنها با موفقیت همراه نبود. مرگ رانندگان فراری در مسابقات، شکست‌های متعدد و مشکلات مالی، فشار زیادی بر او وارد می‌کرد. با وجود این، او تقریباً هیچ‌گاه از مسیر خود عقب‌نشینی نکرد.

تراژدی دینو
یکی از تلخ‌ترین اتفاقات زندگی انزو، مرگ پسرش آلفردو فراری بود که در خانواده با نام دینو شناخته می‌شد. دینو در ۱۹ ژانویه ۱۹۳۲ متولد شد و از همان دوران جوانی به مهندسی و طراحی موتور علاقه داشت.

فراری 125GPC که منجر به حادثه و مرگ دینو فراری شد
او در توسعه ایده موتورهای V6 فراری نقش داشت؛ پروژه‌ای که بعدها تأثیر قابل توجهی بر مسیر فنی این برند گذاشت. اما دینو در ۳۰ ژوئن ۱۹۵۶ و در سن تنها ۲۴ سالگی بر اثر بیماری درگذشت.

مرگ دینو ضربه‌ای عمیق به انزو وارد کرد. با این حال، نام پسرش در تاریخ فراری باقی ماند. خودروهای Dino 206 GT و 246 GT بعدها با نام او عرضه شدند و موتورهای V6 مرتبط با پروژه دینو نیز به بخش مهمی از میراث مهندسی فراری تبدیل شدند.

فراری و ورود به فرمول یک
یکی از مهم‌ترین میراث‌های انزو، حضور مداوم فراری در مسابقات فرمول یک است. اسکودریا فراری از سال ۱۹۵۰ در مسابقات قهرمانی جهان فرمول یک حضور داشته و به یکی از نمادهای این رقابت‌ها تبدیل شده است.

سال ۱۹۵۱ راننده آرژانتینی خوزه گونزالس / José Froilán González پشت فرمان فراری 375F1 نخستین پیروزی فراری در یک مسابقه فرمول یک را به دست آورد. او رقابت سیلوراستون را از پول پوزیشن آغاز کرد و با زمان ۲ ساعت و ۴۲ دقیقه و ۱۸ ثانیه به پایان رساند. نکته جالب این که نفر دوم، راننده‌ی افسانه‌ای خوان مانوئل فانگیو / Juan Manuel Fangio با آلفارومئو بود و گونزالس با اختلاف حدود ۵۱ ثانیه برنده شد. این پیروزی برای انزو فراری اهمیت بسیار زیادی داشت؛ چراکه فراری توانسته بود آلفارومئو، تیمی که تا آن زمان در آغاز دوران F1 بسیار قدرتمند بود و انزو اسل‌ها قبل برایش کار می‌کرد، شکست دهد.

فراری در دوران زندگی انزو با رانندگان بزرگی همکاری کرد و موفقیت‌های متعددی به دست آورد. خودروهای قرمز مارانلو به تدریج به نمادی از رقابت، سرعت و مهندسی ایتالیایی تبدیل شدند.

انزو حتی پس از ورود گسترده فراری به بازار خودروهای جاده‌ای، همچنان بیش از هر چیز خود را یک مسابقه‌ساز می‌دانست. همین نگاه باعث شد فراری در طول دهه‌ها هویت متفاوتی نسبت به بسیاری از خودروسازان پیدا کند.

سال‌های پایانی و میراث انزو
در سال ۱۹۶۹، شرکت فیات بخشی از سهام فراری را خریداری کرد؛ اقدامی که به این برند اجازه داد منابع مالی بیشتری برای توسعه فعالیت‌های خود در اختیار داشته باشد. با وجود این، انزو همچنان نقش مهمی در تصمیم‌های اصلی فراری داشت.

او سرانجام در ۱۴ اوت ۱۹۸۸ درگذشت؛ تنها چند ماه پس از معرفی یکی از مشهورترین محصولات تاریخ شرکت با کد F40. این مدل به نوعی آخرین یادگار دوران انزو بود و بسیاری آن را خالص‌ترین بیان فلسفه او می‌دانند: قدرت، سرعت، وزن پایین و تمرکز بر رانندگی.

انزو فراری شاید در دوران زندگی خود می‌دانست که شرکتش بزرگ خواهد شد، اما احتمالاً حتی تصور نمی‌کرد نام فراری روزی به یکی از قدرتمندترین نمادهای صنعت خودرو تبدیل شود. میراث او تنها چند خودرو یا چند قهرمانی نیست؛ او فرهنگی را ایجاد کرد که در آن مسابقه، فناوری و احساسات انسانی در کنار یکدیگر قرار گرفتند.

امروز، دهه‌ها پس از مرگ انزو، هر خودرویی که با نشان اسب رقصان از مارانلو خارج می‌شود، بخشی از همان رؤیایی را با خود حمل می‌کند که یک راننده جوان ایتالیایی در اوایل قرن بیستم آغاز کرد؛ رؤیای ساخت سریع‌ترین و بهترین خودروهای مسابقه‌ای جهان.

به پیج اینستاگرامی «آخرین خودرو» بپیوندید
instagram.com/akharinkhodro.ir