فرهیختگان/اجاره‌نشین‌ها اولین نقش‌آفرینی اکبر عبدی در سینما نیست، اما بدون شک اگر بخواهیم پنج فیلم مهم و شاخص او را نام ببریم قطعاً یکی از آن‌ها، تجربه نزدیک به شاهکار «داریوش مهرجویی» است. این اثر در لایه‌های زیرین خود آن‌قدر سیاسی است که هیچ فیلم زیرزمینی‌ای با حرف‌های گل‌درشت، اگزجره و مضمون‌زده‌اش به گرد پای دومین کار کارگردان «پستچی» هم نمی‌رسد. باری، اکبر عبدی که فعالیت هنری‌اش را از کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آغاز کرده بود و در ادامه با سریال‌ها و برنامه‌های کودک‌ونوجوان نظیر «باز مدرسم دیر شد»، «محله بهداشت»، «محله بروبیا»، «مثل‌آباد» و... شهرت زیادی به‌هم‌ زده بود، با ایفای نقش در یکی از متفاوت‌ترین آثار کارنامه مهرجویی و حتی سینمای ایران، از تصویر و تصور رایجی که مردم از او در ذهن داشتند، فاصله گرفت و خودش را به‌عنوان بازیگر نقش‌های اصلی در سینمایی که تا آن زمان هنوز از تکثر ژانر‌ها و سبک‌های متفاوت فاصله نگرفته بود تعریف کرد.

نقطه تمایز اصلی بازی عبدی در اجاره‌نشین‌ها را باید در دوری او از تیپ‌سازی در نظر گرفت، باوجوداینکه وی در سال‌های بعد عملاً هنرپیشه‌ای تیپ‌ساز بود و این اتهام را به جان خرید که نمی‌تواند نقشی متفاوت در کارنامه‌اش به عهده بگیرد. اتهامی که پایه‌های سست آن بیش از آن که متوجه بازیگران باشد، به سازوکار حاکم بر سینمای ایران برمی‌گشت، زیرا عبدی در همان فیلم‌های اول دوره کاری‌اش این انگیزه را به اثبات رسانده بود که می‌تواند از حریم امنش هم بیرون بیاید.

🔹"آخرین خبر" در روبیکا
🔹"آخرین خبر" در ایتا
🔹"آخرین خبر" در بله