خراسان/ «حاشیه» را می‌شود از آن فیلم‌هایی دانست که بیشتر از هر چیز، مدیون شناخت درستش از موقعیت داستانی است؛ این که آدم‌های قصه در چه جهانی نفس می‌کشند و روایت چطور باورپذیرشان می‌کند. فیلم وقتی سراغ زندگی در حاشیه شهر می‌رود، نه اغراق می‌کند و نه می‌افتد دنبال کلیشه‌های همیشگی؛ فضایی می‌سازد که مخاطب می‌تواند بپذیرد. شخصیت‌ها هم از دل همین فضا بیرون می‌آیند و قصه با چینش مرحله‌به‌مرحله‌اش آرام پیش می‌رود. نه اتفاق‌ها شتاب‌زده پشت هم چیده شده‌اند و نه آن‌قدر کش آمده‌اند که ریتم از دست برود.
در حالی که طی سال‌های اخیر، بارها درام‌های اجتماعی برای جذابیت، نقش پلیس را عامدانه نادیده می‌گیرند، نکته‌ای که در «حاشیه» خوب از کار درآمده، پرداخت به نقش پلیس است. فیلم تصویری جدی و در همان حال قابل قبول از حضور و مسئولیت پلیس می‌دهد و این را در بافت داستان حل می‌کند، نه این که وصله‌وار بچسباند. از همه مهم‌تر، پایان فیلم در تلخی صرف نمی‌ماند. با یک پایان امیدوارانه، از دل همان مشکلات و دشواری‌ها راهی برای بیرون رفتن نشان می‌دهد. همین نگاه راه‌حل‌محور است که «حاشیه» را از یک بازنمایی صرف آسیب‌های اجتماعی بالاتر می‌برد.
در کنار این‌ها، بازی‌ها هم از داشته‌های جدی فیلم‌اند. هادی کاظمی با تکیه بر آرامش درونی کاراکتر، بازی کنترل‌شده‌ای ارائه می‌دهد و با سکوت و نگاه خود، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. ونوس کانلی نیز در نقشی که ظاهراً ساده به نظر می‌رسد، حضور مؤثری دارد؛ مثل آتشی زیر خاکستر که هر چند سکانس یک بار سر بلند می‌کند. تفاوت بازی این هنرپیشه جوان در ابتدا و انتهای فیلم نشان می‌دهد چقدر می‌تواند شخصیت را در مسیر قصه شکل بدهد. سجاد بابایی با فیزیک و چهره‌ای که به نقش یک پلیس می‌خورد، افسری وظیفه‌شناس، جدی و دقیق را باورپذیر کرده و میترا رفیع هم با لرزش ظریفی که در صدایش هست به شخصیتش بُعد داده. بهتر از همه اما، مهران احمدی است که با انتقال عصبیت برون گرایانه کاراکتر، یک نقش‌آفرینی موفق دیگر به کارنامه‌اش اضافه کرده. احمدی از آن بازیگرهایی است که در نقش‌های متفاوت جا می‌افتد و این جا هم خوب از عهده کار برآمده است.
نویسنده: سید کریم بابایی
