خبرآنلاين/ «آشغال‌هاي دوست داشتني» مي‌تواند شبيه فيلم «مادر» دانسته شود اما در مسيري کاملا برعکس، در فيلم «مادر»، مرحوم علي حاتمي، مادر را ميزبان شکل‌هاي مخالف اجتماعي و با پايگاه اجتماعي غير همگون قرار داده بود تا به عنواني همه ايران را در کنار هم زير سقف قرار دهد، زن و مرد سنتي و مدرن در کنار هم فرزندان يک مادر بودند، اين همان کاري است که پيش از اين نجيب محفوظ در رمان مشهورش «کوچه مدق» انجام داده بود. در فيلم «مادر» علي حاتمي، هر چهره يک پايگاه اجتماعي را نمايندگي مي‌کند، اما در «آشغال‌هاي دوست داشتني» قرار است هر چهره نماينده يک تفکر و حتي يک تفکر سياسي باشد. انتخاب اکبر عبدي، صابر ابر، حبيب رضايي و شهاب حسيني براي نمايندگي براي تفکرات سنتي، ارزشي، روشنفکري و چپ، انتخاب‌هاي درستي بود و اين که هيچ کدام براي نمايندگي عمق پيدا نکردند هم به نظر انتخاب هوشمندانه‌اي بود، چون همه اين‌ها تصورات برخاسته از خاطرات مادر است نه شخصيتي برخاسته از تاريخ … «آشغال‌هاي دوست داشتني» مثل «مادر» همه را زير سقف جمع مي‌کند اما يک تفاوت بسيار بزرگ وجود دارد، تفاوتي که در ماهيت دو فيلم تفاوت ايجاد مي‌کند، در فيلم مرحوم حاتمي، همه آمدند تا شاهد رفتن مادر باشند، همه هستند و در انتها مادر است که نيست اما در «آشغال‌هاي دوست داشتني » همه رفته‌اند و مادر مانده است. فيلم «مادر»، فيلم کمک به فرزندان است و فيلم «آشغال‌هاي دوست داشتني فيلم کمک به مادر!» مادر که در تنهايي، تنها سرمايه‌اي که دارد، چيزهايي است که در مرور سال‌ها به عنوان ناظر مشاهده کرده و به عنوان خاطره براي خودش جمع کرده و حالا همين خاطره‌ها هم برايش باري است، او مي‌دانسته بغلي همسرش، سيگار تير پسر روشنفکرش، نامه عاشقانه پسر مذهبي‌اش و فشنگ‌هاي برادري که مثل پسرش مي‌ماند کجاست، اما مي‌خواهد در خيال از خود آن‌ها بپرسد که مخفي‌کاري‌هاي‌شان را کجا گذاشته‌اند. مادر نمي‌تواند از خاطره‌هايش عبور کند، بايد عبور کند … براي همين بازي قاب‌ها را شروع مي‌کند تا رضايت دور ريختن را از قاب‌ها بگيرد اما حتي رضايت آن‌ها باعث نمي‌شود که از دورريختن خاطره‌ها پشيمان نشود و به دنبال آن‌ها نرود. اين قصه «آشغال‌هاي دوست داشتني » است؛ مادر هست و هنوز جان دارد، با همه رفته‌هايش. افشين خماند ما را در کانال «آخرين خبر» دنبال کنيد