سينما باز/ در دهه نود دو فيلم مهم براي قشر فرودست جامعه ساخته شد ، ابد يک روز و شناي پروانه دو فيلمي که با رويکردهاي متفاوتي به موضوع فقر پرداختند در ابد يک روز اعتياد و فقر يک خانواده را مي بينيم که دختر خانواده مجبور ميشود براي رهايي از اين مشکل با خانواده اي وصلت کند که باب ميلش نيست در شناي پروانه با اينکه فضاي جنوب شهر را شاهد هستيم اما کارگردان از منظر ديگري به موضوع فقر نگاه ميکند تجاوز و انتقام محوريت اصلي شناي پروانه است . فقر در قصه هر دو کار باعث ميشود تا حوادث قصه شروع شود.
هر دو فيلم به خوبي توانستند فضاي تلخ خيابان هاي جنوب شهر تهران را به تصوير بکشند به همين دليل ارتباط مخاطبين با فضاي دراماتيک هر دو کار بسيار زياد است . اگر در نگاه کلي تر ابد يک روز و شناي پروانه هم را بررسي کنيم متوجه ميشويم تلخي قصه شناي پروانه بيشتر از ابد يک روز است چون با يک قتل شروع ميشود اما در ابد يک روز با اميد فيلم تمام ميشود.

پس از اين دو کار ، چند سريال و فيلم مشابه شان ساخته شد ولي هيچ کدام از آنها نتوانستند مثل اين دو فيلم با مخاطبين ارتباط برقرار کنند چون نگاه اين دو فيلمساز ، نگاه صادقانه اي به فقر است.

بازي بازيگران در اين دو کار بسيار متفاوت تر از کارهاي قبلي شان مثلا در ابد با نويد محمد زاده و پيمان معادي کاملا متفاوت طرف هستيم و در شناي پروانه با امير آقايي و جواد عزتي کاملا متفاوتي شاهد هستيم البته شخصيت پردازي بي نظيري فيلمنامه نويس اين دو کار هم نوشته بودند در کنار آن کاراکترهايي اين بازيگران در اين دو کار بازي کردند که قبلا تجربه نکرده اند ، هدايت درست کارگردان باعث شد بازي هاي درخشاني به يادگار بگذارند.

هر دو فيلمساز ، در اولين فيلم خودشان به موضوع فقر در تهران معاصر پرداختند نميتوان گفت تقليدي در اين دو کار ديده ميشود چون موضوعيت و شخصيت پردازي هر دو کار کاملا متفاوت است .

ابد يک روز و شناي پروانه دو فيلم ماندگار دهه نود است.

شما کداميک از اين دو فيلم را بيشتر مي پسنديد؟

پرهام موسوي

به پيج اينستاگرامي «آخرين خبر» بپيونديد
instagram.com/akharinkhabar