دعوا‌های ریالی زناشویی!

سلامت نيوز/ جروبحث درباره مسائل مالي يکي از اختلافات بسياري از روابط زناشويي است. دعواي زن و شوهري بيشتر از هر موضوع ديگري بر سر مشکلات مالي است. دعوا و درگيري‌ها با يک تلنگر ساده شروع مي‌شوند. دعوا‌هاي ريالي زناشويي دغدغه بسياري از جواناني که در سن ازدواج قرار گرفته‌اند، اما هنوز تشکيل خانواده ندانده‌اند، نداشتن سرمايه و پول کافي است. ترس از هزينه‌هاي جاري زندگي، پول خوراک و پوشاک تا هزينه‌هاي منزل و مدرسه فرزندان و خرج‌هايي که اتفاقي در زندگي پيش مي‌آيد همه موجب مي‌شود تا از زير بار اين مسئوليت شانه خالي کنند. اگر در بين زوج‌هايي که دچار اختلاف و دعوا با يکديگر هستند، نظرسنجي صورت بگيرد بخش قابل توجهي از آن‌ها مشکلاتشان از بحث‌هاي مالي شروع شده است. جور در نيامدن دخل و خرج‌هاي زندگي، هزينه‌هايي که بيش از توان مالي زن و شوهر است، پولي‌هايي که در يک چشم بر هم زدن تمام مي‌شود و مسائل مالي ديگر که هر کدام اگر مديريت و برنامه ريزي نشود مي‌تواند گرد و خاک بزرگي بين زوجين به راه بيندازد. لازم است که تصميمات مالي‌تان به صورت مشارکتي گرفته شود. يعني اين‌گونه نباشد که شما خود را صاحب پول و درآمد خود دانسته و درآمدتان را هر طور دوست داريد خرج کنيد و از طرف ديگر همسرتان نيز خود را صاحب درآمد خود بداند و در اين زمينه هيچ مشورتي با هم نداشته باشيد. اتخاذ چنين رويکرد و طرز رفتاري باعث ايجاد خلأ‌هاي بزرگ زناشويي مي‌شود. من، تو، ما وقتي زن و شوهر هر دو کار مي‌کنند و در موضوعات مالي باهم به توافق نمي‌رسند تقسيم هزينه‌هاي جاري زندگي، پرداخت قبض‌ها و پس‌انداز عادلانه درآمد‌هاي شخصي کار عاقلانه و مطلوبي است. به نظر نمي‌رسد هيچ ايرادي در اين تصميم وجود داشته باشد، اما معمولاً اين تصميم درست اجرا نمي‌شود. يکي از زن و شوهر و معمولاً زنان شاغل با رضايت قلبي در اين هزينه‌ها مشارکت نمي‌کنند. هر دو بايد بپذيرند که بخشي از پولي که در مي‌آورند بايد صرف هزينه‌هاي زندگي شود. يکي مي‌تواند آن را به پس انداز براي آينده اختصاص دهد و ديگري هزينه‌هاي جاري را پرداخت کند يا هر دو بخشي را به عنوان سرمايه آتي ذخيره کنند و يک بخش را به زندگي روزمره اختصاص دهند. اگر واقعاً به اين توافق رسيده‌ايد که هردوي شما براي پرداخت هزينه‌هاي يک زندگي مشترک مسئول هستيد بدون هيچ چشمداشت يا انتظاري اين تعهد مالي را ادامه بدهيد. زن و مرد نبايد در مواقعي که بر سر موضوعات ديگر به مشکل برخوردند، اجازه برداشت از حساب خود براي زندگي را نهند و در واقع اين را ابزراي براي تهديد کنند. لازم است که تصميمات مالي‌تان به صورت مشارکتي گرفته شود. يعني اين‌گونه نباشد که شما خود را صاحب پول و درآمد خود دانسته و درآمدتان را هر طور دوست داريد خرج کنيد و از طرف ديگر همسرتان نيز خود را صاحب درآمد خود بداند و در اين زمينه هيچ مشورتي با هم نداشته باشيد. اتخاذ چنين رويکرد و طرز رفتاري باعث ايجاد خلأ‌هاي بزرگ زناشويي مي‌شود. وام‌هاي زياد وام براي مدرسه غير دولتي، وام ماشين، وام براي خريدن خانه، وام براي ازدواج، وام براي کمک هزينه زندگي و تعمير خانه همگي هزينه‌هاي تحميلي به اقتصاد و درآمد خانواده هستند. اگر يکي از شما مخالف گرفتن اين نوع وام‌ها هستيد و همسرتان به اميد پيشرفت به اين وام‌ها دل خوش کرده است بدون شک دچار مشکل اساسي خواهيد شد. گرچه نگاه بسياري از زوج‌هاي جوان در شرايط اقتصادي امروزه اين است که اگر اين وام‌ها گرفته نشود نمي‌توانيم صاحب خانه يا چيزي شويم، اما بايد در نظر گرفته شود که هر کدام از اين موراد متناسب با توان هر دو فرد گرفته شود تا توان بازپرداخت آن را داشته باشند. اگر هر دو نفر با رضايت کامل و در نظر گرفتن شرايط خود وامي را دريافت کنند، آنگاه براي بازپرداخت آن هر دو بايد تلاش کنند. حتي گاهي خود گرفتن وام و پس انداز کردن‌ها نيز مي‌تواند موجب دعواي بين زن و شوهر‌ها شود. اگر بحث پس انداز «داشته باشيم» يا «نداشته باشيم» حل شود، تازه زوج‌ها به اين مي‌رسند که کجا و چطور پس انداز کنند/ نوع، مدت و مقدار سرمايه گذاري از آن موضوعات مناقشه انگيزي است که گاهي به جاي دادن نتيجه‌ي خوب، پيامد‌هاي منفي به بار مي‌آورد مردان عموما اين تصور را دارند که ذهن اقتصادي زنان خوب نيست، پس در ارتباط با ميزان حقوق، گرفتن وام، نوع سرمايه گذاري‌ها و پس انداز‌ها خيلي با همسران خود مشورت نمي‌کنند، گاهي وقتي زن هم شاغل است نه تنها با او در اين حوزه مشورتي صورت نمي‌گيرد بلکه روي حقوق او بدون اطلاع خودش حساب مي‌کنند، که اين بزرگترين دعوا‌هاي زن و شوهري را به همراه دارد. خرج‌هاي شخصي خرج‌هاي شخصي يکي از درگيري‌ها و اختلافات زن و شوهرهاست. هرکدام از شما چقدر از درآمد زندگي سهم داريد؟ چگونه بايد نياز‌هاي شخصي‌تان را با توجه به درآمد هزينه کنيد؟ شما و همسرتان بايد بدانيد چه حقي از درآمد و خرج‌هاي شخصي‌تان داريد. در اين باره بايد آشکار و مشخص حرف بزنيد و بر طبق يک الگوي توافقي پيش برويد وگرنه مشکلات بسيار بيشتر و پيچيده‌تر مي‌شوند. در ارتباط با هزينه‌هاي شخصي که قرار است براي خود داشته باشيد حتي با همسرتن مشورت کنيد. چه کسي رئيس است وقتي يکي از زن و شوهر‌ها کار مي‌کنند، زن خانه‌دار است يا شوهر بيکار شده است و هزينه‌ها روي دوش زن خانه است يا يکي از همسران درآمد بسيار بيشتري دارد احساس برتري و قدرت در کسي که کار بيشتر مي‌کند يا درآمد بيشتري دارد عامدانه يا ناخودآگاه پيش مي‌آيد. کسي که درآمد دارد فرمان‌ها را صادر مي‌کند. او تلاش مي‌کند هزينه‌ها و مخارج زندگي را تعيين کند و با الگوي خودش پيش برود. اما يادتان باشد شايد همسرتان هوش اقتصادي و مديريت اقتصادي بهتري داشته باشد. نحوه هزينه کردن درآمد‌ها هيچ ربطي به اين ندارد که چه کسي کار مي‌کند. قانون مالي وضع‌کردن مقررات صرف کافي نيست. مقرراتي که شما وضع مي‌کنيد بايد هدفمند باشند. اين مقررات را مي‌توان برحسب نوع هدف به سه دسته تقسيم کرد: اهداف کوتاه‌مدت، اهداف ميان‌مدت و اهداف بلندمدت. اهداف کوتاه‌مدت مانند تخصيص بخشي از درآمد جهت گردش و تفريح، سينما رفتن، رفتن به رستوران و صرف غذا و... است. اهداف ميان‌مدت مانند پس‌انداز پول جهت رفاه هر چه بيشتر خانواده براي تهيه ماشين و مسکن و يا ترفيع بخشيدن به شرايط و امکانات مادي خانواده است؛ و اهداف بلندمدت شامل ذخيره کردن بخشي از درآمد جهت دوران بازنشستگي و طرحي براي آينده فرزندتان (وقتي بزرگ مي‌شود و نيازمند ازدواج و تهيه مسکن و .. مي‌شود) مي‌گردد. همراهان عزيز، آخرين خبر را بر روي بسترهاي زير دنبال کنيد: آخرين خبر در تلگرام https://t.me/akharinkhabar آخرين خبر در ويسپي http://wispi.me/channel/akharinkhabar آخرين خبر در سروش http://sapp.ir/akharinkhabar آخرين خبر در گپ https://gap.im/akharinkhabar