خراسان/ داروهای جدید دیابت که علاوه بر کاهش چربی بدن، ممکن است توده عضلانی بدن را نیز کاهش دهند. بررسی ۴۱ کارآزمایی بالینی که به مقایسه تاثیر داروهای دیابت بر وزن پرداختهاند نشان میدهد که داروی «تیرزپاتاید» بیشترین کاهش چربی را ایجاد میکند، اما با کاهش توده بدون چربی نیز همراه است.
کاهش وزن همیشه به معنای از دست دادن چربی نیست. آنچه عدد ترازو نشان میدهد، مربوط به چربی و بخش دیگری از آن مربوط به توده بدون چربی یا توده عضلانی است.
یکی از انواع داروهای دیابت، داروهای جدیدی هستند که در دسته داروهای «آگونیست گیرنده GLP-۱» و «آگونیستهای دوگانه GIP و GLP-۱» قرار میگیرند. یافتههای این مطالعه نشان داده که در بین این نوع داروها، داروی «تیرزپاتاید» بیشترین عملکرد را در کاهش توده چربی در مقایسه با دارونما داشته است. به طوری که مصرف این دارو با کاهش میانگین ۱۰.۷ کیلوگرم توده چربی همراه بوده است. پس آن، استفاده از داروی «لیراگلوتاید» به همراه ورزش، بیشترین کاهش چربی را ثبت کرده و داروی «سماگلوتاید» و «لیراگلوتاید» (بدون ورزش) نیز کاهش متوسط توده چربی را ایجاد کردهاند.یکی از یافتههای این مطالعه، نقش مکمل ورزش در تاثیر این داروهاست. دادههای این مطالعه نشان داده که انجام تمرینات ورزشی همراه با مصرف داروی لیراگلوتاید توانسته از افت توده عضلانی جلوگیری کرده و روند کاهش بافت عضلانی را تعدیل کند.در بررسی ارزیابی سایر دستههای دارویی، مهارکنندههای SGLT۲ (مثل امپاگیفلوزین، داپاگلیفلوزین و ...) باعث کاهشهای بسیار جزئی در ترکیب بدن شدند. در مقابل داروهایی مانند متفورمین، انسولین و مهارکنندههای DPP۴ (مثل سیتاگلیپتین، آلوگلیپتین و ...) اثرات خنثیتری بر توده عضلانی داشتند.
بررسی توده چربی نیز نشان داد که «انسولین گلارژین» و داروی «آلوگلیپتین» در مقایسه با متفورمین و اگزناتاید با افزایش توده چربی همراه بودهاند. در حالی که متفورمین و سولفونیلاورهها کمترین میزان تغییرات را بر جای گذاشتند.
در مجموع یافتههای این مطالعه که در مجله علمی Diabetes, Obesity and Metabolism منتشر شده ،نشان میدهد که اثر داروهای ضد دیابت به ویژه داروهایی که با کاهش وزن همراه هستند را نمیتوان صرفاً با عدد روی ترازو ارزیابی کرد؛ تغییر در توده چربی و بدون چربی نیز باید هنگام بررسی اثرات این درمانها در نظر گرفته شود.
