خبرآنلاین/ یکی از رایج‌ترین تصورها درباره سلامت این است که اگر سالی یک‌بار تعداد زیادی آزمایش انجام دهیم، احتمال کشف بیماری بیشتر می‌شود و در نتیجه سالم‌تر خواهیم ماند. اما پزشکی پیشگیرانه دقیقاً بر همین اساس عمل نمی‌کند.
غربالگری یعنی بررسی افراد ظاهراً سالم برای پیدا کردن کسانی که احتمال بیشتری دارد به یک بیماری مبتلا باشند. بنابراین یک آزمایش زمانی ارزشمند است که شواهد نشان دهد انجام آن در گروه مشخصی از افراد، فایده بیشتری از آسیب‌های احتمالی دارد.
نتیجه آزمایش می‌تواند تحت تأثیر سن، داروها، تغذیه، زمان نمونه‌گیری و شرایط بدن قرار بگیرد. از سوی دیگر، حتی آزمایش‌های غربالگری معتبر هم ممکن است نتیجه مثبت کاذب یا منفی کاذب داشته باشند.
مثبت کاذب یعنی فرد ظاهراً نتیجه نگران‌کننده‌ای می‌گیرد، در حالی که بیماری را ندارد؛ اتفاقی که ممکن است به آزمایش‌های بعدی، اضطراب و حتی اقدامات غیرضروری منجر شود. NHS نیز درباره همین محدودیت‌ها و خطرهای غربالگری هشدار داده است.
آزمایش خون می‌تواند ابزار بسیار مهمی باشد، اما باید سؤال مشخصی پشت آن وجود داشته باشد. آزمایش خون می‌تواند برای بررسی کم‌خونی، قند خون، چربی خون، مشکلات تیروئید، عملکرد کلیه و بسیاری از شرایط دیگر استفاده شود؛ اما انتخاب آزمایش به علائم و شرایط فرد بستگی دارد.
برای مثال، راهنمای جدید انجمن قلب آمریکا برای اختلالات چربی خون، غربالگری پروفایل چربی را از ۱۹ سالگی و دست‌کم هر پنج سال یک‌بار برای بزرگسالان توصیه می‌کند؛ البته در افراد دارای عوامل خطر، دفعات بررسی می‌تواند بیشتر شود.
چکاپ خوب یعنی چه؟
یک چکاپ مناسب الزاماً طولانی‌ترین فهرست آزمایش‌ها نیست. بررسی فشار خون، وزن و سابقه خانوادگی و ارزیابی عوامل خطر می‌تواند در بسیاری از افراد از انجام ده‌ها آزمایش تصادفی مهم‌تر باشد.
در برنامه Health Check انگلستان برای افراد ۴۰ تا ۷۴ سال، ارزیابی معمولاً شامل فشار خون، وزن، اندازه‌گیری دور کمر، کلسترول و در صورت نیاز قند خون است؛ یعنی حتی در یک نظام سلامت که برنامه رسمی پیشگیری دارد، همه آزمایش‌ها برای همه افراد به‌صورت یکسان انجام نمی‌شود.
چکاپ کامل بهتر است به معنای ارزیابی متناسب با خود فرد باشد، نه یک بسته ثابت از ده‌ها آزمایش که هر سال بدون توجه به شرایط تکرار شود.
