پا‌های ما در حال بزرگ‌تر شدن و پهن‌تر شدن است؟!

فراديد

بروزرسانی 1399/08/20 - 22:16

پا‌های ما در حال بزرگ‌تر شدن و پهن‌تر شدن است؟!

فراديد/ دو عامل باعث رشد پا‌ها است. نخست، اين که متوسط اندازه بدن ما در حال رشد است، و اين روند محدود به پا‌ها نيست. دومين عامل هم بزرگ‌تر شدن اندازه بدن همراه با سن به علت روندِ روبه‌افزايش چاقي است.
در دنياي کفش، همه چيز در حال تغيير است، اما نه هميشه براي بهتر شدن. قديم‌ها اگر زنان سايز ۳۷ مي‌پوشيدند، الان سايز ۳۹ مي‌پوشند. مرد‌ها نيز به جاي سايز ۳۹، اينک سايز ۴۳ مي‌پوشند.
به گزارش کالج «پدياتري» در بريتانيا، پا‌هاي ما در حال بزرگتر شدن هستند و طي چهار دهه گذشته سايز کفش‌ها متوسط دو سايز افزايش يافته است.
قديم‌ها، يک کفش سايز ۴۹ براي مرد، سايزي غول‌آسا حساب مي‌شد. کفش‌فروش‌ها بزرگ‌تر از سايز ۴۷ در مغازه نداشتند، و سايز ۴۹ بايد سفارش داده مي‌شد. اما اکنون سايز ۴۸ و ۴۹ در مغازه‌هاي کفش‌فروشي براي خريد در دسترس است.

قبلاً مردان (در بريتانيا) معمولاً سايز ۴۱ و ۴۲ مي‌خريدند. اکنون سايز ۴۴، ۴۵، ۴۶، و ۴۷ بيشتر خريدار دارد. متوسط سايز کفش زنان نيز بزرگ‌تر شده است. قبلاً يافتن سايز ۳۹ براي زنان در مغازه‌ها کار دشواري بود؛ حالا يک امر عادي است. يک فروشنده کفش اين روند را «بريتانياي بزرگ‌پا» نام نهاده است.

اما اين پديده منحصر به بريتانيا نيست. در ايالات متحده، متوسط اندازه پاي زن در دهه ۱۹۶۰ سايز ۳۷ بود، و در دهه ۱۹۷۰ به ۳۸ رسيد. امروزه، اندازه کفش براي يک زن متوسط آمريکايي بين ۳۹ تا ۴۰ است. کيت وينسلت، بازيگر هاليوود، کفش سايز ۴۲ مي‌پوشد، و ريحانا، خواننده آمريکايي، سايز ۴۰.

اين امر نشانگر يک افزايش قابل‌توجه در مدت زماني نسبتاً کوتاه است، اما يک اثر «دارويني» نيست. بزرگتر بودن پا در قرن بيست و يکم هيچ مزيتي براي بقا ندارد.
با اين حال، مشکلي وجود دارد. مردم سعي مي‌کنند کفش‌هاي کوچک‌تراز سايز پاهاشان بپوشند. انگيزه اين رفتار، گاهي پيروي کردن از مد است. اما در مواردي هم دليل آن در دسترس نبودن سايز‌هاي بزرگ در مغازه‌ها است. انگيزه هر چه باشد، عواقب اين کار درد، تغيير شکل استخوان، و مشکلات مفصلي است.

دو عامل باعث رشد پا‌ها است. نخست، اين که متوسط اندازه بدن ما در حال رشد است، و اين روند محدود به پا‌ها نيست. دومين عامل هم بزرگ‌تر شدن اندازه بدن همراه با سن به علت روندِ روبه‌افزايش چاقي است.

با اين همه وزن اضافي، جاي تعجب نيست که پا‌ها پهن‌تر و بزرگ‌تر شوند تا بتوانند آن را حمل کنند. مطابق يک نظرسنجي از ۲۰۰۰ بزرگسال انگليسي که از سوي کالج پدياتري انجام شده است، بيش از ۶۰ درصد مردان و زنان اظهار داشته‌اند که پا‌هاي آن‌ها نسبت به قديم پهن‌تر شده است.

اگر کسي در حال افزايش وزن باشد، پا‌هاي او هم براي پخش کردن بار پهن‌تر مي‌شوند. مشکل وقتي پيش مي‌آيد که به جاي تصديق بزرگ شدن پا و پوشيدن يک کفش راحت، سعي کنيم پا‌هاي خود را به زور در کفش‌هاي سايز کوچک‌تر جا دهيم.

عامل دوم، نشاگر آن است که سايز بدن ما از همان خردسالي نسبت به نسل‌هاي گذشته بزرگ‌تر است. کافي است تصاوير بايگاني از کودکان مدرسه‌اي در حال انجام ورزش در دهه ۱۹۵۰ را با معادل‌هاي امروزين آن‌ها مقايسه کنيد.
تغذيه بهتر، عامل اصلي در اين روند است. يک رژيم غذايي غني‌تر رشد را افزايش مي‌دهد و بلوغ زودتر را به همراه دارد و موجب بزرگ‌تر شدن اندازه اندام‌هاي بدن مي‌شود. هرچه کودکان بيشتر بخورند، هورمون رشد آن‌ها بيشتر تحريک مي‌شود و به افزايش قد مي‌انجامد.

در فاصله حدودا يکصدساله بين۱۸۷۰ تا ۱۹۸۰ ميلادي، مرد اروپايي متوسط بين ۱۶۵ تا ۱۷۷ سانتي‌متر قد داشت. امروز اين رقم نزديک ۱۳ سانتي‌متر بيشتر است. يعني در هر دهه، نزديک ۱.۳ سانتي‌متر به متوسط قد مرد اروپايي افزوده شده است (هيچ آمار قابل مقايسه‌اي براي زنان در دست نيست).

هرچه جمعيت سالم‌تر باشد، تغذيه بهتر باشد و اوضاع خانه و کاشانه‌اش هم بهتر، قد بلندتر مي‌شود و افراد قدبلند، پا‌هاي بزرگتري نيز دارند.
در سال ۱۹۶۱، يک پسر متوسط ۱۱ ساله قدي حدود يک متر تا يک متر و ۲۰ سانتي‌متر داشت. يک دختر متوسط ۱۱ ساله حدوداً ۹۰ سانتي‌متر قد داشت. اکنون قد متوسط پسران ۱۱ ساله بين يک متر ۳۷ سانتي‌متر تا يک متر و ۵۲ سانتي‌متر، و قد متوسط دختران ۱۱ ساله يک متر و ۲۰ سانتي‌متر است.

در دهه‌هاي اخير، معضل چاقي کودکان تأثيرات خود را گذاشته است. استخوان‌هاي کودکانِ در حال رشد نرم و لطيف است و قدرت حمل وزن اضافه را ندارد. وقتي استخوان‌ها هنوز در حال شکل‌گيري هستند، اضافه وزن کودک باعث مي‌شود که قوس کف پا از بين برود.

بنابراين، اين خطر وجود دارد که «بريتانياي بزرگ‌پا» تبديل به «بريتانياي صاف‌پا» شود، مگر آن که «انگشتان» (دست) خود را کنترل کنيم (و کمتر غذا بخوريم.)