آخرین خبر/ دو روز مانده به مراسم تشییع رهبر شهید خانه‌ی ما شلوغ‌تر از همیشه شده بود. خاله‌ام با دو تا از دخترخاله‌هایم از راه دور آمده بودند تا در تشییع آن مرد بزرگ شرکت کنند. شور و حال عجیبی برخانه ما حکمفرما بود و همه از یک چیز حرف می‌زدند: اینکه بعضی آدم‌ها آن‌قدر خوب و باعزت زندگی می‌کنند که حتی بعد از رفتنشان هم مردم از دور و نزدیک، دلشان می‌خواهد برای وداع بیایند.
من فقط دوازده سال دارم، اما آن روز چیز مهمی فهمیدم. صبح مراسم، وقتی دیدم خاله‌ام با خستگی راه، باز هم با شوق آماده می‌شود و دخترخاله‌هایم کنار او راه می‌افتند، با خودم فکر کردم این فقط یک تشییع نیست. این یعنی یک آدم توانسته در دل خیلی‌ها جا باز کند.
در مسیر، هرچه جلوتر می‌رفتیم، جمعیت بیشتر می‌شد. آدم‌هایی آمده بودند که بعضی‌شان حتی از شهرهای دیگر رسیده بودند. آن لحظه فهمیدم خوبیِ واقعی فقط در خانه و محله خود آدم نمی‌ماند؛ مثل نور پخش می‌شود و به جاهای دور هم می‌رسد. شاید بزرگ‌ترین درس آن روز برای من همین بود: اگر آدم مهربان، شجاع و درستکار باشد، ردّ قلبش خیلی دورتر از چیزی می‌رود که خودش فکر می‌کند.

به پیج اینستاگرامی «آخرین خبر» بپیوندید
instagram.com/akharinkhabar